Hij lijkt de juiste man op de juiste plek op het juiste moment. Casey Cadwallader, sinds 2018 creatief directeur van Mugler, redde de futuristische ' glamazones' uit het erfgoed van de legendarische Franse ontwerper en gaf hun een update voor de eenentwintigste eeuw.
...

Hij lijkt de juiste man op de juiste plek op het juiste moment. Casey Cadwallader, sinds 2018 creatief directeur van Mugler, redde de futuristische ' glamazones' uit het erfgoed van de legendarische Franse ontwerper en gaf hun een update voor de eenentwintigste eeuw. Van alle historische Parijse modehuizen is Mugler vandaag misschien het meest inclusieve. Voor een optreden tijdens de Victoires de la Musique, de belangrijkste Franse muziekprijzen, stopte Cadwallader zangeres Yseult, een en al rondeur, in een strakke, grotendeels transparante bodysuit. Dat ze er fantastisch uitzag, was niet echt een verrassing: iedereen ziet er goed uit in Cadwalladers bijna pornografische maar allesbehalve seksistische interpretatie van Mugler: van Cardi B in de alle-remmen-los-video voor WAP, intussen meer dan vierhonderd miljoen keer bekeken op YouTube, tot Beyoncé op de cover van Vogue. "Mugler," zegt Cadwallader, "is vooral een attitude. Wat mij betreft, heeft mode niets met huidskleur, lichaamstype, leeftijd of gender te maken. Ik toon verschillende types mensen op de catwalk. Het verbaast me dat sommige modemerken amper geëvolueerd zijn. Toen ik vorig jaar zag dat Versace curvy vrouwen toonde, was ik oprecht blij. De mode heeft honderd jaar lang alleen maar dezelfde mensen getoond. Twee meter lang, graatmager. Terwijl er zoveel schoonheid is in de wereld. Het is absurd. Ik wil maar zeggen: give me a break." "Eerst wilde ik auto's ontwerpen", vertelt Cadwallader, 34, over zijn parcours. "Daarna wilde ik architect worden, en juwelier. Als kind schetste ik voortdurend. Ik wist al heel vroeg dat ik dingen wilde maken. Mijn ouders hielden van antiek, van rustiek houten meubilair en ze sleurden me bijna elk weekend mee naar de een of andere rommelmarkt. Ik verveelde mij altijd stierlijk, tot ik de kraampjes ontdekte met halfedelstenen en mineralen. Ik kocht elke week wel iets en dan trok ik met mijn buit naar een juwelierszaak in de buurt. 'Wat is dit? Hoeveel is het waard?' Na een keer of twintig vroeg de eigenaar of ik zijn leerjongen wilde worden. Ik was twaalf. Het was mijn eerste baan, goed betaald ook. We zijn nog altijd vrienden." "Ik ben altijd blijven tekenen. Op school hield ik van de lessen kunst, maar ik was ook goed in wiskunde, dus ging ik architectuur studeren. Aan Cornell, waar je vooral leert vooruitdenken, en waar ideologie belangrijker is dan rekenen. Ik was gefascineerd door mode, door het lichaam en door de overeenkomsten die ik zag tussen kleding, meubilair en architectuur. Ik heb gevraagd of ik als architectuurstudent kon meedoen aan het eindejaarsdefilé van de modeafdeling, en dat kon." "Ik heb twee keer stage gelopen bij architectenbureaus in New York en in 2001 kon ik op stage bij Marc Jacobs. Die ervaring heeft me definitief overtuigd: ik zou modeontwerper worden. Marc had een geweldig team. Ik hield van de uitdagingen, van de energie, de eindeloze werkuren. Toen ik eindelijk afgestudeerd was, kreeg ik een baan aangeboden bij Gluckman Mayner, een architectenbureau dat in die periode veel flagshipstores ontwierp. Het was een mooi aanbod, omdat ze doorgaans alleen architecten met minstens vijf jaar ervaring aanwierven. Ik heb nee gezegd. Dat was moeilijk. Maar ik wilde reizen, ervaring opdoen in het buitenland." Zijn eerste job in de mode was bij Tsé, een in kasjmier gespecialiseerd label uit Hongkong, als assistent van de creatief directeur. Na Tsé kwam Cadwallader terecht bij Narciso Rodriguez, een ontwerper wiens werk hij beschrijft als "anatomisch, minimaal en erg, erg precies". Na een omweg langs Madrid klopte Acne Studios aan zijn deur. Hij werd er hoofd van de precollecties voor vrouwen. "Op dat moment genereerden die collecties zo'n tachtig procent van hun omzet. Dat is een heel andere aanpak, en ik heb er geleerd om een maximum aan impact te creëren en het tegelijk simpel te houden." Een headhunter oordeelde vervolgens dat hij klaar was voor een grotere uitdaging. "Ze noemde drie huizen die op zoek waren naar een creatief directeur. Mugler was er één van. Ik heb geen moment getwijfeld." "Mugler was een genie in het herscheppen van het lichaam", vindt Cadwallader. "Een bijzondere schouder, curvy heupen, een tiny waist. Hij kon mensen transformeren door hen in het juiste jasje te stoppen. Hij gaf zijn klanten gigantisch veel zelfvertrouwen. Mugler was extravagant en zijn shows waren nooit minder dan spectaculair. Ik heb hem altijd bewonderd. Ik zag ook veel overeenkomsten tussen zijn wereld en de mijne. We hebben allebei een open geest. Ik hou van mensen die anders zijn, van mensen die durven, voor zichzelf opkomen en zich niet laten afremmen door wat er van hen wordt verwacht. En ik geloof dat Mugler ook zo is. Hij liet transgendermodellen meelopen in zijn shows. Dat was gedurfd." "Als je in de voetsporen treedt van een sterke, supergetalenteerde man als Mugler, ga je bijna automatisch aan jezelf twijfelen. Op een bepaald punt heb ik beslist: je bent hem niet, en dat zul je nooit zijn. Hij deed waar hij in geloofde, wat hem juist leek. Hij deed wat hij graag deed. Ik moest dat ook doen, voor mezelf. Dat kon ook niet anders. Mugler is gereputeerd voor haute couture, en ik maak prêt-à-porter. Mensen begrijpen niet altijd dat dat iets heel anders is. Dan zeggen ze: 'Oh, you know, wat Casey doet kan echt niet op tegen wat Mugler vroeger deed.' Ik probeer niet te doen wat iedereen doet. Ik probeer te doen wat mij juist lijkt. Ik neem graag risico's." Dat betekent dat hij zich soms ook weleens vergist. "Dat is niet erg, als je van je fouten leert en verdergaat. Want kijk: als je honderd jurken maakt, kan het dat er vijf wat minder geslaagd zijn, en dat is oké." Als een terugkeer naar couture, zoals afgelopen zomer bij Balenciaga, voorlopig niet gepland staat, dan heeft Cadwallader wel een alternatief. Hij kleedt celebrity's voor shoots, video's, rode lopers en optredens, en dat is bijna altijd maatwerk. "Daar kruipt veel tijd in, maar je krijgt er wel veel aandacht voor in de plaats. Met Mugler brengen we nog maar twee collecties per jaar, volgens het see now, buy now-model. We zijn gestopt met precollecties, en daardoor zijn we flexibel genoeg om custom looks te ontwerpen." Voor Beyoncé en Cardi B dus, maar ook Miley Cyrus, Dua Lipa of Ariana Grande. En voor Billie Eilish, die een korset van Mugler droeg en vervolgens het internet brak met een covershoot van de Britse Vogue. De foto in kwestie, "een van de mooiste die ik ooit heb gezien", aldus Cadwallader, haalde bijna 17 miljoen likes op haar Instagramaccount. Niet zo lang geleden heeft hij Thierry Mugler voor het eerst in levenden lijve ontmoet. "Voor een huis werken waarvan de stichter nog leeft, is speciaal. Ik kan me voorstellen dat het voor hem soms moeilijk moet zijn geweest. Het blijft tenslotte zijn baby. Ik heb eerst zijn respect moeten verdienen. Hij was extreem lief, heel aanmoedigend. Ik was in de wolken. Intussen sms'en we elkaar regelmatig."