De wereld zou alleen mogen draaien tijdens de duidingprogramma's, zeg ik soms met een boutade. Eigenlijk zouden rechters enkel verdicten mogen uitspreken tijdens onze uitzenduren. (lacht)
...

De wereld zou alleen mogen draaien tijdens de duidingprogramma's, zeg ik soms met een boutade. Eigenlijk zouden rechters enkel verdicten mogen uitspreken tijdens onze uitzenduren. (lacht) Hoe meer onverwachte gebeurtenissen tijdens een uitzending, hoe meer adrenaline door mijn aderen pompt. Ik ben het gelukkigst als het plan met items dat ik bij de start om vijf uur in de computer heb ingegeven, volledig overhoop wordt gehaald. Als de paus sterft bijvoorbeeld, krijg je een spannende uitzending. Als ik op zo'n avond naar huis rij, weet ik weer waarom ik deze job zo graag doe. Misschien had ik beter eerst nog wat langer gespeeld. Ik ben immers vrij snel na mijn studies in de duiding terechtgekomen. Je krijgt dan vanzelf het etiket 'ernstig' opgekleefd en dat terwijl ik toch graag lach. 'De Wandelgangen' is gelukkig méér dan een nieuwsprogramma. Het mag ook wel eens leuk zijn. Zo hebben we een drietal bijdragen gemaakt rond de kippensoeprage van collega Wim Oosterlinck (Studio Brussel). Het is telkens een kleine overwinning als een studiogast even moet lachen wanneer hij bij een actueel onderwerp toelichting komt geven. Dan heb ik als reactie : hier zat een méns. Af en toe een knipoogje mag. We mogen niet vergeten dat we voor een zo groot mogelijk publiek werken. De luisteraar mag eens naar adem happen. Uiteraard moet Jef Lambrecht uitleg komen geven als er iets in Irak gebeurt, maar het hoeft niet constant serieus met een grote S te zijn. Wij hebben een vrij jonge ploeg, en dat voel je. Het tempo van het programma ligt wat hoger dan vroeger. We willen het fris houden. Mensen zouden meer moeten relativeren. Ik herinner me uit mijn jeugd een stom reclamefilmpje voor Petit Gervais. Je zag een kindje dat haar pop een lepeltje verse kaas geeft en zegt : " Tout ce qui compte, c'est l'amour." Hoe cliché dat ook klinkt, het klopt. Om al de rest hoef je je niet druk te maken. Je moet alleen wenen omdat je hart pijn doet. Als iemand zeurt over een futiliteit, vraag ik wel eens op de man af : "Ben je thuis gelukkig ? Is dat dan niet véél belangrijker ?" Ik kan er ook al eens de pest in hebben na een slechte uitzending, maar de dag erna ben ik dat vergeten. Ik hoop ooit zelf een programma te bedenken. God beware me dat ik bij mijn pensioen zou moeten zeggen : "Ik heb vijftig jaar De Wandelgangen gepresenteerd." Je hebt nieuwsmakers en radiomakers, ik behoor eerder tot de tweede categorie. Ik ben zeker geen harde interviewer. Het is nooit mijn streven om iemand te pakken. Met een glinstering in de ogen stelt Kathleen Cools ( Morgen Beter op Canvas) de meest pertinente vragen. Daar hou ik van. Je moet de vragen stellen die nodig zijn, maar als je de intentie hebt om een studiogast tussen je boterham te leggen, krijgt het iets geforceerds. Ik denk dat je meer loskrijgt als je niet zo'n aanvallende houding aanneemt. Ik zeg altijd mijn mening, ook tegen de bazen. Die reputatie heb ik op de redactie. Ik moest het met argumenten van mijn oudere broers halen omdat zij groter en sterker waren dan ik. Die verbale sterkte heb ik van mijn vader. Mij in stilte bezighouden, heb ik nooit gekund. Ik kreeg altijd als opmerking dat ik te veel babbelde tijdens de les. Ik weet nog dat ik ooit repliceerde : "Jamaar, ik praat stil. Ik stoor toch niemand ?" (lacht) Als ik mij klaarmaak om te presenteren, zegt collega Kathleen Bracke wel eens : "Nog vijf minuten en de rust keert weer op de redactie." (lacht) Ik wou eigenlijk advocaat of acteur worden. Maar toneelspelen was thuis niet aan de orde, en ik was ook geen rebel. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om af te wassen in restaurants om zelf mijn studies te betalen. Rechten viel als keuze ook snel weg toen ik me realiseerde dat ik vier jaar lang zwaar zou moeten blokken. Ik kijk graag naar iets dat ontroerend en schattig is. Ik volg met veel plezier het kindertheater. Ook als volwassene kan je iets aan een voorstelling van Pascale Platel hebben. Dat het niet hoogdravend is en eerder naar je buik dan naar je hoofd grijpt, spreekt mij wel aan. Door Peter Van Dyck / Foto Charlie De KeersmaeckerPeter Van Dyck