Rond de kerstperiode verscheen er in de British Medical Journal een alarmerende studie over de effecten van lachen. Twee farmacologen beweerden dat het lang niet zo gezond was als altijd werd aangenomen en zetten de nadelen op een rijtje. Ontwrichte kaken, migraine, hernia's, astma-aanvallen, klaplongen, appelflauwtes, spontane perforaties van de slokdarm en - god verhoede - giechel-incontinentie. Je lacht maar beter niet te veel. Want volgens dezelfde farmacologen zou dat kunnen wijzen op een hersentumor bijvoorbeeld, of op het syndroom van Angelman (een aangeboren stoornis in het centrale zenuwstelsel met onder meer plotse lachbuien als gevolg). Moet gezegd da...

Rond de kerstperiode verscheen er in de British Medical Journal een alarmerende studie over de effecten van lachen. Twee farmacologen beweerden dat het lang niet zo gezond was als altijd werd aangenomen en zetten de nadelen op een rijtje. Ontwrichte kaken, migraine, hernia's, astma-aanvallen, klaplongen, appelflauwtes, spontane perforaties van de slokdarm en - god verhoede - giechel-incontinentie. Je lacht maar beter niet te veel. Want volgens dezelfde farmacologen zou dat kunnen wijzen op een hersentumor bijvoorbeeld, of op het syndroom van Angelman (een aangeboren stoornis in het centrale zenuwstelsel met onder meer plotse lachbuien als gevolg). Moet gezegd dat dit een staaltje van doktershumor is en dat de BritishMedical Journal rond kerst altijd wat 'lichter' en 'vrolijker' werk wil brengen. Ha, die farmacologen. Eerder al verscheen een studie van de dokters Cox, Eisenhauer en Hreib (Lahey Hitchcock Medical Center) over een 62-jarige man die niet naar de Amerikaanse sitcom Seinfeld kon kijken zonder het bewustzijn te verliezen, zo grappig vond hij het. De eerste keer viel hij met het gezicht voorover in zijn avondeten en kon hij nog net van verstikking gered worden door zijn vrouw. Na minder dan een minuut kwam hij meestal weer bij, maar de dokters raadden na onderzoek toch een hartoperatie aan: een ballondilatatie. Het herinnert me aan een oude Monty Python-sketch: the killer joke of dodelijke grap. Niemand kon ze lezen, horen en overleven. Je ziet een oprukkend Engels leger met watjes in de oren, ze lezen de in het Duits vertaalde grap voor en de tegenstanders bezwijken van het lachen. Hitler probeert nog een tegenoffensief, maar zijn grap lijkt nergens op, oorlog gewonnen. Er zijn veel meer bewijzen van de positieve gevolgen van lachen. Norman Cousins die in 1964 te horen kreeg dat hij moest leren leven met zijn ondraaglijke rugpijn sloot zichzelf op met het volledige oeuvre van de Marx Broth-ers en constateerde dat hij al na tien minuten schudden van het lachen, twee uur zonder pijn kon slapen. Lachen verhoogt de pijndrempel, vermindert de stijfheid van de vaatwanden, verlaagt het risico op een hartaanval, verstevigt de buikspieren, verbrandt tweeduizend calorieën (ik kan het moeilijk geloven, maar dat zou na een hele dag uitbundig lachen zijn), en zou de bloedsuikerspiegel van diabetici verlagen. Er wordt zelfs beweerd dat er na een bezoekje van de cliniclowns aan de ivf-afdeling meer zwangerschappen waren, maar dat lijkt op kerstnieuws van olijke farmacologen. Lachen blijft geheimzinnig. Waarom lachen we? Zeker is dat het moeilijke situaties kan verlichten, dat het een uitstekend sociaal glijmiddel is, dat het mensen aan elkaar bindt. Daarom lachen we vaker in groep dan alleen. Apen zouden iets doen wat op lachen lijkt als ze samen worstelen. Baby's doen het als ze gekieteld worden. Dr. Madan Kataria, de lachyogi of giechelgoeroe, bouwde zijn hele carrière op de kracht van een lach, en heeft ondertussen volgelingen over de hele wereld voor zijn lachtherapie. Eén keer per week kom je samen en ha-ha-ha je. In het begin wat kunstmatig, nadien uit volle borst. Je wordt er blijer en gezonder van. lene.kemps@knack.be Lene KempsEr verscheen al een medische studie over een 62-jarige man die niet naar de sitcom Seinfeld kon kijken zonder het bewustzijn te verliezen, zo grappig vond hij het