Geen haar op Ingrid Seynhaeves mooie hoofd dat eraan dacht om ooit naar de Lower East Side te verhuizen. We hebben het over het New York van pakweg tien jaar geleden, toen de wijk nog een kwalijke reputatie had en al wie gezond verstand had deze contreien vermeed. Logisch dus dat Ingrid vanuit Soho veilig en wel naar Greenwich Village wou verhuizen. En toen het Belgische topmodel zwanger werd, leek de zaak helemaal beklonken. In Greenwich zou ze zich omringd weten met leuke vriendinnen die net zo zwanger waren. En er was bovendien een resem goede scholen voor de spruit op komst. Kortom, de perfecte plek voor een jong gezin.
...

Geen haar op Ingrid Seynhaeves mooie hoofd dat eraan dacht om ooit naar de Lower East Side te verhuizen. We hebben het over het New York van pakweg tien jaar geleden, toen de wijk nog een kwalijke reputatie had en al wie gezond verstand had deze contreien vermeed. Logisch dus dat Ingrid vanuit Soho veilig en wel naar Greenwich Village wou verhuizen. En toen het Belgische topmodel zwanger werd, leek de zaak helemaal beklonken. In Greenwich zou ze zich omringd weten met leuke vriendinnen die net zo zwanger waren. En er was bovendien een resem goede scholen voor de spruit op komst. Kortom, de perfecte plek voor een jong gezin. Maar dat was buiten haar nuchtere Franse man gerekend. Acteur Jean-Baptiste Iera, onder meer bekend uit Le Vélo de Ghis-lain Lambert, is dankzij zijn aannemersgenen niet bang om de handen uit de mouwen te steken, en heeft bovendien een klare kijk op de immobiliënmarkt. Het soort man dat zich niet bang laat maken door zogezegd bezorgde vastgoedmakelaars, maar koppig zijn eigen conclusies trekt. Jean-Baptiste, Gio voor de vrienden, keek rond, maakte snel wat berekeningen, en concludeerde nog sneller dat het gezin écht geen fortuin zou betalen voor een klein appartement. ?Ik had absoluut geen zin om een klein kapitaal te spenderen aan een tweeslaapkamerappartement zonder terras, amper groot genoeg om in te bewegen, en met een baby onderweg op voorhand al te klein." Greenwich Village mocht dan wel hip en trendy zijn, het minder goed klinkende Lower East Side was driemaal goedkoper. Of hoe een appartement van 120 vierkante meter evenveel kost als een van 40 vierkante meter luttele kilometers verder. De knoop was snel doorgehakt. Voor Gio tenminste, Ingrid hield het been stijf en weigerde wekenlang om naar de Lower East Side af te zakken en er panden te bekijken. Pas toen Gio haar bezwoer dat hij hun ultieme droomstek had gevonden, hopte ze snel even weg en weer, en moest ze hem, met lichte tegenzin, uiteindelijk gelijk geven. Niet dat Gio een kant-en-klaar appartement gevonden had, wel een grote, heldere cascoruimte die twee etages besloeg in een nieuw gebouw. Zeldzaam, want gek genoeg weinig gegeerd in New York. ?Amerikanen houden niet van een blanco canvas, zij kopen het liefst compleet ingerichte appartementen waar ze meteen, zonder veel gedoe, in kunnen trekken." Dit was dus een buitenkans. Voeg daarbij het, naar New Yorkse normen, immens grote tuinterras, een gezamenlijk dakterras met een fantastisch zicht op zowel The Empire State Building als Brooklyn Bridge en Williamsburg Bridge, en het grote publieke park voor de deur, en je krijgt een uitzonderlijke, onweerstaanbare deal. Ingrid mocht dan wel nog wat pijn in het hart hebben, de naakte feiten trokken haar willens nillens over de streep. Zwanger en wel begon het stel aan de grootscheepse werken. Van meet af aan stond immers vast dat Ingrid en Gio zoveel mogelijk zelf zouden doen, kwestie van kosten te drukken en het appartement volledig naar hun eigen eigenzinnige hand te zetten. Europese nuchterheid in New York. Niet dat die aanpak steevast van een leien dakje liep. Integendeel. ?Soms had ik zoveel stress dat ik dacht dat ik hier ter plekke ging bevallen", herinnert Ingrid zich. Er moesten dan ook heel wat knopen doorgehakt worden, maar gelukkig zat het stel meestal op dezelfde lijn. Om het ruimtegevoel van het appartement te behouden kreeg de hele oppervlakte dezelfde wengéhouten vloer, en kwamen er nergens valse plafonds. De slaapkamers met bijbehorende dressing en badkamer werden in de kelderetage ondergebracht. Beide kamers kregen grote vensters die toegang geven tot een terras, waardoor deskundig komaf werd gemaakt met het besloten keldergevoel. Wakker worden dus met ongehinderd zicht op groen, behoorlijk uitzonderlijk in de Lower East Side. Het teakterras telt twee niveaus, werd met bamboe afgezoomd en voorzien van strakke meubels en een fijne collectie totems uit Bali. Alleen een roestige brandtrap en een hoge bakstenen muur herinneren je eraan dat dit New York is. Ingrid nam de inrichting grotendeels voor haar rekening. ?Ik had in de loop der jaren al behoorlijk wat verzameld, maar dat groeide uit tot een heuse stijlenkakofonie, en dus heb ik zowat alles weggedaan. Mijn vroegere inte-rieur, een mix van Bali- en Marrakechinvloeden, was zeer interessant, maar een beetje té. Tijd voor een nieuw, uitgepuurder leven met man en kind." Tabula rasa dus, deze keer wist Ingrid vintagevondsten met eigentijdsere ontwerpen te combineren. Zo werd in de immer zonnige eetruimte de strakke coriankeuken gedurfd gemixt met een Deense eetkamerset uit de jaren vijftig, een warmrood tapijt en een luster uit Muranoglas. In de zithoek duikt de grote lederen hoekzetel op, een van de weinig meubels die Ingrid wel meeverhuisde, omdat zijn patine hem net extra karakter schonk. De ruime sofa werd perfect aangevuld met enkele fineermeubelen, materiaal uit de jaren vijftig, en een hoogpolig tapijt. Een extra salonnetje naast de zithoek moest al snel plaatsruimen voor de spullen van Lukas, de zoon die enkele maanden na de aankoop zijn intrede deed. Ondertussen is hij een flinke vier jaar oud en de trotse eigenaar van een eigen vintagecollectie op kindermaat, een hobbelpaard en een mini-Gibsongitaar. Her en der duiken objecten op die Ingrid van over de hele wereld mee naar huis sleepte. Van een schaal uit Bali tot een buffeljuk uit Thailand. ?Ik ben gewend om veel te sleuren, daar zie ik echt niet tegen op", vertelt ze alsof het niets is. Tegen de muren verder nog een werk van Keith Haring uit zijn beginjaren, een iconische foto van Ingrid van de hand van Helmut Newton én, het pronkstuk, een imposant werk van Peter Beard, een vriend des huizes, met een persoonlijke boodschap voor Ingrid erop. Een trotse sanseveria op de vensterbank verraadt dan weer Ingrids roots, en maakt fijntjes duidelijk dat de vrouw des huizes deze buurt ondertussen in haar armen sloot. ?We zijn nu ongeveer vijf jaar verder, een eeuwigheid in New York, en deze buurt is helemaal in opmars. Nu houd ik echt van de Lower East Side. Toen was het een wat ranzige wijk, vandaag is het een coole hippe plek geworden die tal van celebrity's weet te charmeren. Denzel Washington en Josh Lucas wonen hier net om de hoek, regisseur Spike Jonze en de dochter van Clint Eastwood wonen enkel etages boven ons, en fotografe Brigitte Lacombe betrekt het appartement naast het onze. Toen we onlangs thuiskwamen, stond Robert De Niro in onze gang voor haar te poseren omdat het licht daar net goed zat." Of hoe een dubbeltje rollen kan.DOOR SOPHIE ALLEGAERT & FOTO'S VERNE?Toen we onlangs thuiskwamen, stond Robert De Niro in de gang te poseren"