Ze is Romeinse in hart en nieren, maar besloot haar tekentafel te verhuizen naar een monumentaal pand aan de Piazza della Signoria in het hart van Gucci's bakermat Florence. Achter haar tere voorkomen gaat een doortastend karakter schuil, waarmee de 34-jarige Frida Giannini er wonderwel in is geslaagd de triomfen van haar voorganger Tom Ford te overvleugelen en het vooraanstaande Italiaanse modehuis weer terug te voeren naar de speelse, lichtvoetige en innemende vrouwelijkheid waar Gucci vroeger patent op had. Vijf jaar na haar komst drukt Gucci's nieuwe sterontwerpster haar stempel op alle collecties van het merk (van accessoires tot prêt-à-porter), dat zijn afzet met sprongen zag stijgen.
...

Ze is Romeinse in hart en nieren, maar besloot haar tekentafel te verhuizen naar een monumentaal pand aan de Piazza della Signoria in het hart van Gucci's bakermat Florence. Achter haar tere voorkomen gaat een doortastend karakter schuil, waarmee de 34-jarige Frida Giannini er wonderwel in is geslaagd de triomfen van haar voorganger Tom Ford te overvleugelen en het vooraanstaande Italiaanse modehuis weer terug te voeren naar de speelse, lichtvoetige en innemende vrouwelijkheid waar Gucci vroeger patent op had. Vijf jaar na haar komst drukt Gucci's nieuwe sterontwerpster haar stempel op alle collecties van het merk (van accessoires tot prêt-à-porter), dat zijn afzet met sprongen zag stijgen. Frida Giannini : Eerst wilde ik die nog rond het thema van de jaren 1940 ontwerpen, een rijke periode die voor mij symbool staat voor het ongebreidelde optimisme en de bruisende energie van een land dat de draad weer oppakte na de zwarte oorlogsjaren. Toen kreeg ik echter de biografie van Lee Miller in handen en ik raakte geboeid door deze voormalige muze van Man Ray die een tijd lang in Egypte woonde alvorens als enige vrouwelijke correspondente de oorlog in woord en beeld vast te leggen. Ik raakte onder de indruk van haar moed en voelde me aangesproken door haar stijl en haar opvallende schoonheid, die vrouwelijk en androgyn tegelijk was. Ik kreeg toen zin om met het beeld dat ik van haar had aan de slag te gaan. Niet door haar na te apen, maar door mijn indrukken van haar te verwerken in hedendaagse ontwerpen van bijvoorbeeld oversized tweedjassen, vrouwelijke pilotenjacks en avondjurken met Hollywood- achtige flair. Ik vind het een bijzonder geslaagde collectie geworden, misschien wel omdat ik er eer mee betoon aan een vrouw die ik ben gaan bewonderen. Als Italiaanse kan ik me geen leven zonder Gucci voorstellen. Voor m'n gevoel ken ik het merk al sinds m'n geboorte. In Rome, waar ik ben opgegroeid, zeggen ze dat elk deel van de stad een andere ontwerper op handen draagt. In het noorden is dat Fendi en in het zuiden Gucci. Zelf woonde ik tussen de twee in, maar mijn eerste hoge hakken op mijn zestiende waren van Gucci. Toen ik in 2002 bij Gucci ging werken en onder Tom Ford verantwoordelijk werd voor de lederwaren, voelde ik me er meteen thuis. In 2004 kreeg ik de leiding over de accessoires, in 2005 over de vrouwenmode en in 2006 over de mannenkleding, maar dat gevoel is altijd gebleven. Ik ben ontzettend blij omdat ik mijn ideeën over mode op zoveel verschillende manieren kan uitdrukken. Dat zorgt ook voor een eenheid die Gucci zo sterk maakt. Verder verwerk ik mijn inspiratie graag in meerdere collecties tegelijk en gebruik ik bijvoorbeeld hetzelfde tweed voor zowel een herengilet als een supervrouwelijke jas. Ik ben gek op tassen. Niet alleen heb ik een heleboel oude modellen, ik ontwerp ze zelf ook al sinds twaalf jaar en bij Gucci lopen ze als een rode draad door elke collectie. Toen ik aan het hoofd van de accessoires kwam te staan, ben ik meteen in de archieven gedoken omdat ik het verleden van Gucci nieuw leven in wilde blazen door de ontwerpen en modellen die Gucci groot hebben gemaakt weer onder handen te nemen. Voor de Floratas heb ik me laten inspireren door het motief van de zijden foulard uit 1966 voor Grace Kelly. De Guccissima die meteen daarna volgde, zette ons beroemde logo met de geschakelde G's weer in de kijker. Het enorme succes van deze modellen is vooral te danken aan het evenwicht tussen moderne vormgeving, hedendaagse materialen en vele verwijzingen naar het verleden. In die geest zet ik trouwens al mijn collecties op papier, van mode tot juwelen, zoals de sieradenlijn in de vorm van een paardenbit, ook een bekend logo van Gucci. Te veel om op te noemen. Peggy Guggenheim, Audrey Hepburn en Grace Kelly, bijvoorbeeld. Vrouwen met een onafhankelijke geest en een sterk karakter. Stijl betekent voor mij vooral een houding, een instelling, een uiting van je persoonlijkheid. Drew Barrymore is als het gezicht van onze nieuwe sieradencampagne gekozen omdat ze precies dat soort vrouwen vertegenwoordigt. In mijn ogen is ze de belichaming van de American beauty, zoals ze soms ontzettend uit de band kan springen maar altijd op-en-top vrouw blijft. Madonna is weer een heel ander type, maar daarom niet minder een Gucci-icoon. Zo droeg ze een van onze jasjes voor de promotie van haar album Confessions on a Dancefloor... Dat jasje vlóóg daarna de winkels uit. Het werk van Valentino heeft me altijd enorm geboeid. In mijn ogen heeft hij een groot deel van de modegeschiedenis geschreven. Ook heb ik veel bewondering voor Karl Lagerfeld, die ik bij Fendi heb ontmoet, waar ik sinds 1999 werkte. Hij is volgens mij de creatiefste ontwerper van deze tijd. Onder zijn eigen naam volgt hij zijn eigen weg, maar hij is ook in staat om binnen opgelegde grenzen te blijven wanneer hij een lijn voor een groot merk ontwerpt, waarin zowel de stijl van dit merk als zijn eigen hand altijd herkenbaar blijft. In zulke moeilijke opdrachten is hij een echte pionier geweest. Al heel vroeg. Mijn grootmoeder was een prachtige en bijzonder elegante vrouw. Ze had een vrouwenmodewinkel in Rome, Elle. Elke dag zocht ik haar daar na school op en keek ik een of twee uur naar de vrouwen die binnenkwamen, hoe ze genoten en hoe ze begonnen te stralen als ze iets moois aantrokken. Thuis wemelde het altijd van de potloden. Mijn vader is namelijk architect en mijn moeder docente kunstgeschiedenis. Toen ik zes of zeven was, tekende ik al prinsessen in de waanzinnigste jurken. Ik heb altijd al kledingontwerpster willen worden. Na de middelbare school heb ik me dan ook meteen ingeschreven bij de mode- academie in Rome. Ik ben Italiaanse, maar voel me in de eerste plaats Romeinse. Die stad zit in mijn hart. Alles vind ik er mooi : het licht, de kleuren en de manier waarop de mensen er leven, zo speels, zo onbekommerd. Toch heb ik niet de indruk typisch Italiaanse mode te ontwerpen. Ik creëer kleding voor de moderne vrouw, of ze nu in Milaan, New York of Parijs woont. Een vrouw met natuurlijke klasse en een luchtige, elegante charme. Wel worden al onze collecties hier in Italië gemaakt. Dat wil ik ook zo houden. De kwaliteit hoort voorop te staan. Natuurlijk draag ik Gucci, want dat vind ik heerlijke kleding, maar ik heb ook wel een zwak voor de jasjes van Saint Laurent, de jurken van Balenciaga en de hoge hakken van Pierre Hardy. Wat de parfums betreft is Quercus van Penhaligon's momenteel mijn favoriet, al wacht ik vol ongeduld op de introductie van mijn volgende creatie, Gucci by Gucci, een verrukkelijke geur van guave en Tiaré tahiti-boemen waarvan ik de ontwikkeling stap voor stap heb gevolgd. In Frankrijk komt het parfum in november op de markt. In België in januari 2008. Ik luister veel naar muziek, ga vaak paardrijden, verslind biografieën en ben gek op koken, vooral van pasta. Zo kom ik nog het meest tot rust. Af en toe moet ik me in m'n eigen wereldje kunnen terugtrekken om weer energie op te doen, tot mezelf te komen en creatief te blijven. Juist op zulke momenten, als ik nergens aan hoef te denken, borrelen de ideeën in me op. Die heb ik genoeg. We werken aan een nieuwe mannengeur en leggen de laatste hand aan een uniek winkelconcept voor onder andere in Rome en New York, waar de boetieks begin 2008 zullen worden ge- opend. Verder willen we onze samenwerking met Unicef voortzetten. Sinds 2005 verkopen we tussen november en december vijftien exclusieve modellen waarvan de opbrengst voor 25 procent naar deze organisatie gaat. In 2008 blijft onze Incontournabletas zelfs het hele jaar te koop. We hebben allemaal aan dit project meegeholpen en hechten er dan ook veel belang aan. Ook de mode kan een steentje bijdragen aan een betere wereld... Door Lydia Bacrie