Kleine wolkjes jagen hun schaduwen na over het groen langs de oevers van de Wye. Het water, wit en kittig in de buurt van steiltes en dalen, wordt loom en kleurt tingrijs op de vlakkere stukken. Van de verderaf gelegen heuvels, met een stoppelbaard van berk en beuk, wordt bij tussenpozen een stukje belicht, alsof God een diavertoning geeft ; de vlieg op het scherm is een kraai. Brede strepen struikgewas, mogelijk resten van Welshe oerbossen, vormen de naden die de onregelmatige, veelhoekige akkers en weilanden met houten pennen bij elkaar houden. Ik probeer van het landschap te genieten, maar het links rijden went niet, leidt mijn aandacht af. We scheuren door mijn spiegelbeeld, ik ben bang van rondvliegende scherven, zit verkrampt in mijn zetel en Paul, gids en chauffeur, heeft mijn stuur en pedalen gejat. We vertragen, ik trap op de rem die er niet is. Tijd voor een English breakfast van krokant spek, bleek roerei, schijfjes bloedworst en witte bonen. Na de yoghurt, alleen buiten - ik eet te snel ! -, rechts lopend over een stukje wandelpad, zie ik een ruïne. Ik herken ze gelijk : Tintern Abbey.
...