Nil is een zeer persoonlijke collectie geworden. Mode voor vrouwen als ik. Hoe ik mezelf zou beschrijven ? Een maatje meer is zo'n cliché, net als volslank. Noem me maar voluptueus, dat is een lekker woord. Dat proef je.
...

Nil is een zeer persoonlijke collectie geworden. Mode voor vrouwen als ik. Hoe ik mezelf zou beschrijven ? Een maatje meer is zo'n cliché, net als volslank. Noem me maar voluptueus, dat is een lekker woord. Dat proef je. Marina Yee creëert wat ik wil dragen. Ze hoefde nog nooit een tweede tekening te maken. Als ik een rok vraag die beneden ontploft, begrijpt ze perfect wat ik bedoel. Op 12 januari zaten we voor de eerste keer aan de tekentafel. Vandaag zijn we al bezig aan onze derde collectie. Het zat allemaal al in mijn hoofd. Sneller hadden we niet kunnen werken. Het ergste aan dik zijn ? Geen mooie kleren kunnen dragen. Ik ben lange tijd agente geweest voor een Deens modemerk. Hoe vaak heb ik hen niet gevraagd : "Waarom kunnen jullie niet dezelfde frisse kleuren en mooie materialen gebruiken voor de grotematencollectie ?" Van volslanke vrouwen wordt verwacht dat ze al tevreden zijn als ze 'ergens in kunnen'. De keuze is ook beperkt tot twee stijlen : boerinnenchique of mantelpakjes. Maar niets op het niveau van designers. Omdat die zich niet willen associëren met grote maten. Overgewicht wordt maatschappelijk bespreekbaar. Als merken als Dove en The Body Shop mollige dames in hun publiciteit gebruiken, put ik daar moed uit. Het wijst op een kentering. Vroeger was een weelderige vorm een teken van welstand. Denk maar aan de schilderijen van Rubens. Vandaag herken je de rijken aan hun maatje 34. Ik heb er ook aan meegedaan. Mezelf dik gedieet. Ik was niet tevreden met mijn maatje 38. Elke pil heb ik gebruikt. Elk crashdieet heb ik geprobeerd. Ik viel op korte termijn spectaculair af, om vervolgens op nog kortere termijn weer bij te komen. Ik kan er een boek over schijven. Nu laat ik me niet meer verleiden. Mochten mijn kilo's morgen naast mijn bed liggen, ook goed. Maar ik ga er geen ander leven meer voor leiden. Dan word ik een chagrijn. In het verleden zocht ik naar creatieve oplossingen om toch maar niet te moeten toegeven aan de saaie mode voor grote maten. In de zomer liep ik rond in een herenpyjamabroek van H&M. Of ik vlocht een sjaal doorheen de bandjes van mijn beha. Plots kreeg ik complimentjes voor mijn bain de soleil. Vrouwen als ik kunnen ook een taille hebben. Onze borsten en billen mogen ook gezien worden. Nil is een vrouwelijke lijn, in tegenstelling tot andere collecties die alleen maar willen verhullen. Met vierkante T-shirts en wijde tenten. Ze maken er massieve blokken van. Onze collectie doet dat niet. Ze kan worden gedragen door zowel slanke als volslanke dames. Alleen wordt er wat meer creativiteit gevraagd van de slanke dames. Het is de omgekeerde wereld. Twaalf stielen en dertien ongelukken. Alles heb ik al gedaan. Ik heb gewerkt in de horeca, in een offsetdrukkerij, als commercieel medewerkster bij een Belgisch modemerk. Daar heb ik ook Marina Yee leren kennen. Zij tekende de collecties. Toen we beiden het bedrijf verlieten, zijn we contact blijven houden. We voelden gewoon dat we ooit iets samen moesten beginnen. En nu is het eindelijk zo ver. Erg opwindend, en soms ook beangstigend. Een droom die werkelijkheid wordt. Tekst Pascale Baelden I Foto Lieve Blancquaert