Mijn eerste pc kocht ik met het geld van mijn plechtige communie. Ik ben een geek gebleven, want twee jaar later had ik een modem en was internet een passie. Thuis iets intikken en op het scherm een reactie ontvangen - de wereld ging open voor mij.
...

Mijn eerste pc kocht ik met het geld van mijn plechtige communie. Ik ben een geek gebleven, want twee jaar later had ik een modem en was internet een passie. Thuis iets intikken en op het scherm een reactie ontvangen - de wereld ging open voor mij. Verantwoordelijkheid dragen kan eenzaam zijn. In een tweemansbedrijf daarentegen deel je plezier en leed en kun je samen beslissingen nemen. Dat is een van de redenen waarom ik Netlog niet alleen heb opgestart, maar met Toon ( Coppens). Hij is vijf jaar jonger en studeerde toen nog, maar we zijn zielsverwanten : twee vrienden met dezelfde interesses die zich samen in iets vastgebeten hebben. Honderd jaar geleden had ik in de automobielindustrie of in de luchtvaart gewerkt. Sectoren die de wereld net zo ingrijpend veranderden als het internet nu. We werkten toch geen nachten in de garage om het bij een hobbyproject te houden ? Net als Google en e-Bay wilden we de manier waarop men leeft en communiceert veranderen. De eerste jaren, vlak na de crash van de internetboom, geloofde niemand erin. We overleefden met bijbaantjes. Zo leerden we ook niet boven onze stand te leven. Ondernemen zit in mijn bloed. Op mijn dertiende verdeelde ik al een zelfgemaakt magazine in onze buurt en had ik een clubhuis geopend in de tuin. Tot ik besefte dat mijn speelgoed vaak verdween en ik er niets aan verdiende. Toen opende ik met mijn broer een softwarecentrum en gingen we illegaal spelletjes dealen ( lacht). Op romantisch vlak was ik een laatbloeier. Op de unief had ik wel een bedrijfje rond internetmarketing, maar mijn eerste serieuze relatie begon pas op mijn 25ste. Ik vind trouwens vaak dat ik nog veel te ontdekken heb. Zo wil ik ooit graag een instrument bespelen, of muziek leren begrijpen. Vroeger hoorde ik er niet altijd bij. Thuis in Aalst zat ik tussen mijn oudste en mijn jongere broer, op school paste ik in geen enkel groepje en aan de faculteit rechten kwam ik zo zelden dat ik mijn studiegenoten niet eens kende. Ik ben ook eerder gesloten van aard, al post ik wel graag privéfoto's online. In april ben ik gestopt met roken. Negen pogingen heeft het me gekost, maar met een zoontje van twee en een kersverse tweeling wilde ik doorzetten. In mijn omgeving vormde ik ondertussen ook een minderheid. Ik ben geen piekeraar. Ik denk weleens na over de combinatie van werk en gezin of de gevolgen van de economische crisis, maar ik sla nooit in paniek. Ik ben trouwens blij dat mensen nu bewuster omspringen met geld. Zijn designmeubelen bijvoorbeeld echt nodig als je nog maar net kinderen hebt ? Ik ben momenteel een huis aan het renoveren en inrichten - de vraag is dus uit het leven gegrepen. Netlog is meer dan een bedrijf. Het is een sociaal project waarbij ik me ook betrokken partij voel. Net als in het echte leven krijg je er bijvoorbeeld te maken met zelfmoord, racisme en pesterij. Dan is het aan ons om daar samen met de bevoegde ministers, preventieorganisaties of de politie tegen op te treden. Ik mis een saamhorigheidsgevoel in mijn generatie. Dertigers zijn individualistisch. We zeggen graag dat de wereld anders moet, maar we leven haast op dezelfde manier als onze ouders, en we maken dezelfde fouten. Ik droom van een beweging die achteraf kan terugblikken en zeggen : dat zijn wij, dat is óns hoofdstuk in de geschiedenisboeken. Ik wil mijn kinderen vooral vrijheid meegeven. Zelf was ik ook altijd vrij om mijn weg te zoeken, de wereld een beetje naar mijn hand te zetten en problemen zelf op te lossen. Zo bleef mijn rebelse natuur binnen de perken en kon ik gelukkig zijn. Dat is moeilijk als mensen je voortdurend obstakels voor de voeten werpen. Lorenz Bogaert (33) richtte in 2001 Netlog mee op. De sociale netwerksite voor jongeren telt inmiddels vijftig miljoen leden. Behalve in Gent zijn er ook kantoren in Londen, Amsterdam, Milaan en Berlijn. Door Wim Denolf / Foto Rob Walbers