S an Ming is geen zeeman, maar een stedeling pur sang. "Ik, een zeiler?" vraagt hij verbaasd. "Nee, natuurlijk niet, water is niet echt iets voor mij, maar motorboten zeggen me toch wat. Een boot inrichten, dat vind ik zelfs een heerlijke uitdaging." Toch heeft hij iets met boten dat vrij diep zit, want er is een bepaalde boot die zijn verbeelding prikkelt: de Quod erat demonstrandum (wat moet bewezen worden). "Zo heette de enige boot die Anthony Fokker ooit bouwde. Dat was in 1930. Het was een prachtige gestroomlijnde schuit met een flinke motor waarvoor Fokker de vliegtuigtechniek aanwendde. Jammer genoeg is dat schip na een jaar ontploft." Maar er bestaan afbeeldingen van, die Ming hebben geïnspireerd voor de inrichting van deze boot die hij bij wijze van hommage ...

S an Ming is geen zeeman, maar een stedeling pur sang. "Ik, een zeiler?" vraagt hij verbaasd. "Nee, natuurlijk niet, water is niet echt iets voor mij, maar motorboten zeggen me toch wat. Een boot inrichten, dat vind ik zelfs een heerlijke uitdaging." Toch heeft hij iets met boten dat vrij diep zit, want er is een bepaalde boot die zijn verbeelding prikkelt: de Quod erat demonstrandum (wat moet bewezen worden). "Zo heette de enige boot die Anthony Fokker ooit bouwde. Dat was in 1930. Het was een prachtige gestroomlijnde schuit met een flinke motor waarvoor Fokker de vliegtuigtechniek aanwendde. Jammer genoeg is dat schip na een jaar ontploft." Maar er bestaan afbeeldingen van, die Ming hebben geïnspireerd voor de inrichting van deze boot die hij bij wijze van hommage de Q.E.D. heeft genoemd. Dat is ook de firmanaam geworden van het bedrijf dat deze boot verhuurt. Het is geen speedboot, maar een stevige schuit, ruim zeventien meter lang, die makkelijk twintig gasten kan ontvangen. "Het is dus geen Riva, zo'n prachtige houten boot van op het Comomeer, maar heeft er toch wel wat van", legt San Ming trots uit. "Ook hier is alles, zelfs het bovendek, afgewerkt met mahonie." De in 1949 gebouwde Q.E.D. deed vroeger dienst als doktersboot op de Zaan, een grote rivier naast Amsterdam. Boten zijn dus vaak een lang leven beschoren: zolang de romp goed is, kunnen ze worden hergebruikt. "We hebben wel de hele bovenbouw gesloopt. De boot moest immers worden verhoogd om mensen rechtop te kunnen laten staan. Bovendien moest er een binnenruimte komen, waar gasten kunnen zitten op banken of aan tafels. Daartoe kan de binnenstructuur worden verbouwd. De boot kan zowel gebruikt worden voor een diner van vijfentwintig personen als voor een cocktail, waar iedereen rechtop staat. Je kan hier zelfs slapen als het moet. Dan gaan de fauteuils eruit en komt er een tussenschot waarachter een bed komt, bijvoorbeeld voor een huwelijksnacht", suggereert Ming. De boot wordt verhuurd voor tochtjes op de Amstel, de Vecht en de Loosdrechtse Plassen, de meest idyllische plekken van Nederland. Maar enkel rondvaren kan niet, er wordt altijd gegeten. "Daarom hebben we die grote, glimmende en professionele keuken", zegt Ming. "En we hebben natuurlijk een kok van formaat, Jean Beddington die vroeger een beroemd restaurant had in de Roelof Hartstraat in Amsterdam. De keuken vermengt Frans met Japanse shizen shoku-elementen en een basis van moeders Britse country kitchen." Terwijl de motorboot zachtjes kloppend over het kalme water glijdt van de schilderachtige Vecht, geniet je hier van bijvoorbeeld een succulente zeeduivel- tandoori. Maar San Ming verwent ook het oog van de gasten, want de Q.E.D. is ingericht in een hedendaagse pakketbotenstijl, met een zin voor details die niet meer van deze tijd is. Zo te zien, is Ming in de afwerking van zijn interieurs lekker ouderwets. "We denken over alles na, van de vorm van de zitjes tot en met het porselein, de glazen en het bestek", zegt hij fier. Het gehele interieur, tot en met de stukjes zeep van de wc, is maatwerk: onvoorstelbaar. Overal prijken bovendien de initialen van de boot. Zelfs het pillendoosje voor wie zeeziek is, kreeg een apart design: pure verwennerij.Vooral het meubilair is een streling voor het oog. Met het donkere mahoniehout en de talloze glimmende chroomstalen accenten waan je je hier in het beroemde MercerHotel in New York. Deze verfijning verklaart natuurlijk waarom de afwerking zoveel voeten in de aarde had. "Op de werf begrepen ze niet altijd wat ik wilde. Op boten willen ze bijvoorbeeld altijd alles afronden, maar ik wil het hoekig en strak, een beetje deco-achtig, zonder dat het nostalgisch wordt", legt Ming uit. Met de Q.E.D. heeft hij toch al een deel van zijn droom kunnen realiseren. Maar Ming heeft meer in petto. Bij deze snelle boot hoort toch een hotel? Een Amsterdamse versie van het Mercer Hotel. Of een nog groter schip, met slaapkajuiten voor op zee. Wie ideeën heeft, komt San Ming misschien wel tegen, want als je de boot huurt, houdt hij een oogje in het zeil. Info: Tel. +31-6-21 51 23 51 of www.msqed.com, Herengracht 407, 1017 BP Amsterdam, Nederland.Piet Swimberghe / Foto's Paul Bellaart