Voor onze afspraak verkoos ze haar tijdelijke pied-à-terre in Brussel, in de omgeving van het Georges Brugmannplein, een leuke woonbuurt met veel winkels, eethuizen, mooie panden en een ietwat nonchalante sfeer. "Het is hier boven best boeiend", legt Caroline uit. Ze woont in Knokke, maar verblijft ook geregeld hier, in een flat op de hoogste verdieping van een appartementsgebouw in art-decostijl. Met uitzicht over vrijwel de gehele skyline van de hoofdstad. "Een heerlijke plek, weet je, er is van alles te zien, een hemel met wolken, alle soorten gebouwen, veel daken, bomen en als ik goed kijk, vang ik zelfs een glimp op van het platteland. Als ik 's morgens wakker word en naar buiten kijk, zie ik hoe de stad ontwaakt : heerlijk is dat."
...

Voor onze afspraak verkoos ze haar tijdelijke pied-à-terre in Brussel, in de omgeving van het Georges Brugmannplein, een leuke woonbuurt met veel winkels, eethuizen, mooie panden en een ietwat nonchalante sfeer. "Het is hier boven best boeiend", legt Caroline uit. Ze woont in Knokke, maar verblijft ook geregeld hier, in een flat op de hoogste verdieping van een appartementsgebouw in art-decostijl. Met uitzicht over vrijwel de gehele skyline van de hoofdstad. "Een heerlijke plek, weet je, er is van alles te zien, een hemel met wolken, alle soorten gebouwen, veel daken, bomen en als ik goed kijk, vang ik zelfs een glimp op van het platteland. Als ik 's morgens wakker word en naar buiten kijk, zie ik hoe de stad ontwaakt : heerlijk is dat." Caroline heeft een naam en faam als architect, maar is ook als artistiek fotograaf actief. Met architectuurbeelden en landschappen componeert ze kunstwerken. "Hier hangt amper werk van mezelf, misschien vind je dat gek, maar ik ben een echte verzamelaar en houd van de kunstwerken die door anderen zijn gemaakt. Ik koop dus van alles, denk er ook nooit over na of er nog een muur vrij is. Ik breng alles gewoon mee en dan vindt het wel een plaatsje, desnoods op de grond, tegen een muur. Ook meubelen kunnen me overdonderen, ze mogen zeer ongewoon zijn. Ik tik geregeld iets op de kop bij Bea Mombaers in Knokke, die heeft altijd originele stukken in huis." Dit interieur ziet er net zo complex uit als het Brusselse stadslandschap. Veel moderne architecten houden van strakke lijnen en zijn bang voor toevallige kronkels. "Ik volgde ooit stage bij architect Marc Corbiau die alles met heel zuivere lijnen uitpuurt. Dat was heel leerrijk. Maar daarna heb ik een paar jaar gewerkt bij decorateur en filmregisseur Lionel Jadot die zo tuk is op objecten en decors. Hij heeft in mij de collectioneur wakker gemaakt. Ik houd nu van modern, van vintage, van kunst, noem maar op. Ik voel me aangetrokken tot veel stijlen, alleen met Aziatische en etnische objecten heb ik het wat moeilijk. Misschien is die hoeveelheid wel een reactie op het showroomminimalisme dat nog altijd in trek blijkt te zijn." Veel ontwerpers zijn inderdaad bang voor wat decor en houden niet van ornamenten, versieringen, kleuren en verschillende sferen. Wie zuivere vormen en lege interieurs verkiest, denkt ook serieuzer over te komen. "Maar daar denk ik helemaal niet aan," zegt Caroline Notté, "ik zie het min of meer zo, als architect ben je al de hele dag bezig met het controleren van alles. De controledruk is groot, alles moet perfect verlopen. Op de werven wordt alles goed voorbereid en uitgedokterd, de spontaniteit wordt zeldzaam. Dus vind ik dat de plek waar ik tot rust komt, best wat 'los van stijl' mag zijn." Caroline geeft ook les aan de Brusselse designschool CAD. "Daar valt het me op hoeveel jongeren bang zijn om te ontwerpen. De eerste tafels die je ze laat tekenen zijn recht en saai. Ze zijn bang om hun verbeelding te gebruiken. Door het gebruik van de computer bestaat ook het gevaar dat ze allemaal hetzelfde gaan ontwerpen. Mijn interieur is dus een beetje anticomputer en humoristisch bedoeld. Volgens mij mag alles in de architectuur en design wat losser." Ze bedoelt humor met een surrealistische kwinkslag. In haar slaapkamer hangt er trouwens een werk van Salvador Dalí en in de keuken een ingelijste jeansbroek van Andy Warhol. Ze heeft wat met het Spaanse surrealisme. "Vermoedelijk komt dat doordat ik ooit twee jaar in Sevilla woonde en werkte. Ik heb, dat moet ik toegeven, weleens heimwee naar de sfeer en het leven van die stad, een stad van feesten en intensiteit. Dat past wel bij mijn temperament." Daar ontdekte ze ook het Spaanse surrealisme dat eigenlijk behoorlijk onvoorspelbaar is van stijl en sfeer, een beetje zoals het verrassende decor van deze flat. DOOR PIET SWIMBERGHE - FOTO'S JAN VERLINDE