Twintig jaar ben ik getrouwd met Sofie, de vrouw van mijn leven. We waren nog jong toen we elkaar leerden kennen, maar voor mij stond het als een paal boven water dat ik van niemand anders meer zou kunnen houden dan van haar. Onze eerste acht jaar samen verliepen tumultueus. Sofie was niet klaar voor een vaste relatie, ze had nog een wereld te ontdekken en daar liepen veel andere mannen in rond. Ze heeft een passioneel karakter en ze kon halsoverkop verliefd worden op iemand, en elke keer werd ik even halsoverkop aan de kant geschoven. Na een aantal weken belde ze me dan op, zich bewust van de illusie die ze had nagejaagd en bijna smekend om een nieuwe kans. Zo gingen we in die periode wel een keer of vijf uit elkaar. Ik ben er na de vierde breuk in geslaagd om haar één jaar op afstand te houden. In de loop van dat jaar belde ze me dagelijks op, ze was wanhopig en wilde me terug. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht, om exact zes maanden later weer aan de deur gezet te worden.
...

Twintig jaar ben ik getrouwd met Sofie, de vrouw van mijn leven. We waren nog jong toen we elkaar leerden kennen, maar voor mij stond het als een paal boven water dat ik van niemand anders meer zou kunnen houden dan van haar. Onze eerste acht jaar samen verliepen tumultueus. Sofie was niet klaar voor een vaste relatie, ze had nog een wereld te ontdekken en daar liepen veel andere mannen in rond. Ze heeft een passioneel karakter en ze kon halsoverkop verliefd worden op iemand, en elke keer werd ik even halsoverkop aan de kant geschoven. Na een aantal weken belde ze me dan op, zich bewust van de illusie die ze had nagejaagd en bijna smekend om een nieuwe kans. Zo gingen we in die periode wel een keer of vijf uit elkaar. Ik ben er na de vierde breuk in geslaagd om haar één jaar op afstand te houden. In de loop van dat jaar belde ze me dagelijks op, ze was wanhopig en wilde me terug. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht, om exact zes maanden later weer aan de deur gezet te worden. Ze kwam altijd met hetzelfde excuus voor haar impulsieve beslissingen : ze had tijd voor zichzelf nodig. Ze had zelfs niet door dat haar openlijk geflirt ook mij opviel, op etentjes, feestjes, wandeltochten, noem het op, ik zat er dikwijls bij en keek ernaar. Eén enkele keer probeerde ik haar wat discretie bij te brengen, maar daar leek ze van te genieten, dus ook dat gaf ik na verloop van tijd ook maar op. Ik begreep, of dacht te begrijpen, dat ze op relationeel vlak nog in een groeifase zat. Daarbij kwam de voor mij verzachtende omstandigheid dat haar eigen ouders niet bepaald een voorbeeld van respect voor elkaar waren geweest. Het was een zware periode, want ik hield van haar. Ik wist dat ik met haar verder wou en ik kon alleen maar hopen dat ze op het einde van haar zoektocht bij mij zou uitkomen. Sofie wilde de wereld ontdekken. Toen we elkaar negen jaar kenden, trok ze met een ngo voor vier maanden naar Afrika. Daar begon ze een relatie met de man die het vrijwilligerswerk ter plaatse coördineerde. Bij haar terugkomst zette ze weer een punt achter onze relatie. Zoals steeds bleven we elkaar toch zien, en op een dag is de bom gebarsten. Ik verlangde meer dan ooit naar stabiliteit en de warmte van een gezin. Sofie genoot van de spanning die gepaard gaat met het veroveren, maar eens de buit binnen was, hoefde het voor haar niet meer. Ik vond dat doodvermoeiend en ik was al te diep gekwetst. Dat steeds terugkerende patroon van aantrekken en afstoten, ik wilde niets liever dan het te doorbreken. Ik ben toen voor het eerst echt kwaad geworden. Ik stelde een ultimatum om haar te doen inzien dat ik haar gedrag niet langer zou tolereren. Ze heeft toen resoluut voor ons gekozen en we gingen samenwonen. Een tijdlang leek de storm tussen ons geluwd. We trouwden en kregen kinderen, Tom en Lisa, ik kan me niet herinneren dat ik ooit gelukkiger was dan de dag dat Sofie me vertelde dat ze zwanger was. Een jaar na de geboorte van de jongste belde Stephanie, een van de beste vriendinnen van Sofie, om ons uit te nodigen voor een etentje. We waren met drie koppels en één vriend die sinds kort weer vrijgezel was, Filip. Met een glas champagne zetten we de avond in, maar we hadden pas goed en wel een toost uitgebracht op al het moois van het leven of ik zag dat Sofie met Filip zat te kletsen met een flair die niets aan de verbeelding over liet. Op slag werd ik teruggeslingerd in de tijd. Het was me al te bekend, ze zat te dicht bij hem, lachte te veel, hing aan zijn lippen. En vooral ving ik met afschuw haar blik vol medelijden in mijn richting op. Stephanie kreeg snel door wat er aan de hand was en vroeg me haar te helpen in de keuken. Ze vertelde me dat Sofie er nooit in geslaagd was om haar oude gewoonte achter zich te laten. Het enige verschil met vroeger was, dat ze mij niet wilde verliezen en daarom haar ontrouw beter probeerde te verbergen. Stephanie drukte me op het hart dat Sofie van mij hield, maar dat ze niet zonder de spanning van het flirten en de kick van het veroveren kon. Ik heb er lang met Stephanie over gepraat, niet die avond, maar later die week. Toen bleek dat Sofie niet had stilgezeten wat ontrouw betreft. Ze zag Filip al een tijdje en ze had kortstondige affaires gehad met mannen die ze ontmoette via haar werk, de gym, enzovoort. Het was bijzonder kwetsend om dat allemaal te vernemen omdat ik, haar man, blijkbaar de enige in haar omgeving was die het niet wist. Haar vriendinnen waren dezelfde mening toegedaan en hadden met mij te doen. Daarom hadden ze na onderling overleg aan Stephanie gevraagd om mij erover in te lichten. Ook voor hen waren de bijeenkomsten te genant geworden, vooral omdat ik nergens van wist. Ik heb Sofie niet rechtstreeks geconfronteerd met wat mij ter ore was gekomen. Wat niet uitgesproken is, lijkt minder echt, en het lukte me beter om mezelf wat wijs te maken over de complexiteit van onze relatie. Maar sinds die avond hangt er een stilzwijgende afspraak tussen Sofie en mij. Wat ik ook zou proberen, ik zou haar niet kunnen tegenhouden. Ze hád me en ik zou haar niet laten gaan, en daarvan was ze zich zeer bewust. Het was dom van mij om niet te beseffen dat Sofie niet echt voor mij zou kiezen toen ik mijn ultimatum stelde. Ik heb er toen enkel voor gezorgd dat ze haar tweede leven in het geheim voortzette. Ze had gekozen voor mij als haar levenspartner, maar ze was niet het type om me trouw te blijven. Ik zit dagelijks in een tweestrijd. Ze blijft de vrouw van mijn leven, maar ik denk anders dan zij over monogamie. Ik ben jaloers en waarschijnlijk ook meer maatschappelijk geconditioneerd dan zij, of ouderwets. Ik doe heel erg mijn best om dat te veranderen. Ik probeer Sofies overspel te relativeren, zolang ze ook mijn bedpartner en mijn beste vriendin is. Ik stel me heel veel vragen over hoe wij in onze samenleving tegenover een open relatie staan. Ik weet dat ik Sofie niet kan gevangenhouden. Dat zou ik ook niet willen, want dan zou ze veranderen in iemand die ik niet eens graag zie. Ook stel ik me veel vragen over mezelf. Waarom wil ik haar zo graag aan mij binden ? Het is waar dat ik haar een fantastische vrouw vind, maar alleen al voor mijn zelfrespect zou het goed zijn dat ik haar kon loslaten. Het is een duivelse constructie. Alsof ik alleen maar van haar kan houden door mezelf constant te kwetsen. Ik kan alleen maar hopen dat ik op een dag de kracht vind om het beeld bij te stellen dat ik van onze relatie heb. Dat ik niet langer een vogeltje vastknijp, dat op een onbewaakt moment voorgoed kan ontsnappen. DOOR TINE MAENHOUT„Ze had zelfs niet door dat haar geflirt mij opviel, op etentjes, wandeltochten of feestjes, ik zat er dikwijls bij en keek ernaar"