Met zijn titelrol in "Schindler's List" vestigde hij definitief zijn status als superster. Als de mytische highlander,
...

Met zijn titelrol in "Schindler's List" vestigde hij definitief zijn status als superster. Als de mytische highlander, Rob Roy, in het gelijknamige Schotse liefdesverhaal bevestigt Liam Neeson zijn akteertalent. LYNN LAYNE(IFA) Big, bold & beautiful. Zowel kollega's als critici zijn het erover eens : Liam Neeson is letterlijk én figuurlijk een "boom" van een akteur. Niet voor niets werd hij met zijn vijfsterrenprestatie als Oskar Schindler de redder van Poolse joden onder Hitler genomineerd voor een Academy Award. Hij werd ook alom geprezen voor zijn rol van plattelandsdokter in "Nell", waarin ook zijn vrouw Natasha Richardson meespeelt. Neeson, een gevestigd toneelakteur, begon zijn carrière als lid van het prestigieuze Lyric Players Theatre. Hij ontving verscheidene bekroningen voor zijn teaterwerk, zowel in de VS als in zijn geboorteland Ierland. Het was echter pas nadat hij in Hollywood opgemerkt werd, dat hij wereldwijd gevraagd werd als filmakteur. Begin juni zal Rob Roy van regisseur Michael Caton-Jones in de Belgische bioskopen te zien zijn. Neeson speelt daarin de rol van de legendarische Schotse volksheld Robert Roy McGregor, een romantische highlander uit het begin van de 18de eeuw. Jessica Lange speelt in haar eerste niet-Amerikaanse rol zijn vrouw Mary. U bent volop in de running. Ziet u uzelf ook als de vedette van het moment ? Neeson : Misschien was ik wel meer in de running vóór Schindler's List. Ik draaide toen een stuk of zestien films in drie jaar tijd. Sommige van die prenten zijn niet om aan te zien, maar het was wel leuk werken. Sinds Schindler's List kan ik mij echter de luxe permitteren om te kiezen en dat is misschien nog wel leuker. Het gaat verder dan dat. In de pers wordt u omschreven als "een van de meest gegeerde en geprezen filmsterren van deze tijd". Neeson : Ik lees daar zo vlug mogelijk overheen en denk : bullshit, bullshit, van a tot z. Ik ben daar zeer voorzichtig mee. Want voor je het weet, trap je in de val en zou je nog gaan denken dat het waar is ook. En dat is het begin van het einde. Veel akteurs kampen met de fobie om zonder werk te vallen. Neeson : Ja natuurlijk, dat heeft ermee te maken. Ik herinner me een anekdote met Helen Mirren, een goede vriendin en een fantastische aktrice. Niet zo lang geleden kreeg haar agent in Londen een voorstel voor een mini-televisieserie. De rol leek Helen Mirren op het lijf geschreven. De knaap aan de telefoon voegde er nog aan toe dat ze een soort Helen Mirren zochten, waarop de agent antwoordde dat ze Helen Mirren zelf konden hebben. "Nee, nee, " klonk het, "ze moet ook... ", waarop bijkomende eigenschappen aangehaald werden. Snap je ? Ik ben bang dat men op zoek zal gaan naar iemand met alle eigenschappen van Liam Neeson en als ze te horen krijgen dat Liam Neeson vrij is, zullen antwoorden : "Ja, maar zo'n big star, weet je wel, die van Schindler's List, dat is een beetje too much. " Dan krijg ik zin om een riotgun te grijpen en in het rond te knallen en alles op te geven. Beschouwt u het als een zegen dat u niet te dicht bij Hollywood woont ? Neeson : Ik heb daar 6,5 jaar gewoond, dat is meer dan genoeg. Wil je oké blijven, dan moet je eruit stappen, zeker als je bezig bent met kunst. Nu woon ik in New York. Al drie jaar. Een bewuste keuze voor New York of een vlucht uit Los Angeles ? Neeson : Ik koos voor New York omdat het ongeveer halfweg ligt tussen Los Angeles toch het mekka van de Engelstalige film en Europa, slechts op vier of vijf uren vliegen in de andere richting. Nog altijd krijgt u geregeld het etiket "the hunk" (lekker stuk) opgeplakt. En die liefdesscènes lijken u te achtervolgen waar u ook komt. Neeson : Zolang het niet "the hulk" is, kan ik ermee leven (lacht). En ja, die liefdesscènes. Het vleit me als mensen daarover leuke dingen zeggen. Ik zou liegen als ik het tegendeel beweerde. Maar je moet een en ander wel in het juiste perspektief bekijken. Het kan ook negatief werken. Als Rob Roy bijvoorbeeld alleen bekend zou zijn vanwege een liefdesscène waarin ik half of helemaal in m'n blootje verschijn. Zo benadruk je iets heel anders dan het epische en het romantische van het verhaal, en hou je kijkers weg die de film misschien wel goed hadden gevonden. Was Rob Roy zo moeilijk om maken als de film eruitziet ? Neeson : Vrij lastig, ja, maar we beleefden er wel pret aan. Het zijn vooral de details waaraan je bij het lezen van het script niet meteen aandacht besteedt, die het doen. Zoiets als "hij springt over een brug" of "hij wordt meegesleurd door een waterval en belandt tussen de rotsen". Dan denk je "verdorie, dat krijgen we nooit verfilmd", maar daarvoor zijn er natuurlijk fantastische stuntmannen. Anderzijds lees je "hij loopt door de heide en neemt haar in zijn armen" en je denkt "dat is een makkie". Maar dan blijkt dat door die heide lopen verschrikkelijk lastig is. Vooral als het geregend heeft en de bodem bedekt is met een laag turf. Net een spons. En dan maar trachten romantisch en heldhaftig te doen, en zomp, zomp, zomp... door die heide ploeteren. In een mum van tijd ben je doodop. Over bruggen wippen en zwaardvechten is kinderspel vergeleken bij dat crossen sukkelen door de heide, al dan niet met iemand in je armen. Een ware nachtmerrie was het. Had u enige ervaring met zwaardvechten ? Neeson : In een drietal historische films had ik al wat ervaring opgedaan met zwaardvechten. De eerste was Excalibur van John Boorman. Met nog een beetje oefenen, ging dat dus wel. Voor Excalibur deden we een beroep op William Hobbs, een van de beste film-zwaardvechters ter wereld. Ook voor Musketeers van Dick Laster of Cyrano de Bergerac met Depardieu, werd hij erbij gehaald. Wij waren zeer blij dat hij beschikbaar was voor Rob Roy. Rob Roy is een soort melodramatische avonturenfilm, of ziet u er méér in ? Neeson : Het is een zeer mooie romance. Niet het soort liefdesfilm waarin het meisje thuis zit en brood bakt. Zij is de echte heldin van het verhaal. Zo'n driedimensionele vrouwelijke figuur vind je zelden in een film van dit genre. Is Rob Roy een historische of eerder een mytische figuur ? Neeson : Rob Roy McGregor heeft echt geleefd en zijn levensverhaal is zeer goed na te trekken. Hij is wel uitgegroeid tot een mytische figuur, een soort Schotse Robin Hood, met dat verschil dat Robin Hood niet echt geleefd heeft. Hood was een amalgaam van vier of vijf verschillende personen, verspreid over verschillende generaties. Met Rob Roy is een beetje hetzelfde gebeurd maar zijn geboorteplaats is wel bekend en kan bezocht worden, evenals de plaats waar hij samen met zijn twee zonen en zijn vrouw begraven ligt, en al de schuilplaatsen waar hij telkens opnieuw onderdook voor de Britten. Moest u een bepaald aksent aanleren voor die rol ? Neeson : Dat is een boeiende kwestie. Want deze film is in essentie een populair drama. Het is wel degelijk de bedoeling dat heel Amerika en Europa naar die film gaat kijken. Sommige Schotse aksenten zijn biezonder sappig, maar lijken soms helemaal niet meer op de Engelse taal. Wil je verstaanbaar blijven, dan mag je daar niet te ver in gaan. Wat Jessica Lange toch een Amerikaanse met dat aksent doet in de film, werkt prima. Zelf hoefde ik mijn aksent nauwelijks te wijzigen, omdat ik op amper zestig kilometer van de plek waar Rob Roy geboren werd, heb gewoond. De film werd opgenomen op zeer afgelegen plaatsen. Neeson : Regisseur Michael Caton Jones wilde de "klassieke" mooie ansichtkaart-plekjes vermijden en koos voor de ècht wilde natuur. Het loonde wel de moeite, want je had er geweldige uitzichten. Je kon in alle richtingen kijken zonder één telefoonpaal of ander anakronisme te ontwaren. Het enige storende was de Royal Air Force die in de Highlands oefenvluchten uitvoerde. De straaljagers scheerden soms rakelings over ons hoofd. Het personage van Rob Roy ademt een soort eerbaarheid uit die we niet vaak op het doek te zien krijgen. Is het die karaktertrek die je aantrok in de film ? Neeson : Zo kan je het stellen, ja. Als ik rollen kies, speelt dat onbewust mee. In het begin van de 18de eeuw vond een ware slachting plaats onder de Highlanders, en tegen het jaar 1800 waren ze bijna helemaal uitgeroeid. Wie nog overbleef, nam de biezen of beter gezegd het schip, en emigreerde naar Nova Scotia. De Britten hadden voor die mensen nauwelijks meer respekt dan voor dieren. Daarom waren waardigheid, eergevoel en etiek voor hen van het allergrootste belang om zich als mensen te onderscheiden. Ze zouden er hun leven voor geofferd hebben. Wat in die tijd gebeurd is met dat volk is even erg als wat gebeurde met de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar daar wordt in de geschiedenisboeken weinig of niets over geschreven. De Highlands werden totaal ontvolkt, terwijl in de Lowlands volk kwam wonen dat de leeggelopen Highlands gebruikte om zijn schapen te laten grazen. Hiermee werd een volk en zijn manier van leven praktisch helemaal uitgeroeid. Voor de McGregors bestond eergevoel in een gegeven woord, waaraan men zich dan ook hield. Dat schiep een sterke band. Alles was wit of zwart. Wie geen eergevoel had, had geen reden van bestaan in het clan-systeem en dat systeem werkte feilloos. Uw films volgen elkaar in zeer hoog tempo op. "Michael Collins" staat op stapel en u bent nog met iets anders bezig. Neeson : Voor wie het niet zou weten, Michael Collins was een van de stichters van de Ierse Republiek. In Ierland wordt hij beschouwd als een grote held en tegelijk als een grote verrader. In sommige Ierse gemeenschappen is hij nog altijd het onderwerp van diskussie. Hij was de uitvinder van de guerrilla-oorlogstaktiek die nu, jammer genoeg, door terroristen over de hele wereld toegepast wordt. Hij heeft het Britse imperium op de knieën gedwongen. Hoe zit het met "Before and After". Neeson : De film is ongeveer half ingeblikt. Hij wordt gedraaid in Massachusetts en het is een vrij moeilijke opdracht. Het gaat om een familiedrama. Er worden emoties blootgelegd bij elk van de personages in de film. Ik heb dus voortdurend de indruk met iets verschrikkelijk lastig bezig te zijn. Ik ben de vader van twee tienerkinderen, een klotevent. Enfin, dat is misschien een beetje te sterk uitgedrukt. Meryl Streep en ik zijn man en vrouw. De kinderen zijn 17 en 12. De 17-jarige, vertolkt door Eddie Furlong, wordt beschuldigd van de brutale moord op een jong meisje. De film vertelt dus hoe het hele gezin en elk van ons uiteengereten wordt. U heeft met verschillende grote aktrices samengewerkt. Hoe is dat ? Neeson : Ze zijn erg goed in hun vak. Ik zit daar niet te kijken en zeg : "Oh, wat is zij of hij toch goed. " Maar als ze goed gekozen zijn voor hun rol, geven ze het maximum van zichzelf. En dat stimuleert. Zo verplaats je ook je eigen limieten. En daar gaat het om. In Rob Roy is er een wonderlijk samenspel tussen u en Jessica Lange. Neeson : Dat kan je natuurlijk niet programmeren en al evenmin inoefenen. Ik ben al lang een groot bewonderaar van Jessica. De samenwerking verliep buitengewoon vlot. Ik heb daar geen verklaring voor. Dat is precies wat ik zo fascinerend vind aan goed akteerspel : dat gevoel dat alles vanzelf gaat, zonder speciale inspanning of onderliggende stress. De jongste tijd lijkt het wel of de rollen van heroïsche personages u op het lijf geschreven zijn. Neeson : Ik word altijd gemotiveerd door een goed scenario, in om het even welk genre. Hoe de dramatiek aan het gesproken woord kleeft, dat hangt af van de scenaristen. Ik ben niet bewust op zoek naar de rol van "iemand met een kilt" of een vampier. De schrijvers en hun verhaal, die geven mij een kick. Dan voel ik mijn akteerbloed sneller stromen. Welk genre van film het wordt, doet er niet toe. Door wie bent u geïnspireerd ? Neeson : Eigenlijk door twee Ieren. De eerste was Billy Miller, die bekend werd als Steven Boyd en Masala speelde in Ben Hur. Ik hoorde van hem omdat hij ook een keigoed toneelakteur was in Belfast. De andere is de intussen overleden Colin Blakely, die deel uitmaakte van Laurence Oliviers eerste National Theatre Team. Blakely kwam uit Bangor, een stadje in Noord-Ierland. Hij heeft mij zeer sterk beïnvloed, want behalve een groot akteur was hij ook een fantastisch mens. Zo herinner ik mij een toneelstuk op Granada Television, "Son of Man" van Dennis Potter. Een Kristusverhaal, maar Kristus als een echte schrijnwerker èn een gezelligheidsmens. A la Zeffirelli op z'n best. Een dappere produktie en vrij hard om aan te zien maar zeer fascinerend. Colin speelde Kristus met een onvervalst plat aksent. Een geweldig stuk (nvdr. : anno 1965 een schandaal in Engeland). Ik herinner me nog de volgende dag op school, een katolieke school. We werden allemaal samengeroepen en het schoolhoofd eiste dat iedereen die de avond tevoren dit "abominabel" stuk bekeken had, z'n hand zou opsteken. Hoop en al vijf handen gingen in de lucht, maar toch werd een vreemde brief geschreven naar de ouders. Hoe het mogelijk was dat hun kinderen zoiets mochten bekijken. In mij was een vlammetje aangewakkerd. Ik schreef dus naar Colin Blakely een bewonderende brief en hij schreef terug. Ik heb die brief nog altijd. Ik vertelde hem dat ik ook akteur wou worden. "Ook al hou je zielsveel van akteren, zorg er alvast maar voor dat je je brood verdient jongen", klonk het antwoord. Liam Neeson (met Jessica Lange in Rob Roy) : "Zo'n driedimensionele vrouwelijke figuur vind je zeldenin een film van dit genre. "In het begin van de 18de eeuw vond een ware slachting plaats onder de Highlanders, en tegenhet jaar 1800 waren ze bijna helemaal uitgeroeid.