Meer dan twintig jaar oud is La Meilleure Jeunesse, en al die tijd wist het restaurant met cocktailbar, loungesalon en galerie z'n 'anders-dan-anderskarakter' te behouden. Je belandt er in een aangename kosmos, waar de artistiek nostalgische inrichting, de bonte parade bezoekers, de ontwapenende bediening, het repertoire cocktails en het verzorgde, smakelijke eten de sfeerbepalende elementen zijn. Voor de charmes van deze nonchalante bohemienluxe moet je ontvankelijk zijn, anders ben je aan het verkeerde adres.
...

Meer dan twintig jaar oud is La Meilleure Jeunesse, en al die tijd wist het restaurant met cocktailbar, loungesalon en galerie z'n 'anders-dan-anderskarakter' te behouden. Je belandt er in een aangename kosmos, waar de artistiek nostalgische inrichting, de bonte parade bezoekers, de ontwapenende bediening, het repertoire cocktails en het verzorgde, smakelijke eten de sfeerbepalende elementen zijn. Voor de charmes van deze nonchalante bohemienluxe moet je ontvankelijk zijn, anders ben je aan het verkeerde adres. La Meilleure Jeunesse is het speeltje van drie kompanen: Bernard Prévot, die er sinds de eerste dag bij is en die bedrijvig is in de kunstwereld; Philippe Clavier, een van de eerste vaste klanten en inmiddels dertien jaar aan boord, hij is ook de man achter de aanpalende designwinkel; en Antoine Le Blan, nu drie jaar in het team, hij komt uit Parijs en heeft daar ook een restaurant. Er is altijd ten minste één lid van dat triumviraat aanwezig. Voor de lunch wordt er klassiek gedraaid en verschijnen er advocaten, notarissen, architecten en andere afgevaardigden van de beau monde van de nabijgelegen Louizalaan. De intieme inrichting komt vooral 's avonds tot haar recht, wanneer tientallen kaarsjes flakkeren. Aan de straatkant is de bar met loungefauteuils en oude canapés, om te aperitieven of om na het eten te blijven plakken. Het meubilair in het eetgedeelte is bijeengesprokkeld. Overal hangen oude prenten.De keuken is in handen van Jean-Jacques Danthine. Hij verdiende zijn sporen als chef-kok van brasserie Toucan en werd drie jaar geleden aan boord gehaald. Zijn kookstijl is Frans. De wijnkaart oogt internationaal, en toont een voorliefde voor natuurwijnen. Tartaar van gerookte zeebrasem met zwarte sesam en waterkers kwam op een van sausstreepjes en -puntjes voorzien bord en viel helemaal in de smaak (15 euro). Ook was er een parmentier van runderstaart met knolselder, gebakken eendenlever en Périgordsaus (21 euro). Met deze smaakbom bracht de chef een ode aan de Franse terroirkeuken. De rundertartaar uit Piëmont was licht zoet van smaak en kwam met raketsla, parmezaan, mayonaise en frieten - gebakken uit geborstelde aardappels (18 euro). Het stevige, blanke visvlees van zeeduivel kreeg het gezelschap van saffraangnocchi, gestoofde reepjes jonge prei en een bouillabaissejus (28,50 euro). De smakelijke maaltijd werd afgesloten met een klassieke moelleux van chocolade met vanille-ijs van Sikou (10 euro).