Ze is de chouchou van de Franse cinema, de muze van Karl Lagerfeld, het petekind van schoenontwerper Christian Louboutin en sinds kort ook ambassadrice voor de Verenigde Naties. Wat doet deze schone met Franse, Egyptische en Italiaanse roots dan in ons land ? De Elisa Sednaoui Foundation promoten. "Ik heb de organisatoren van Knokke Fashion Weekend, John en Laurence, heel toevallig leren kennen", zegt Sednaoui. "Ik had een loterij georganiseerd om een paar schoenen en een bezoek aan het atelier van Louboutin te winnen. Iedereen die on- line een lotje van vijf euro kocht, maakte een kans. Laurence heeft gewonnen. Omdat ze het zo'n geweldige ervaring vonden, wilden ze graag iets terugdoen. Zo is het idee voor het event ontstaan. Er zullen heel exclusieve stukken en ervaringen zoals die met Louboutin worden geveild ten voordele van de Foundation. Ik zal uiteraard ook wat van mijn eigen stukken doneren, maar ik ben heel realistisch in wat die kunnen opbrengen. Ik ben Madonna of Rihanna niet, hé." (lacht)
...

Ze is de chouchou van de Franse cinema, de muze van Karl Lagerfeld, het petekind van schoenontwerper Christian Louboutin en sinds kort ook ambassadrice voor de Verenigde Naties. Wat doet deze schone met Franse, Egyptische en Italiaanse roots dan in ons land ? De Elisa Sednaoui Foundation promoten. "Ik heb de organisatoren van Knokke Fashion Weekend, John en Laurence, heel toevallig leren kennen", zegt Sednaoui. "Ik had een loterij georganiseerd om een paar schoenen en een bezoek aan het atelier van Louboutin te winnen. Iedereen die on- line een lotje van vijf euro kocht, maakte een kans. Laurence heeft gewonnen. Omdat ze het zo'n geweldige ervaring vonden, wilden ze graag iets terugdoen. Zo is het idee voor het event ontstaan. Er zullen heel exclusieve stukken en ervaringen zoals die met Louboutin worden geveild ten voordele van de Foundation. Ik zal uiteraard ook wat van mijn eigen stukken doneren, maar ik ben heel realistisch in wat die kunnen opbrengen. Ik ben Madonna of Rihanna niet, hé." (lacht) Sednaoui : Het idee is om een model voor een cultureel centrum uit te werken waar naschoolse kunstlessen worden georganiseerd. Een veilige omgeving waar kinderen nog kind kunnen zijn. Zeker in Luxor, op het Egyptische platteland, waar we met het project begonnen zijn, worden ze vaak op heel jonge leeftijd gedwongen om hun ouders te helpen. Ik gebruik ook bewust het woord 'model', omdat we ons niet tot Luxor willen beperken. Voorlopig ligt de focus in Egypte en binnenkort Italië, omdat ik daar de meeste connecties heb, maar het is een model dat we wereldwijd willen herhalen. We trainen lokale mensen tot 'cultureel facilitator', zodat ze uiteindelijk de workshops en het centrum zelf kunnen leiden. De tien die we in Luxor hebben opgeleid, kunnen hun ervaring en kennis doorgeven aan anderen. Het is ook niet zo dat we op zoek zijn naar het volgende grote talent. Of dat we van hen kunstenaars of performers willen maken. Door hen in contact te brengen met kunst, waar er geen goed of fout bestaat, proberen we hen een ander, breder perspectief te geven. Dat geldt trouwens ook voor de mensen die er lesgeven. We beginnen de opleiding met een oefening klappen, om hen te tonen dat het lichaam ook een instrument is waarmee je geluid en ritme kan maken. Een van de jonge vrouwen uit de groep durfde niet, omdat er ook mannen aanwezig waren. Vandaag is zij de voortrekker en durft ze hen openlijk op hun plaats te zetten. Ik heb lang het gevoel gehad dat mijn leven geen aaneenschakeling was van keuzes, maar van situaties die me zijn overkomen. Ik ben superwoman niet. Ja, ik spreek zes talen, maar dat komt doordat ik met mijn vader Frans spreek, met mijn moeder Italiaans, met mijn Egyptische vrienden Arabisch... Dat was mijn leven nu eenmaal. En ik heb er nooit van gedroomd om actrice of model te worden. Ik wilde de diplomatie in. Als kind moest ik vaak liegen tegen mijn vriendjes en zeggen dat we geen elektriciteit hadden, omdat mijn ouders weer vergeten waren te betalen. Terwijl we er gewoon het geld niet voor hadden. Mijn ouders waren kunstenaars en zijn nooit met geld bezig geweest. Ik respecteer hen daarvoor, maar dat wil ook zeggen dat ik op mijn veertiende financieel onafhankelijk moest zijn. Toen ik de kans kreeg om modellenwerk te doen, heb ik die daarom gegrepen. Zo is het ook gegaan met acteren. Ik ben eraan begonnen omdat ik het weleens wilde proberen, niet omdat ik de roeping had om actrice te worden. Dat zit ook in mijn karakter : ik wilde ervaringen opdoen, ik had nooit echt een strategisch plan. Tot het idee voor de Foundation kwam. Voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat ik zelf de touwtjes in handen heb, en dat dit is wat ik wil doen. Het is me niet overkomen, ik heb ervoor gekozen. Het heeft even geduurd voor mijn man het helemaal begreep. We hadden elkaar toen net ontmoet en hij was van mening : als je sociaal werk wilt doen, waarom ga je dan niet gewoon voor een organisatie werken ? Maar ik wilde meer dan dat. Ik wil echt een verschil maken. Ik had energie voor tien. Niemand kon me tegenhouden. Mijn zoon is net hetzelfde. Maar het is niet zo dat ik met de Foundation begonnen ben omdat ik 'een betere wereld' wilde voor mijn kind. Natuurlijk wil ik dat. Maar het zat dus dieper dan dat. Ik kreeg een telefoontje van mijn Amerikaanse agente met een voorstel voor een rol in een film. Ik wilde nog maar eens nee zeggen, tot ik besefte : wacht, wat kan ik niet allemaal met dat geld doen ? Ik was net in Egypte geweest om een bezoek te brengen aan enkele goede doelen. Met tienduizend euro kun je daar echt een verschil maken. Het was het zetje dat ik nodig had. Absoluut. Daar werk ik ook naartoe met de Foundation. Die draagt wel mijn naam, maar de culturele centra heten 'Phantasia'. Als ik persoonlijk iets kan doen om de Foundation in de aandacht te brengen, zoals nu met Knokke Fashion Weekend, dan zal ik dat zeker doen. Maar ik wil dat ze ook kunnen bestaan zonder mij. Ik ben ook steeds selectiever als het op acteerwerk aankomt. Ik heb net neen gezegd tegen een rol waar veel actrices een moord voor zouden begaan, maar ik houd niet van de manier waarop mijn personage als vrouw wordt neergezet in de film. Ik heb het moeilijk met de seksualisering van vrouwen in film, en in de maatschappij. Begrijp me niet verkeerd, ik heb zelf ook geld verdiend met mijn looks. En ik heb er geen spijt van. Maar ik heb het altijd gezien als een middel om een verhaal te vertellen. Als ik kijk naar de rolmodellen van vandaag, vraag ik me toch af : is dat het voorbeeld dat we onze kinderen willen geven ? Weten we nog wel waarvoor al die zogezegde beroemdheden beroemd zijn ? Omdat ze een goed uitgedacht imago hebben, dure kleren en grote huizen ? Geen wonder dat we niet gelukkig zijn. Ik was onlangs in Venetië voor het filmfestival. Ik heb toen verschillende interviews gegeven en in elk artikel achteraf stond : 'Ze is niet alleen mooi, maar ook intelligent.' Alsof het zo verrassend is dat ik 'ook iets te zeggen heb'. Daar word ik soms pisnijdig van. De basis is dezelfde : alles draait om identiteit, bewustzijn, leren loslaten en luisteren naar jezelf en naar anderen. Samen met mijn Senior Director of Education zullen we het programma aanpassen aan de context. Uiteraard hebben Italiaanse kinderen andere zorgen dan Egyptische, maar dat wil niet zeggen dat ze er geen hebben. In Londen, waar ik met mijn gezin woon, en Egypte. Ik zal altijd een nomade zijn, maar nu ik een zoon heb, wil ik een stabiele omgeving voor hem. Londen is een goede uitvalsbasis. Maar mijn hart ligt in Egypte. Ik heb er de eerste zes jaar van mijn leven gewoond en het land heeft me voor altijd getekend : de geur, het licht, de taal, de mensen, de energie. Ik word er instinctief tot aangetrokken. Mijn vader woont er nog altijd, hij zou nergens anders ter wereld kunnen wonen. Nochtans stroomt er geen Egyptisch bloed door onze aderen, mijn voorouders waren Syriërs. Ik word er gezien als een local, omdat ik de taal spreek en er al heel mijn leven naartoe ga. Maar ik zal ook altijd een buitenstaander zijn. Als vrouw ben ik er zowel een man als een vrouw : ik geniet er van dezelfde vrijheden en wordt met hetzelfde respect behandeld als een man, wat niet het geval zou zijn, als ik een vrouw van daar zou zijn. Ja, dat is ook een van de redenen waarom ik ga samenwerken met de Commissie Vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR). Ze hebben me gevraagd om lezingen te geven en in februari reizen we samen naar Libanon. Een hele eer. Wij kunnen ons niet inbeelden hoe het moet voelen om je huis achter te laten. Om jezelf en je geliefden in gevaar te brengen omdat je leven en vrijheden bedreigd worden. Het is tijd om iets te doen. Of terug te doen. Polen, bijvoorbeeld, lijkt wel vergeten hoeveel vluchtelingen Iran heeft opgevangen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Uiteindelijk komt het hier op neer : behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden. Knokke Fashion Weekend vindt plaats op 11, 12 en 13 maart 2016. Info: knokkefashionweekend.be Haar en make-up : Sofie Van Bouwel @ Touch voor Chanel en Kevin Murphy Fotoassistent : Jef Jacobs Productieassistent : Francis Boesmans Model : Elisa Sednaoui Met dank aan B&B Marble voor de locatie. Verkoopinfo: p. 122 Tekst Ellen De Wolf - Foto's Alex Salinas - Productie Ilja De Weerdt"Ik had enkele interviews op het Filmfestival van Venetië en in elk artikel stond 'Ze is niet alleen mooi, maar ook intelligent'. Daar word ik soms pisnijdig van"