Bij voorlopige ontstentenis van calamiteiten is alles redelijk in orde, behalve dat ik zowat elke week vergeet om zakken mee te pakken naar de winkel. Dat is een groot verdriet, sinds het zakkenfascisme heeft toegeslagen en je voor elke draagtas moet betalen. Ik bezit thuis al een fraaie collectie, minstens twintig stuks in alle kleuren en formaten, en als blijkt dat ik weer eens zonder aan de kassa sta, ben ik zo koppig dat ik het vertik er bij te kopen. Nog liever strompel ik naar mijn auto met de koopwaar in de armen, een spoor van gedeukte blikjes nalatend.
...