Er kleeft een onzichtbare post-it op mijn computerscherm. Er staan geen vreemde telefoonnummers op, noch doorstreepte taken. Wel goede raad, gekregen op het juiste moment. Geen idee of ze officieel aan hun comeback toe zijn, die mentale post-its, maar het lijkt wel alsof gepassioneerde modeontwerpers op dit moment allemaal hetzelfde klevertje boven hun tekentafel hebben hangen. "Breng mode en filosofie dichter bijeen", zoiets moet erop staan. Ontwerpers beseffen wereldwijd dat ze hun publiek in economisch moeilijke tijden weer warm moeten maken voor...

Er kleeft een onzichtbare post-it op mijn computerscherm. Er staan geen vreemde telefoonnummers op, noch doorstreepte taken. Wel goede raad, gekregen op het juiste moment. Geen idee of ze officieel aan hun comeback toe zijn, die mentale post-its, maar het lijkt wel alsof gepassioneerde modeontwerpers op dit moment allemaal hetzelfde klevertje boven hun tekentafel hebben hangen. "Breng mode en filosofie dichter bijeen", zoiets moet erop staan. Ontwerpers beseffen wereldwijd dat ze hun publiek in economisch moeilijke tijden weer warm moeten maken voor hun product, voor het plezier van kleren. Dat ze een forum moeten zoeken voor het idee achter hun ontwerpen, het creatieproces, de vele gezichten achter een jurk of jasje. Ook van buitenaf is er vraag naar zulke inside verhalen. Waarom zouden we minder interesse hebben in de making-of van onze lievelingsschoenen, dan in de extra features die op een dvd altijd zo populair blijken ? Onlangs toonde Arte de documentaire Marc Jacobs & Louis Vuitton. Zelden zo'n geestige modereportage gezien die zelfs voor modeleken verstaanbaar en verhelderend is. Marc Jacobs werd door de camera gevolgd, van de vitamines die hij 's ochtends massaal slikt, tot zijn ontmoetingen met krankzinnige kunstenaars. Hij vertelde over zijn eigen label en de ontwerpen die hij al tien jaar maakt voor Vuitton. Een visionair en een artiest, zo werd Jacobs door zijn team en muzen omschreven. Een heel andere sfeer zou ontstaan wanneer iemand als Haider Ackermann (p. 78) gedocumenteerd werd. Ackermann is zo'n ontwerper die mode en filosofie samen uitademt. Een idealist die waarden in weefsels stikt. Als hij beredeneerd praat over zijn leren jasjes die een zekere je m'en fous-attitude uitstralen en tegelijk een Edwardi-aanse flair uitdragen, dan ben je onder de indruk. Neen, dan check je vooral je spaarrekening. Wie wil er 's ochtends geen jasje aantrekken dat schreeuwt "Het kan me allemaal gestolen worden !" "Mode wordt vaak gezien als iets frivools dat gescheiden wordt van de belangrijke zaken in het leven. Maar kleren komen niet zomaar uit de hemel gevallen. In de perfecte wereld zouden ontwerpers allicht gezien worden als één schakel van een gigantisch plan om een goede samenleving te creëren", zegt filosoof Alain de Botton in een recent interview op style.com, de modesite van Vogue. Als de Botton zich al uitspreekt over mode, dan zijn we alleen maar zeer bescheiden én in opperbest gezelschap met onze ideeën daarover. Een kleine vreugdedans hebben we dan ook gedaan, om het essay van de man dat we exclusief kunnen brengen (p. 168). Zíjn ode aan de mode. Als u zo iemand bent die post-its in huis plakt, dan belooft zijn bijdrage gegarandeerd wat moois om over te pennen. elke.lahousse@knack.be Elke Lahousse Moderedacteur