Binnenkort viert Olivier Strelli de dertigste verjaardag van zijn gelijknamige modehuis. Dat is een eeuwigheid in het modemilieu en Strelli behoort dan ook tot het vaste meubilair van de hele Mode dit is Belgisch-beweging. Hij is een éminence grise, maar gelukkig met de drive van een twintigjarige. In 10 x Strelli (p. 34) schetst moderedactrice Pascale Baelden een portret dat zijn veelzijdigheid aantoont. Wars van sterallures heeft hij een aardig parcours doorlopen, met op zijn weg gekroonde hoofden, The Rolling Stones en de Franse nationale voetbalploeg als klanten. Bovendien is hij een gelukkige familieman die vakantie houdt in Saint-Tropez en Knok...

Binnenkort viert Olivier Strelli de dertigste verjaardag van zijn gelijknamige modehuis. Dat is een eeuwigheid in het modemilieu en Strelli behoort dan ook tot het vaste meubilair van de hele Mode dit is Belgisch-beweging. Hij is een éminence grise, maar gelukkig met de drive van een twintigjarige. In 10 x Strelli (p. 34) schetst moderedactrice Pascale Baelden een portret dat zijn veelzijdigheid aantoont. Wars van sterallures heeft hij een aardig parcours doorlopen, met op zijn weg gekroonde hoofden, The Rolling Stones en de Franse nationale voetbalploeg als klanten. Bovendien is hij een gelukkige familieman die vakantie houdt in Saint-Tropez en Knokke. Wat kan Olivier Strelli nog meer wensen ? Wel, in een artikel dat vorig jaar in december in Weekend Knack verscheen, had hij ons dat laten weten. In volle geschenkentijd gevraagd naar zijn verlanglijstje, antwoordde hij : "Voor één editie hoofdredacteur zijn van jullie blad. Een fantastisch beroep, je komt in contact met zoveel interessante mensen..." Buitenlandse voorbeelden indachtig - Catherine Deneuve ging aan de slag voor de Franse Vogue en Paul Smith voor nog een ander Frans blad - vonden we het op de redactie een interessant idee. Net voor Pasen hadden we een eerste vergadering met de kersverse hoofdredacteur-voor-één-nummer. Alsof hij nooit iets anders had gedaan, zette hij mee de lijnen uit van deze Mode dit is Belgisch. Met huisstyliste Annick Vandecappelle maakte hij de modereeks Nachtnimf (p. 28), met Pascale Baelden reisde hij naar Parijs voor een minidebat met twee Françaises die als bevoorrechte getuigen de Belgische mode volgen ( Wat is Belgische mode ? p. 116) en hij stuurde onze interieurman Piet Swimberghe naar het huis-annex-atelier van kunstenares Marie-Jo Lafontaine ( De verhalenfabriek p. 142). Verder staat dit nummer in het teken van kinderen en baby's. Want baby's zijn helemaal in. De aandacht die ze krijgen lijkt omgekeerd evenredig met het aantal geboorten in het Westen. Modellen pronken ermee, Hollywood-sterren pakken ermee uit, glossy's met Vogue-allure hebben baby's uitgeroepen tot 'modieus accessoire'. Vanzelfsprekend doet onze trendsettende redactie niet onder. Zelf zou ik mijn dochter van anderhalf geen accessoire durven te noemen, ze zorgt er met het nodige kabaal voor dat ze de hoofdzaak is. En ik kan moeilijk verwachten dat ze de hipfactor inziet van de broer die er in december aankomt. Dit terzijde. Pascale Baelden leidde het baby-dossier in goede banen. Ze trok met haar dochter naar de fotostudio (zie cover), waar styliste Ilya De Weerdt met Ingrid Seynhaeve een zwanger topmodel voor de camera bracht ( De Belgische babyboom, p. 50 en E-mama, p. 45). In het rondetafelgesprek Kind is koning (p. 56) komen enkele spelers van de drukbezette kinderkledingmarkt aan het woord. Voor eigenaars van kindercollecties is het mooi meegenomen dat het jonge volkje tegenwoordig het imago van de ouders bepaalt. Dus hebben die mama's en papa's er wel wat voor over om hun kroost in leuke outfits te stoppen. Maar een mens leeft niet van kleren alleen, ook een kind niet. Het was een idee van Olivier Strelli, overigens zelf een trotse opa, om na te gaan hoe je kinderen warm kunt maken voor kunst. Guinevere Claeys maakt in Kunst is allemaal rare dingen (p. 64) een round-up van de kunsteducatie in België. Met allerlei mogelijkheden om kinderen te leren genieten van nog iets anders dan een K3-musical. Al hoeven ouders vaak niet te hoog van de toren te blazen, zeker als ze een fascinatie hebben voor computerspelletjes en Hello Kitty-merchandising. Volwassenen die altijd een groot kind gebleven zijn, krijgen dezer dagen wel helemaal gelijk van de tijdgeest, de vraag is natuurlijk of het hier gaat om een toenemende verkleutering of om soelaas zoeken in de kinderwereld, als oplossing voor onze dagelijkse stress. Katia Vlerick zocht het voor u uit in In zijn is kinderspel (p. 80). TRUI MOERKERKE