Op de zeedijk staat een huis waar een man leefde die van twee dingen hield : van kunst en van kleren. Zijn kleinzoon inspireerde zich op grootvaders garderobe voor de eerste mannencollectie van Natan.
...

Op de zeedijk staat een huis waar een man leefde die van twee dingen hield : van kunst en van kleren. Zijn kleinzoon inspireerde zich op grootvaders garderobe voor de eerste mannencollectie van Natan.Hilde Geens / Foto Lieve Blancquaert Toen Louis Bogaerts, een topman uit het chemieconcern Bayer, ongeveer een jaar geleden stierf, vonden zijn kleinzoons meer dan 250 pakken in zijn kleerkasten. Eén van hen, Patrick Henderiks, erfde er 25. De 31-jarige Brusselaar is bestuurder bij Natan, en ontwierp de eerste mannencollectie die het merk eind september uitbrengt. De collectie omvat 15 modellen in verschillende stoffen. Bescheiden, maar dat is juist de bedoeling. ?Het moet namelijk exclusief blijven,? vindt Edouard Vermeulen van Natan, ?net als de kleren van Patricks grootvader.? De Antwerpenaar Bogaerts was bijna 88 toen hij stierf. Hij stond bekend als mecenas, golf-, bridge- en tenniskampioen en vooral als onverbeterlijke dandy. Op het portret dat Ramah in 1936 van hem schilderde, lijkt de industrieel ingenieur met zijn lang en smal gezicht op Fernandel. ?Mijn grootvader was zo opvallend dat hij een verlammend effect had op mensen,? zegt Patrick Henderiks. ?Hij was erg intelligent, het soort man dat je altijd bang maakt dat je stomme dingen zou zeggen. Ik weet niet of hij besefte hoe ik van hem onder de indruk was, want ik moest hem aanspreken met 'Louis'. Hij droeg zijn haar met de scheiding in het midden en tegen zijn schedel geplakt. Voor alles had hij aangepaste kleren. Tennis speelde hij in een witte wijde pantalon en golf in een Kuifjesbroek die bij zijn overlijden naar één van mijn neven gegaan is. Hij droeg flesgroene krokoschoenen en een oranje-wit-zwart geruit pak met net niet fluorescerende oranje voering. Alles was klassiek en toch gedurfd, zeker voor die tijd, en voor zijn leeftijd.? Patrick Henderiks kreeg soms kleren van zijn opa toen die nog leefde. Alles past zonder retouches, behalve de pantalons die vroeger hoger zaten, tot boven de taille. Hij mengt sinds jaar en dag stukken uit zijn grootvaders garderobe met nieuwe aankopen, en krijgt veel positieve commentaar. Ze waren picobello bewaard, mooi van coupe, sensueel van stof en perfect van afwerking. ?Grootvader was zo zuinig op zijn garderobe, dat hij nooit iets naar de stomerij liet brengen. Daar had hij geen vertrouwen in. Zouden zijn pakken het er heelhuids afbrengen ? Hij hield te veel van zijn kleren om dat risico te durven nemen. Dat was trouwens één van de redenen waarom zijn uitzet zo omvangrijk was.? De andere reden was dat Bogaerts een estheet was in alles. Patrick Henderiks : ?Ik heb mijn grootvader eigenlijk maar zelden te zien gekregen. Hij leefde voor de schoonheid en was erg eenzelvig. Zijn familie kwam op de tweede plaats. Daarom zijn mijn grootouders gescheiden, zo hoorde ik van mijn oma. Toen ze trouwden, gaf haar familie hem als huwelijksgeschenk een portret dat Marie Laurencin van zijn aanstaande vrouw geschilderd had. Anderhalve maand na de bruiloft had hij het al van de hand gedaan om met de opbrengst een modern schilderij te kopen. Hij verkocht zijn zitmeubelen en verving die door een koeienvel. Zijn slaapkamer was ascetisch : een kruis aan de muur en een plank op de grond als bed. Hij trok zich niets aan van wat zijn vrouw daarvan vond. Hem interesseerde alleen hoe mooi alles was. Zijn huis aan zee ontwierp hij zelf rond de schilderijen van Permeke en Vasarely die hij collectioneerde. Het enige wat hij uit handen gaf, was de bridgekamer. Daarvoor mocht Vasarely het kleurenpalet bepalen. Ik herinner me dat mijn opa één van de zwarte muren in zijn woning vijf keer opnieuw heeft laten schilderen tot hij het juiste zwart had. Het juiste zwart !? Het overlijden van zijn grootvader eind augustus 1995 was voor Patrick Henderiks hét moment om zijn eigen droom uit te voeren. De Brusselaar werkt al tien jaar samen met Edouard Vermeulen. Ze leerden elkaar kennen toen Vermeulen toen nog in hoofdzaak een interieurontwerper de woning van zijn ouders inrichtte. Henderiks : ?Ik was 21, erg jong, en in mode geïnteresseerd. Ik heb geen vakopleiding, ik heb de mode bij Natan gestudeerd. In het begin ontwierp ik de accessoires voor het merk. Maar ik had allang zin in een mannencollectie, het was nu of nooit.? Hij ging op zoek naar het Britse huis waar zijn grootvader zijn kleren op maat liet maken. Kilgour, French & Stanbury in Londen, waar ook Cary Grant zijn stijlvolle pakken haalde. ?Jammer genoeg bestaat het niet meer?, zegt Henderiks. ?We hebben wel getracht in dezelfde geest te werken. Ik bedoel : klassiek maar niet retro.? ?En luxe?, voegt Edouard Vermeulen eraan toe. ?Wij hebben bijvoorbeeld colberts gevoerd met tafzijden restanten van vroegere haute-couturecollecties. Patricks opa liet dasstof verwerken als jasvoering. Onze pantalons hebben allemaal knopen voor bretellen, en de hemden worden geleverd met de manchetknopen erbij.? De crisis in de modesector maakt hen niet bang. ?Het is juist als het slecht gaat dat je initiatieven moet nemen om de boel in beweging te krijgen?, vindt Edouard Vermeulen. ?Trouwens, wie zegt dat deze crisis snel zal overwaaien ? Wie weet wanneer we er zullen uitraken ? Moet je ondertussen bij de pakken blijven zitten ?? Patrick Henderiks : ?Ik ben maar bang van één ding, en dat is dat ik te veel van mezelf ben uitgegaan, van de dingen waar ik gesteld op ben. Ik wil er niet bijlopen zoals mijn vader, wel zoals mijn opa in een bijdetijdse versie. De generatie van onze vaders combineerde, wij decombineren dezelfde klassieke kledingstukken. Ik heb een klassieke opvoeding gekregen, Edouard ook. We zweren bij klassiek. Overschat ik de behoefte niet aan wat ik zelf graag wil ? Maar goed, de nieuwe mannenlijn is voor ons geen commerciële demarche. We zullen wel zien.? Edouard Vermeulen : ?Ik weet één ding zeker. Als je dingen doet waar je zelf niet van houdt, kun je ze in geen geval overbrengen.? Patrick Henderiks : ?Dat is zo. Pas als je houdt van wat je doet, heb je overlevingskansen.? Patrick Henderiks (rechts) erfde 25 van opa's 250 pakken. Links : Edouard Vermeulen.