De voorbije maanden ben ik op reis geweest naar een wereld die ik niet kende en waarvan ik niet wist hoe de dingen eraan toegingen. Ik heb er nieuwe vrienden gemaakt en een nieuwe taal geleerd, en ik heb daar niet eens urenlang op een vliegtuig voor moeten zitten. Waar ik gezeten heb ? Voornamelijk op café en aan mijn bureau, om een boek te schrijven.
...

De voorbije maanden ben ik op reis geweest naar een wereld die ik niet kende en waarvan ik niet wist hoe de dingen eraan toegingen. Ik heb er nieuwe vrienden gemaakt en een nieuwe taal geleerd, en ik heb daar niet eens urenlang op een vliegtuig voor moeten zitten. Waar ik gezeten heb ? Voornamelijk op café en aan mijn bureau, om een boek te schrijven. Toen topwetenschapper en vruchtbaarheidsspecialiste Petra De Sutter mij maanden geleden vroeg of ik haar wou helpen om haar strijd als arts, als transgender en als politica op te tekenen, had ik niet verwacht dat het avontuur zoveel gelijkenissen zou vertonen met reizen. En dan bedoel ik niet dat een boek helpen schrijven aanvoelde als een luilekkervakantie in een resort met volpension in Cancún. Eerder als het soort reis dat je doet nadenken over het leven, omdat je onderweg iemand ontmoet met een verhaal dat zo anders is dan het jouwe. Na mij maanden ingeleefd te hebben in Petra's wereld, in het dubbelleven dat ze jarenlang leidde als vrouw in een mannenlichaam, in haar carrière als arts en de vruchtbaarheidsproblemen van haar patiënten, en in haar politieke ambities, voelde het een beetje alsof ik thuiskwam van een verrijkende rondreis door een landschap dat mij tot voordien onbekend was geweest. Petra's verhaal kreeg de titel (Over)Leven mee, en verschijnt volgende maand. Uiteraard is echt op reis gaan, per boot of spoor, met de fiets of het vliegtuig, nog net iets anders dan een andere wereld binnengaan via een boek. Journaliste Debbie Pappyn zal zich haar trip naar Groenland (p. 50) en de mensen die ze daar ontmoette, Sofie, Efa, Bjørn en Ole, allicht anders herinneren dan wanneer ze hun verhaal had gelezen in een boek. En het effect dat reizen heeft op radiopresentator Sam De Bruyn (p. 20) is zo specifiek dat hij dezelfde voldoening waarschijnlijk niet uit een roman haalt. Maar toch zijn er een aantal gelijkenissen tussen de invloed die boeken op ons kunnen hebben, en de invloed van reizen. Ik ben niet de enige die er zo over denkt. Toen de Nederlandse filosoof en schrijver Philip Huff in 2012 een maand in het ziekenhuis verbleef na een zware hartoperatie, begon hij belangrijke romans te lezen van bekende en minder bekende auteurs die hem meenamen op reis naar werelden die de zijne niet waren. Na zijn ontslag uit het ziekenhuis vertrok Huff zelf voor een reis door Australië en Nieuw-Zeeland, waar hij bleef lezen, als onderdeel van zijn herstel. "Literatuur breidt onze mogelijkheden uit. Net zoals twee ogen de mens diepte doen zien, kunnen de wereldbeelden van romans het wereldbeeld van de lezer aanvullen en van meerdere dimensies voorzien", schrijft hij daarover in zijn nieuwe boek Het verdriet van anderen. Boeken lezen op reis, dat is het natuurlijk helemaal. elke.lahousse@knack.beELKE LAHOUSSEEr zijn gelijkenissen tussen de invloed die boeken kunnen hebben, en reizen