Vrouw zijn, het is niet altijd simpel. Als je met een hernia naar de acupuncturist moet en achteraf naar een gala, bijvoorbeeld. Geen parkeerplek in een straal van 800 meter te bekennen, zodat je schots en scheef als de bultenaar van de Notre Dame, maar desalniettemin in feestverpakking en op hoge hakken, door de regen naar 's mans praktijk hobbelt. In stay-upkousen die hun belofte niet nakomen en halverwege al rond je knieën slobberen. Zodat je in een portiek moet duiken om eens fors aan die kousenba...

Vrouw zijn, het is niet altijd simpel. Als je met een hernia naar de acupuncturist moet en achteraf naar een gala, bijvoorbeeld. Geen parkeerplek in een straal van 800 meter te bekennen, zodat je schots en scheef als de bultenaar van de Notre Dame, maar desalniettemin in feestverpakking en op hoge hakken, door de regen naar 's mans praktijk hobbelt. In stay-upkousen die hun belofte niet nakomen en halverwege al rond je knieën slobberen. Zodat je in een portiek moet duiken om eens fors aan die kousenbanden te sjorren, waardoor er ei zo na - ?Kijk vóór u, manneke" - een fietser tegen een stilstaande auto knalt. Een vrouw zou voor minder het gevoel hebben in een aflevering van Loslopend wild te figureren. Meer nog, soms heb ik het gevoel dat de scenaristen van dat programma mijn doen en laten met een verborgen camera geregistreerd hebben. Ini Massez die in een boetiek een raar soort harembroek staat te passen, waarna er een verkoopster opduikt die het bewuste kledingstuk aan heeft, als bloes. Overkomt mij dus ook wel eens, dat ik de juiste ingang van ingewikkelde kleren niet vind. Of Katelijne Verbeke die in een Spaans restaurant per se met haar kennis van de taal van Cervantes wil uitpakken, terwijl de kelner perfect Nederlands spreekt. Euh, waarom kwam mij dat zo bekend voor ? Yep, ik vind Loslopend wild grappig. Reinhilde Decleir als deftige dame met een klein pelsdier op haar kop. Voornoemde Katelijne die lijf en leden riskeert in een woeste middelbare breakdance. Els Dottermans altijd. Om van de eeuwig onderschatte Camilia Blereau nog te zwijgen. Het spelplezier van de hele ploeg dat als het ware van het scherm spat. Venten verstaan dat niet. Echt, ik heb het geprobeerd. Een doorgaans vrouwvriendelijk exemplaar voor het computerscherm gepoot en de inmiddels beruchte sketch met Inge Paulussen op hem losgelaten : vrouw staat stiekem te roken onder de dampkap als echtgenoot thuiskomt. Wanhopig probeert ze de sigarettengeur te verdrijven, perst er ten langen leste een ferme wind uit. Waarop manlief : ?Ha bloemkool, daar heb ik nu eens goesting in." Dat is vooral geestig omdat je de engelachtige Inge Paulussen niet meteen met scheten associeert. Toen de scène in Café Corsari ter sprake kwam, kleurde ze scharlakenrood. Mijn proefpersoon glimlachte welwillend. ?Jaja, dat is grappig. Maar weet je wat nog veel grappiger is ?" En hij goo-gelde een filmpje over kerels die een Mini Cooper optillen. De intergalactische wraakgodin in Inge Paulussen zou er kipkap van gemaakt hebben. LINDA ASSELBERGS