Naïeve, wat simplistische marketingopvattingen beperken de eigenheid van wijn tot de druiven waaruit hij is samengesteld. Om beter te verkopen, ijverden de Franse landwijnen ( Vins de Pays) jarenlang voor toestemming om de druivensoort op het etiket te mogen zetten. In deze optiek is merlotwijn dezelfde, vanwaar hij ook komt, en zijn cabernets uit Médoc en uit Californië evenwaardig. De marketeers verantwoorden hun stelling door te verwijzen naar de consument die een 'eenvoudige' definitie zou appreciëren, en die daardoor tot kopen zou worden aangezet.
...

Naïeve, wat simplistische marketingopvattingen beperken de eigenheid van wijn tot de druiven waaruit hij is samengesteld. Om beter te verkopen, ijverden de Franse landwijnen ( Vins de Pays) jarenlang voor toestemming om de druivensoort op het etiket te mogen zetten. In deze optiek is merlotwijn dezelfde, vanwaar hij ook komt, en zijn cabernets uit Médoc en uit Californië evenwaardig. De marketeers verantwoorden hun stelling door te verwijzen naar de consument die een 'eenvoudige' definitie zou appreciëren, en die daardoor tot kopen zou worden aangezet. Dat is totaal tegengesteld aan de Franse opvatting die gepropageerd wordt door het INAO (Institut National des Appellations d'Origine). Die stelt dat de eigenheid van wijn afhankelijk is van een geheel van productiefactoren, die wat cryptisch worden samengebracht onder de noemer terroir.Terroir wordt hierbij heel breed gedefinieerd en niet alleen als de eigenschappen van de bodem. De term omvat ook het savoir-faire van de wijnmaker en de klimaatgegevens. Het is dus nutteloos om erop te wijzen dat de grond van de Bourgondische wijngaarden destijds door monniken de heuvels werd opgedragen en dat hierdoor dus een volkomen artificieel terroir werd gecreëerd ! Ook de rijke Amerikaanse sponsor die destijds in Californië de bodemeigenschappen van een gemiddelde Médocwijngaard nabootste en hoopte daarmee een soort cru classé-kwaliteit in de Amerikaanse fles te brengen, is eraan voor zijn moeite : terroir is véél meer dan de bodem alleen, het omvat ook het Franse 'genie'. Zo maakt de Franse definitie van terroir de Franse wijnen uniek en plaatst ze buiten alle concurrentie. In Frankrijk is de vermelding van de druivensoort dan ook verboden voor alle appella-tionwijnen, behalve voor elzaswijnen. De 'namaakbordeaux' uit de Nieuwe Wereld die we vandaag proeven, zal het dus van zijn eigenheid moeten hebben. Nog één punt : de Franse wijnmakers zwermen uit. Bruno Prats naar Portugal en Zuid-Amerika, Michel Rolland wereldwijd, Stéphane Derenoncourt naar Californië, Pierre Lurton naar Zuid-Afrika... Zij zullen er ongetwijfeld lokale terroir-wijnen produceren die de cépage-definitie ver overstijgen. Heel goede kleur, zelfs wat inktachtig en met spanning. De neus is levendig vers en met fruit (cassis) maar niet veel diepte. Smakelijke wijn met een structuur van fijne tannines. (Colruyt : 4,99 euro). Goede, zachte kleur. Rijpe neus van rood fruit zonder diepte. De smaak is gedragen door iets te stevige tannines en mist daardoor war rondeur. (GB/Carrefour : 7,95 euro). Goede kleur met zachtaardige rode nuance. Neus van rijpe pruimen met iets diepte en gedragen door gezond oud hout. De mond is smakelijk met lengte. Een goede, (door het hout) geknoopte wijn. (Colruyt : 4,99 euro). Normale kleurconcentratie en een zachtrode nuance. De neus is fijn maar wat scherp en zonder diepte. Fijne, beetje dunne smaak met goed hout op de achtergrond. (Delhaize : 3,99 euro). Goede zachtrode kleur en neus van cassis. Fijn na opschudden. De mond zet smakelijk aan maar verdunt wat op het einde. (GB/Carrefour : 5,59 euro). Inktachtige kleur met zachte evolutie. Statige, omfloerste neus met 'vergeestelijkte' cassis. Evenwichtige smaak met structuur van fijne tannines en stevige, geknoopte lengte. Cru classé-allure. (Delhaize : 9,39 euro). Besluit : Deze wijnen missen de spanning tussen rijp en fris, en daardoor ook onderbouw in de neus, waarvan bewaarpotentieel moet komen. Ze passen bij het type geroosterd rood vlees. Door Herwig Van Hove