Van alle recepten in dit boek is dit tot dusver bij mij thuis de nummer één als ik vraag wat we zullen eten ; de reactie als ik dit op tafel zet, is er een van gelukzaligheid. (Ik geef toe dat mijn meest nabije doelgroep de tienermarkt is en die factor heeft de uitslag zeker gunstig beïnvloed.) Het gerecht ziet eruit als een pizza, maar de pizzabodem is gemaakt van een gehaktballenmengsel. Je hoeft er bovendien geen ballen van te rollen, je drukt het mengsel gewoon in een bakblik, als een sappige schijf gehaktbrood of polpettone. Ik kwam dit idee voor het eerst tegen in de vorm van de Meat Pie Pizza Style in Giul...

Van alle recepten in dit boek is dit tot dusver bij mij thuis de nummer één als ik vraag wat we zullen eten ; de reactie als ik dit op tafel zet, is er een van gelukzaligheid. (Ik geef toe dat mijn meest nabije doelgroep de tienermarkt is en die factor heeft de uitslag zeker gunstig beïnvloed.) Het gerecht ziet eruit als een pizza, maar de pizzabodem is gemaakt van een gehaktballenmengsel. Je hoeft er bovendien geen ballen van te rollen, je drukt het mengsel gewoon in een bakblik, als een sappige schijf gehaktbrood of polpettone. Ik kwam dit idee voor het eerst tegen in de vorm van de Meat Pie Pizza Style in Giuliano Hazans boek Every Night Italian (alleen is de mijne een voor mij karakteristieke, luie, vereenvoudigde versie), maar het was de grote Ed Victor, consument van bonnes bouches en producent van bons mots (sorry voor mijn Frans) die de naam meatzza bedacht. Ik heb geprobeerd om deze woordgrap in het Italiaans om te zetten en tot dusver is polpettizza het beste wat ik kan bedenken, maar misschien is dit ook eigenlijk helemaal geen grap voor Italianen. Italianen nemen hun tradities heel serieus, en dat is zeer terecht, maar ik maak me geen zorgen en hoop dat zij dat ook niet zullen doen, want dit is serieus lekker. Ik ben trouwens heel blij dat ik het in mijn repertoire heb opgenomen, omdat tegenwoordig zo veel kinderen - in elk geval kleine kinderen - op een streng tarwevrij dieet zijn gezet door hun ouders ; daarom geef ik in de ingrediëntenlijst ook aan dat je het broodkruim kunt vervangen door havervlokken, dat werkt ook heel goed. Het is dus zo ongeveer het perfecte kindermaal. Mijn eigen kinderen prefereren een meatzza Margherita, dus ik heb het simpel gehouden, maar je kunt de meatzza natuurlijk beleggen met wat je wilt. 500 g rundergehakt, 3 el geraspte parmezaan, 3 el broodkruim of havervlokken (geen instant) 3 el gehakte verse peterselie, 2 eieren, losgeklopt, 1 teen knoflook, gepeld, zout en peper naar smaak boter, om in te vetten, 1 blik (400 g) tomatenstukjes, uitgelekt, 1 tl met knoflook gearomatiseerde olie 1 tl gedroogde oregano, 1 bol mozzarella (uitlekgewicht 125 g, geen buffel), gehalveerd en in plakken, blaadjes vers basilicum Verhit de oven tot 220 °C/ gasovenstand 7. Gebruik je handen om in een grote kom gehakt, parmezaan, broodkruim of havervlokken, peterselie en eieren te mengen. Rasp er de knoflook in (of hak die en doe het haksel erbij) en voeg wat zout en peper toe. Kneed niet te lang, anders wordt het vlees een te compacte massa. Vet een rond, ondiep bakblik met een doorsnede van 28 cm in met boter en doe het vlees erin. Druk het luchtig aan met je vingers, zodat de hele bodem bedekt is en het gekruide gehakt als het ware je pizzabodem is. Zorg dat je zo veel mogelijk vocht uit de stukjes tomaat hebt gedrukt. Meng de tomaten dan met de knof-lookolie, oregano en wat zout en peper. Smeer dit mengsel met behulp van een rubberen spatel uit over de vleesbasis. Leg er de plakken mozzarella op en zet de meatzza 20-25 minuten in de oven. Het vleesmengsel moet dan gaar en een beetje steviger zijn geworden en de mozzarella zal gesmolten zijn. Haal de meatzza uit de oven en laat hem 5 minuten staan. Versier hem met enkele basilicumbaadjes. Zet hem op tafel en snij hem net als een pizza in punten.