Vergeet Multatuli en zijn 'Ik wil gelezen worden'. Als ik aan een stuk begin, ga ik er voor het gemak van uit dat niemand het zal lezen. Behalve de eindredacteur dan, maar die wordt daarvoor betaald. En vroeger mijn moeder, die alles wat ik schreef geweldig vond zolang het niet over seks ging. Maar voor de rest : geen hond. Dat helpt enorm als je voor een leeg computerscherm zit. Beeld je een paar duizend lezers in, met elk een potentiële mening of zelfs maar een embryo van een meninkje over wat je nog moet verzinnen en je begint er gewoon niet meer aan. Tenzij je kickt op controverse, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik ben er zo een die iedereen te vriend wil houden, op het kleffe af.
...