De feiten
...

De feitenJean Paul Gaultier werd geboren in 1952 op 24 april. Exact 18 jaar later, op zijn verjaardag, begint Gaultier aan zijn eerste modestage, bij de Franse modelegende Pierre Cardin. Daarna ging de toen al flamboyante Jean Paul in de leer bij andere grote namen ( Jacques Esterel, Jean Patou en Angelo Tarlazzi). In 1976 begon het te kriebelen: in het voorjaar maakte hij een reeks opgemerkte, door elektriciteit aangedreven juwelen (samen met Francis Menuge) en in de herfst presenteerde hij zijn eerste vrouwencollectie in Parijs. De debuutjaren waren geen onverdeeld succes: men moest nog wennen aan de stijl van Gaultier. Vanaf de vroege jaren tachtig ging het steil omhoog, en sindsdien raakte Gaultier zijn bijnaam "l'enfant terrible de la mode" niet meer kwijt. In 1988 lanceerde hij een goedkopere bijlijn, Junior Gaultier. Een jaar later stond hij in de hitlijsten met zijn single How To Do That. In 1990 ontwierp hij de spraakmakende kostuums voor de Blond Ambition-tournee van Madonna. In 1993 kwam zijn eerste, naar zichzelf genoemde vrouwenparfum op de markt, en in 1995 volgde de mannenversie Le Mâle. Ondertussen heet zijn bijlijn niet langer Junior, maar JPG by Gaultier. In januari 1997 eist Gaultier zijn plaats op binnen de haute couture, volgens sommigen als wraakoefening omdat hij in de race naar de topplaats bij Dior Couture de duimen moest leggen voor John Galliano. Gaultier excelleert ook in het ontwerpen van filmkostuums, o.a. voor prenten als Kika ( Almodovar, 1994) en The Fifth Element ( Luc Bresson, 1997). Het belangJean Paul Gaultier leerde de mode de kunst van het postmodern mixen. Bij Gaultier is een look nooit eenzijdig dit of dat, maar altijd een samenvloeiing van verschillende elementen. Zijn genie bestaat erin dat hij alle componenten herken- en plaatsbaar houdt, maar er toch zijn eigen versie van weet te brouwen. Doorheen de jaren is het duidelijk geworden dat Gaultier houdt van Londense punkmode, etnische kostuums, religieuze totems, sciencefiction en/of Parijse straatmadelieven versie thirties en forties, baret en dunne sigaret incluis. Deze (en vele andere) inspiratiebronnen hebben al vele malen de Gaultier-behandeling gekregen, met als resultaat kleurrijke, levenslustige, strak tegen het lichaam gehouden silhouetten.De mode van Gaultier geeft elke man of vrouw de gelegenheid een beetje theater te spelen, en hij port zijn klanten aan helemaal in hun rol op te gaan. Een vamp, een lolita, een zeeman, een maffioso: wie het wil, kan het worden in de paskamers van de boetieks van Gaultier. Zijn bekendste stijlelement is het korset, een vormmiddel dat hij in vele van zijn outfits verwerkte. Gaultier is ook een van de weinige ontwerpers die evenveel aandacht met zijn ontwerpen als met zijn eigen persoon kan trekken. Zonder veel tegenzin werpt hij zich al jaren op als cartooneske mediafiguur, vooral door met zichzelf en met zijn Franse afkomst de draak te steken. Aan de andere kant kan Frankrijk zich geen betere ambassadeur wensen: in tegenstelling tot vele moderne Fransozen pakt hij (via zijn kleren en shows) graag uit met de iconen van zijn land, van de Eiffeltoren over de Bretoense trui tot, jawel, het stokbrood. Het klantenprofiel De fan van Gaultier moet fantasie hebben. Het vergt al enige verbeeldingskracht om zijn universum te begrijpen en te waarderen, maar evenzeer om zijn items juist te combineren. In tegenstelling tot wat men zou kunnen denken, zijn de Gaultier-kopers vaak niet de fashion victims waarvoor ze versleten worden. Dat is immers buiten het commerciële vingergevoel van de créateur zelve gerekend: in de winkel hangen evenveel sobere als buitenissige ontwerpen van zijn hand, wat maakt dat een groot en verscheiden publiek van zijn ideeën kan genieten. Maar door de band genomen zijn Gaultier-klanten levenslustig en begoed, met een gezonde zin voor sensualiteit.