Toen ik Sofie Lachaert voor het eerst ontmoette, sprak ze over haar eigen werk: juwelen gemaakt met objecten van vroeger, een ring van haar grootmoeder, parels uit een oud familiesierraad. De juwelen weekten herinneringen los, die zomaar uit het niets kwamen opborrelen. Haar werk en de manier waarop ze erover sprak, was zo poëtisch en mooi dat het me deed denken aan Proust en de in lindenbloesemthee gedoopte madeleinekoekjes van tante Léonie.
...