In 2002 werkte Katrien als marketingmanager bij Versatel in België, toen haar man Wouter de kans kreeg om voor zijn werk naar Los Angeles te verhuizen. Als kunsthistorica dacht Katrien er in een van de vele musea aan de slag te kunnen, maar het liep anders. "Honderden brieven heb ik gestuurd, tevergeefs. Wouter vertrok 's ochtends om zeven uur naar zijn kantoor en reisde veel. Daar zat ik, in een flatje, zonder vervoer. Zonder auto ben je echt niets in L.A." Al snel sloeg de verveling om in wanhoop. "Ik moest iets doen of ik werd depressief."
...

In 2002 werkte Katrien als marketingmanager bij Versatel in België, toen haar man Wouter de kans kreeg om voor zijn werk naar Los Angeles te verhuizen. Als kunsthistorica dacht Katrien er in een van de vele musea aan de slag te kunnen, maar het liep anders. "Honderden brieven heb ik gestuurd, tevergeefs. Wouter vertrok 's ochtends om zeven uur naar zijn kantoor en reisde veel. Daar zat ik, in een flatje, zonder vervoer. Zonder auto ben je echt niets in L.A." Al snel sloeg de verveling om in wanhoop. "Ik moest iets doen of ik werd depressief." Ze bezocht veel galeries, antiek- en kunstbeurzen. Zo merkte ze wat er op de markt was en, vooral, wat niet. Tijdens een bezoek aan België kocht ze met haar spaarcenten een voorraad oude filmposters op. "Dat was het makkelijkste mee te nemen naar de States." Toen de kunstdealer bij wie ze ze aanbood bijna alles wou kopen, wist ze dat ze het spreekwoordelijke gat in de markt had ontdekt. Vier jaar lang importeerde ze oude posters. Ze nam ook een ambachtsman uit El Salvador in dienst om er lijsten voor te maken. "Ik voelde me meer verbonden met de Salvadoranen dan met de andere Europeanen hier. Een beetje allochtonen onder elkaar." In 2006 opende ze een kleine galerie, Voilà Gallery, met als ondertitel Art for the modern eye. Het aanbod werd uitgebreid met excentrieke trouvailles, kunst en zelf ontworpen readymades. Vrij snel ontdekten de personal shoppers van onder anderen Jennifer Aniston en de Osbournes de weg. Twee jaar later verhuisde ze naar een pand van vijfhonderd vierkante meter, op de strategisch gelegen La Brea Avenue. Vandaag heeft Katrien elf mensen in dienst en doet ze winkelinrichtingen voor onder meer het Amerikaanse kledingmerk Wildfox. Ook The Beverly, een hippe club die onlangs opende, werd door Voilà Gallery ingericht. Katrien Van der Schueren : Ik heb een bepaalde esthetiek ontwikkeld die hier aansloeg. Ik blijf alert voor dingen die hier niet te vinden zijn. Ik heb veel te danken aan de lokale muziekscene, die vrij snel interesse toonde. Het zijn leuke klanten, allemaal heel creatief. Captain Nemo heb ik bedacht voor mijn zoon van vier, Louis, andere dingen zijn dan weer ideetjes van Wouter, mijn man. Ik zit feitelijk nooit verlegen om inspiratie Ik loop rommelmarkten en kringloopwinkels af, of kom door mijn trouvailles vaak op ideeën. Ondertussen heb ik ook al klanten die me gewoon iets komen brengen met de vraag "Doe er maar iets mee", zonder er een termijn op te plakken. Nee, vintage tout court vind ik te weinig. Dat is alleen maar meubelen doorverkopen. Ik wil er ook echt wel iets mee doen. Iets grappigs of bizars. Er zijn te veel serieuze dingen in de wereld. Ik houd ervan als een ontwerp alle nodige functies vervult, maar je ook verrast of doet lachen. De grote projecten maken dat ik ook kleinere dingen kan blijven doen. Ik word ook meer en meer door klanten betaald om dingen te gaan zoeken of om research te doen. Voor The Beverly wilde men sofa's van recuphout, die heb ik dan ontwikkeld in opdracht. Hugh had onderweg naar zijn werk de galerie opgemerkt en kwam in het weekend terug met zijn vrouw. Ik kende hen niet, ik kijk zelden tv, daar heb ik eenvoudigweg de tijd niet voor. Nadat ze een en ander hadden gekocht, ben ik het bij hen thuis gaan afleveren. Ik raakte aan de praat met haar en het klikte. We hebben dezelfde interesses en humor ( Hugh Laurie was in de jaren tachtig en negentig de helft van het komische duo Fry and Laurie). Zij heeft een passie voor stoffen en zo kwamen we op het idee om de krachten te bundelen. We verkopen nu kussens en zitmeubelen onder de naam Voici. Ondertussen lopen de bestellingen binnen. Wordy, de beschreven fauteuil, en de op een achttiende-eeuws meubel geïnspireerde stoel Dome verkopen goed, onder meer aan een hotel en restaurant in Japan. Ik heb een aantal oude kindernaaimachines gekocht van Singer en daar ben ik nu iets mee van plan. We werden ook gevraagd een eigen collectie lijsten uit te brengen voor een kunstconsulente. Dat is moeilijk te zeggen. Voor Nikki Sixx van The Mötley Cruë hebben we vorig jaar een studio ingericht gebaseerd op de zintuigen. Hij kocht muurkandelaars die toen niemand wou, nu zijn dat bestsellers. Je weet het nooit van tevoren. De Belgische modeontwerpers zijn hier goed bekend, maar ook Axel Vervoordt heeft ons land hier als een bron van stijl gepositioneerd. Hij staat hier al jaren hoog aangeschreven. België is synoniem geworden voor stijl en kwaliteit. Je ziet dat ook in de lokale ketens. Bij Restoration Hardware zetten ze op hun linnen : Belgian linen. Het was vroeger anders. Toen wij hier arriveerden, zagen we geregeld French style of Italian. Maar Belgium wisten ze met moeite liggen. Ik denk dat design iets heel praktisch is. Ik ben al zeven jaar heel intens aan het leren, dat is de beste scholing, denk ik. Je leert het meest en het snelst wanneer je iets absoluut wilt weten. Ik ben niet zo'n schoolbankenmens. Uiteindelijk telt wat je met je kennis doet, niet hoe je tot die kennis komt. Ik bekijk wat ik vandaag doe als een spel. Mijn galerie is een grote speeltuin, waar ik kan dromen en kan knutselen en waarin ik mijn mensen kan laten knutselen. Ik ben altijd blij als we een nieuwe techniek onder de knie krijgen. Het merendeel van de tijd werken we aan projecten voor klanten. Daar leren we veel van. Als er tijd en ruimte is, werken we aan onze eigen ontwerpen en dat is gewoon pure luxe, er is niets leukers dan dat. Ja en nee. Wanneer je hier aankomt, krijg je een enorme les in nederigheid. Wij zijn eigenlijk dikke snobs, denken dat we uniek zijn in Europa : kenners van de wereld, de plaats waar de EU is, een land waar men veel talen spreekt, veel reist et cetera. Maar als Belg weet je eigenlijk niets van de wereld. Mijn hele wereldbeeld is hier veranderd. Als je je wilt integreren en hard wilt werken, krijg je alle kansen. Dan helpt je Belgisch zijn natuurlijk wel. Een Belg is een harde werker, die er niet vies van is om onderaan te beginnen. En onze no-nonsensementaliteit helpt ons ook vooruit. Wat ik hier doe, zou ik nooit in België gedaan hebben. Om te beginnen heb ik nooit zo hard gewerkt in België als hier, we hebben hier ook niet zo veel vrienden en familie om mee af te spreken natuurlijk. We werken hard en zijn ook veel met onze kindjes van vier en zeven bezig. De toekomst is niet te voorspellen, maar voorlopig nog niet. Wouter heeft hier intussen een nieuwe job en ik kan dit alleen maar hier doen. Ik ben wel Europese verkooppunten aan het zoeken en hoop wat vaker naar Europa te kunnen komen, ook met de kinderen, echte Amerikanen zullen we wel nooit worden. Info : www.voilagallery.com DOOR SOETKIN BULCKE"JE LEERT HET MEEST EN HET SNELST WANNEER JE IETS ABSOLUUT WILT WETEN."