Ik hoef niet te weten wat de toekomst precies brengt, ik hou van uitdagingen, ben niet bang voor het onbekende. Ik had tien jaar geleden nooit kunnen bedenken dat de vzw die ik toen heb gesticht, Pro Materia, een internationaal parcours zou afleggen. Als we eind september ook een creatieve ruimte openen in Brussel, samen met Kreon, beschouw ik dit als een bekroning voor het Belgische design.
...

Ik hoef niet te weten wat de toekomst precies brengt, ik hou van uitdagingen, ben niet bang voor het onbekende. Ik had tien jaar geleden nooit kunnen bedenken dat de vzw die ik toen heb gesticht, Pro Materia, een internationaal parcours zou afleggen. Als we eind september ook een creatieve ruimte openen in Brussel, samen met Kreon, beschouw ik dit als een bekroning voor het Belgische design. In je leven moet je omwegen maken. Vroeger dacht ik niet aan design en droomde ervan om actrice te worden. Ik heb ook in Parijs en Brussel op de planken gestaan en literatuur blijft mijn grote passie. Als ik wat tijd over heb, schrijf ik poëzie. Maar zowel toneel als design betekenen vooral : bezig zijn met mensen. Ik groeide op in Parijs, maar trok vrij jong naar Brussel om bij mijn grootouders te wonen en te studeren, eerst management en daarna kunstgeschiedenis. Mijn moeder komt uit een Belgische familie met Spaans bloed en mijn vader is Frans. Mijn Belgische grootvader was polyglot, een historicus met een kosmopolitische geest die de nationale bank van Syrië en Libanon heeft opgericht. Ook kunstgeschiedenis boeide hem, en hij hield van organiseren en ontdekken. In die zin lijk ik op hem. Ik begon met het inventariseren van kunstwerken bij de Bank van Parijs en de Nederlanden, in het prachtige Osterriethhuis in Antwerpen. Op die manier kwam ik in contact met Jan Martens van het Mercatorfonds, waarvoor ik een hele tijd heb gewerkt. Dat was een bijzonder leerrijke periode. Ik begon ook te schrijven, via omwegen kwam ik in de designwereld terecht. Ondertussen leerde ik ook mijn man kennen, Gian Giuseppe Simeone, met wie ik overal in Europa musea bezocht. Op 11 september 2001 opende ik mijn eerste tentoonstelling van Belgisch design. Ik heb snel Nederlands geleerd, waardoor er vele deuren opengingen. Een parcours vol boeiende ontmoetingen, zoals die met Johan Valcke, met wie ik nog samenwerk. Via hem ontmoette ik Maarten Van Severen, met wie we sterke momenten hebben beleefd. Mijn professionele en privéleven zijn door en door internationaal. Gian Giu is half Italiaan en half Zweed. Als kind droomde ik al van contacten met andere culturen en maakte de Amerikaanse moeder van een vriendin wijs dat ik een Amerikaanse vader had. Nadat dit uitkwam, moest mijn moeder enorm lachen en stuurde me op elfjarige leeftijd op zomerkamp naar de States. Omdat ik geen woord Engels sprak, was dit een eerste sprong in het onbekende : een heerlijke ervaring. De onvoorziene contacten en uitdagingen lopen als een rode draad door mijn leven. Ondanks het vele werk hebben we een echt familieleven. In de zomer trekken we naar Zweden en Frankrijk. We wandelen, koken en bezoeken kleine musea en antiekhandelaren. Zo brengen we onze twee kinderen de liefde voor objecten bij. Voor mij maken objecten een essentieel deel uit van onze cultuur, want ze overleven ons en zitten vol verhalen. Zelf omring ik me niet louter met design. We bewonen een oud pand vol herinneringen. Onze kinderen beleven veel, ontmoeten ondernemende mensen en beseffen dat we geen ambtenaren zijn. Dat stimuleert hen. Juliette heeft bijvoorbeeld het logo ontworpen voor mijn firma Rouge Design, waarmee ik internationale projecten organiseer, designadviezen verstrek en in België het Parijse trendsagentschap Nelly Rodi vertegenwoordig. Mensen moeten meer durven ondernemen. Dat heb ik zelfs gedaan toen Eva te vroeg geboren werd en ik samen met enkele moeders en een dokter van het Sint-Pietersziekenhuis in Brussel de vereniging Neonid heb opgericht, om de problematiek van de prematuurtjes te behartigen. We zijn erin geslaagd om moeders extra bevallingsverlof te geven. Als ik met een probleem word geconfronteerd, dan zoek ik meteen een oplossing, omdat ik positief ingesteld ben. "Il n'y a pas de hasard, il n'y a que de rendez-vous", is mijn lijfspreuk. Uit een lied van de Franse zanger Francis Cabrel. Lise Coirier (37) staat aan het hoofd van Pro Materia en Rouge Design en werkt mee aan talrijke binnen-en buitenlandse designmanifestaties, zoals Commerce Design Brussels, Menselijke Steden, Thewhitehotel, Design Kiosks, ABC-authentic Belgian Creativity. Info : Creative Space Kreon - Pro Materia, Kanselarijstraat 19, 1000 Brussel, www.promateria.be.Door Piet Swimberghe / Foto Charlie De Keersmaecker