Ik voel het nooit aankomen. De ene dag ben ik recht van lijf en leden, en de volgende geraak ik enkel mits belachelijke zijwaartse manoeuvres het bed uit, als een krab bij laagwater. De aanblik in de badkamerspiegel stemt niet vrolijk : ziehier de skieve journaliste, de ene heup tien centimeter hoger dan de andere. "Sta recht", spreek ik mijn spiegelbeeld streng toe, maar een vlijmende spiercontractie snijdt me de adem af. Ik haal nog net het...

Ik voel het nooit aankomen. De ene dag ben ik recht van lijf en leden, en de volgende geraak ik enkel mits belachelijke zijwaartse manoeuvres het bed uit, als een krab bij laagwater. De aanblik in de badkamerspiegel stemt niet vrolijk : ziehier de skieve journaliste, de ene heup tien centimeter hoger dan de andere. "Sta recht", spreek ik mijn spiegelbeeld streng toe, maar een vlijmende spiercontractie snijdt me de adem af. Ik haal nog net het medicijnkastje en de bruistabletten forte.Op naar de osteopaat. Zo'n moderne, zonder schort maar met des te meer witte tanden. Die klakt bedenkelijk met de tong : "Dat bekken zit muurvast, boven en onder." In mijn hoofd klinkt de negrospiritual Dem dry bones : "The thigh bone connected to the back bone, the back bone connected to the neck bone..." Als je het mij vraagt maakte Ezekiel, de profeet die het liedje inspireerde, er anatomisch gezien een potje van, maar de therapeut is een andere mening toegedaan. Rugpijn ? Hij tilt mijn dijbeen in een rare hoek plafondwaarts. Om vervolgens mijn enkels om te wringen en aan mijn tenen te trekken. Ik dank de hemel dat ik daags tevoren mijn teennagels vuurrood geverfd heb ; ook ten prooi aan hevige smarten wil een mens een beetje verzorgd op de behandelingstafel liggen. Zelfs de weke delen blijven niet gespaard. Onbarmhartig pookt de man met drie vingers in mijn lies. Een gesmoorde kreet ontsnapt mij, ik veer een halve meter omhoog. Dat het met de organen ook niet helemaal snor zit, oppert de osteodinges. Ja zeg, zijn er mensen die niet janken als iemand onzachtzinnig in hun ingewanden kotert ? En mij beter ontspannen ? Allemaal goed en wel, maar het geval wil dat de therapeut pas naar een nieuwe praktijk verhuisd is, waardoor er voortdurend mensen in overalls hun hoofd om de deur van de behandelingskamer steken om over de centrale verwarming, de internetverbinding of foute kapstokken te converseren. Een beetje eerbied voor de miserie van de medemens, jongens. Kijk, zelfs nu de knekelkneder mijn hoofd in een wurggreep heeft, kan ik zien dat er iemand met een grote potplant voorbij de matglazen deur loopt. Maar dan, een zacht gekraak... Hallelujah, the neck bone connected to the head bone. "Nog twee behandelingen en je bent ervan af", belooft de milde manipulator. Oh, hear the word of the Lord !LINDA ASSELBERGS