Aan Godfried Bomans heb ik mijn liefde voor literatuur te danken. Toen ik in het tweede middelbaar De Avonturen Van Bill Clifford las, was dat een aha-erlebnis. Prompt werden mijn opstellen heel Bomansiaans.
...

Aan Godfried Bomans heb ik mijn liefde voor literatuur te danken. Toen ik in het tweede middelbaar De Avonturen Van Bill Clifford las, was dat een aha-erlebnis. Prompt werden mijn opstellen heel Bomansiaans. Zonder de steun van mijn vrouw had ik nergens gestaan. Omdat het onderwijs me niet lag, zegde ik mijn baan als leraar geschiedenis vrij vlug op. Een riskante beslissing, maar mijn vrouw stond er volledig achter. En omdat we intussen Behoud De Begeerte hadden opgericht, konden we ons daarop concentreren. Om vier uur 's ochtends uit de veren om affiches te gaan plakken, zo ging dat in de beginperiode. Met een pot lijm fietste ik Leuven rond. De stad hing gegarandeerd vol. Vóór ons had je kaas-en-wijnavonden, waar dichters onbezoldigd kwamen voorlezen. De eerste tien jaar werkte ik nauw samen met Tom Lanoye. We trokken aan hetzelfde zeel. Allebei wilden we een nieuw geluid brengen. Ik spiegelde mij aan de rock-'n-roll en het theater. Veel van mijn collega's beseffen niet dat je in een ander medium terechtkomt wanneer je literatuur op een podium brengt. Ik streefde naar boeiende voorstellingen en zette mij af tegen de saaie literaire marathonsessies. Mijn werk is dat van een kantoorslaaf, van halftien tot zeven. Door tijdsgebrek kom ik te weinig aan lezen toe, dat is mijn grote frustratie. Mijn medewerkers zullen me tijdens de werkuren niet snel betrappen op het lezen van een boek. Door het katholieke schuldgevoel dat nog in me zit, kan ik dat ook niet. Ik ken amper mensen die poëzie lezen. Bij 500 verkochte exemplaren van een dichtbundel spreek je al van een succes, terwijl wij de voorbije twee jaar 56.000 toeschouwers hebben gelokt, een gekke paradox. De gemiddelde dichter verdient meer aan een tournee dan aan een bundel. Misschien zien mensen het bijwonen van literaire happenings als een inhaalbeweging. "Zo kom ik ook eens onder de mensen", zegt Hugo Claus. Schrijvers zién hun publiek eindelijk eens op onze avonden, en pakken na afloop met collega's een pint. Zelfs een Leonard Nolens, die schijnbaar beantwoordt aan het cliché van de zolderkamerdichter, geniet daarvan. Tegenwoordig is een schrijver maar zo goed als zijn laatste boek. Er gaat daardoor veel verloren. Ik hoorde Jeroen Brouwers onlangs de terechte vraag stellen : "In welke boekhandel vind je nog het werk van Vestdijk ?" Iemand als Walter van den Broeck, die met Brief aan Boudewijn een mijlpaal heeft geschreven, mag nu dan niet meer zo hot zijn, hij blijft voor mij één van de belangrijkste Vlaamse auteurs. Het wordt steeds moeilijker om sponsors te overtuigen. Toen ik het plan opvatte voor een erotische Saint-Amour, raakte ik er meteen kwijt. En als ik de overheid om meer middelen vraag, krijg ik het verwijt arrogant te zijn. Ik kan niet ontkomen aan het gevoel van vernedering wanneer ik subsidiedossiers moet indienen. Een perfectionist ben ik niet, want dat is in mijn ogen een zeur. Ik hou alleen niet van half werk. Slordigheden kun je jezelf niet permitteren. Van het braakland dat het literaire evenement is, heb ik nog maar een fractie ontgonnen. Het doel voor de volgende twintig jaar is met onze producties een voet aan de grond te krijgen in de rest van Europa. Dankzij onze investering in de projectie van vertalingen moet dat mogelijk zijn. :: Behoud De Begeerte viert haar twintigjarig bestaan met Behouden Begeerte, op 31/10 om 19 uur in deSingel, Antwerpen. Optredens van onder meer Hugo Claus, Jef Geeraerts, Tama Janowitz, Tom Lanoye, Josse De Pauw, Connie Palmen, Cees Nooteboom, Annelies Verbeke, Peter Verhelst, Jan De Smet, Laïs, Tom Barman. Kaarten : 03 272 40 41, www.begeerte.be. Tekst Peter Van Dyck