Ik heb het overleefd en rust dus niet op de bodem van de oceaan, zoals ik in mijn vorig schrijven onheilspellend suggereerde. Zo hoeft er deze week geen foto van een andere pipo bij dit stukje te staan. Mijn verre vliegreis heeft zelfs alweer plaats geruimd voor alledaagsere zorgen, zoals de luiheid van de jonge kelner in het café waar ik mij thans bevind, te weten de Gentse Vooruit. Het afruimen van mijn tafel, waarop zich nog restanten van een broodje tonijnsalade (met peer en koriander) bevonden, liet zo lang op zich wachten dat ik uiteindelijk zélf een schotelvod ter hand genomen heb. Ze stonk niet, gelukkig, want in de ranking van dingen waar ik in dit leven vies van ben, scoren stinkende schotelvodden hoog.
...