Ik moest en zou acteren, ik wist het al op mijn achtste. Voor mijn ouders was toneelspelen als broodwinning not done. In hun ogen was het een hoerenberoep. Ze hadden me liever als advocate gezien. Toen ik hun vertelde dat ik naar Studio Herman Teirlinck trok, kon ik dan ook op geen enkele steun rekenen. Later werd ik thuis zelfs buitengezet. Pas toen ik erkenning kreeg als actrice, zagen ze hun vergissing in. Intussen zijn ze best trots op hun dochter.
...

Ik moest en zou acteren, ik wist het al op mijn achtste. Voor mijn ouders was toneelspelen als broodwinning not done. In hun ogen was het een hoerenberoep. Ze hadden me liever als advocate gezien. Toen ik hun vertelde dat ik naar Studio Herman Teirlinck trok, kon ik dan ook op geen enkele steun rekenen. Later werd ik thuis zelfs buitengezet. Pas toen ik erkenning kreeg als actrice, zagen ze hun vergissing in. Intussen zijn ze best trots op hun dochter. Een docent noemde me ooit een loner. Hij beweerde dat ik te individualistisch was om goed in team te werken. Voor een deel had hij gelijk : ik functioneer niet goed in groep. Daarom ging ik ook nooit vast bij een gezelschap werken en leid ik een freelance bestaan. Enkele weken samen spelen lukt me probleemloos, maar als het langer duurt, knap ik af op grote ego's of intriges die je in elke groep tegenkomt. Films maken kost veel tijd en geld. Het verhaal van De Kus bedacht ik al in 1997. Vooral budgettaire problemen vertraagden het proces, want met subsidies alleen kom je er niet. Dus moesten we geld ronselen bij bedrijven en particulieren. Het is jammer dat je van giften afhankelijk bent, wil je kunst maken. Regisseren is loslaten. "Je bent de enige volwassene op de set", leerde ik ooit op een regiecursus. Een goede regisseur laat zijn acteurs zo ongedwongen spelen als kinderen. Door mijn ervaring als actrice weet ik dat ik hen niet constant hoef bij te sturen. Wederzijds vertrouwen is volgens mij dan ook de basis van een goede werksfeer, of het nu op een set is of daarbuiten. Kritiek raakt me enkel op professioneel vlak. Soms lees ik in een recensie een terechte opmerking. Dan komt die natuurlijk te laat om er rekening mee te houden. Toch vind ik de Vlaamse pers vaak hard voor films van eigen bodem. Sommige journalisten vergeten blijkbaar dat de budgetten in ons land maar een fractie zijn vergeleken met die van de meeste buitenlandse producties. Ik wil niet zeggen dat recensenten alles goed moeten vinden, maar als ze dan toch besluiten om een film af te kraken, gebeurt dat best op een eerlijke manier. Mijn dochter Marie casten, bleek een uitstekende zet. Bij het draaien was het mij meteen duidelijk : ook al wordt de film slecht ontvangen, om Maries acteerprestaties kan niemand heen. Het doet me veel deugd dat ik mijn eigen kind deze kans kan gunnen. Ik ben een geboren Antwerpse. De sfeer van de stad heeft iets magisch. De lichtinval is er bijvoorbeeld uniek, vraag me niet hoe dat komt. Het succes van het Vlaams Blok hier verwart me dan ook enorm. Vergeleken met de rest van de wereld zijn we ongelofelijk verwend maar het kiesgedrag wijst op angst en egoïsme. Toch geloof ik dat het succes van extreem-rechts voor Antwerpen ook een positief effect heeft. Er is een minstens even extreme tegenstroming die vooral op cultureel vlak veel doet bewegen. Eeuwigheid interesseert me niet. Het kan me weinig schelen of mijn films over honderd jaar in een of ander overzicht opduiken. Wat me wel bezighoudt, is of mijn werk nu emoties oproept. Schrijvers hebben vaak een grote drang naar erkenning op lange termijn. Ik vind mezelf niet zo belangrijk. Als ik blijf voortleven, is het via mijn kinderen en dat is voor mij al heel wat. :: De Kus, Hilde Van Mieghems eerste langspeelfilm, loopt vanaf 17 november in de zalen. Tekst Dries De Wilde I Foto Charlie De Keersmaecker