Opeens zag ik ze, toen ik de redactie buitenkwam en per uitzondering naar de lucht keek, om te zien of daar geen neerslag uit druppelde : een zwerm trekvogels. Als een langgerekte, dubbele W kliefden ze door de lucht. Hoog boven hen de sterren en hun buikjes verlicht door de gloed van de stad. De vrijheid die daarvan uitging ! Hun absolute onafhankelijkheid van de mens, die sinds 1970 meer soorten heeft uitgeroeid dan er in de driehonderd jaar daarvoor zijn verdwenen. Hun soevereiniteit ten opzichte van ziekenkassen en pensioenverzekeringen, van de Nasdaq en de Aldi. De trots waarmee zij van dat alles wegvliegen of daar tenminste de schijn van geven, want waar zij naartoe gaan zullen natuurlijk ook mensen zijn. Mensen zijn helaas overal.
...