Het was gezellig, vorige zaterdag, op een etentje met oude vrienden. Er werden herinneringen opgehaald, oude plagerijen opgepikt en er werd uiteraard geroddeld over gemeenschappelijke vrienden en hun huwelijksproblemen. Heel even dacht ik een hele avond door te komen zonder de vraag hoe het nu met mijn liefdesleven zit, maar neen, mijn verstokte singleschap kon niet genegeerd worden. En al snel viel uiteraard het k-woord. Kieskeurig. Duidelijk de oorzaak van mijn oneindig ongehuwde status.
...

Het was gezellig, vorige zaterdag, op een etentje met oude vrienden. Er werden herinneringen opgehaald, oude plagerijen opgepikt en er werd uiteraard geroddeld over gemeenschappelijke vrienden en hun huwelijksproblemen. Heel even dacht ik een hele avond door te komen zonder de vraag hoe het nu met mijn liefdesleven zit, maar neen, mijn verstokte singleschap kon niet genegeerd worden. En al snel viel uiteraard het k-woord. Kieskeurig. Duidelijk de oorzaak van mijn oneindig ongehuwde status. Het is bedoeld als verwijt, kieskeurig. Je bent moeilijk, kritisch en veeleisend. Maar als het op relaties aankomt, vind ik het eerder vanzelfsprekend. Natuurlijk ben ik kieskeurig. Het is namelijk de bedoeling dat ik op dagelijkse basis mijn leven, tafel en bed ga delen met iemand, en dan doe ik dat toch liever niet met de eerste de beste pipo die mijn pad kruist. Samenleven is moeilijk, vertelt men mij. Ik weet dat niet, want ik heb het nog nooit gedaan. Maar ik zie het natuurlijk wel. Van bijna onhoorbare zuchten van ergernis en subtiel opgetrokken, geïrriteerde wenkbrauwen tot slaande ruzies over heel fundamentele onderwerpen, liefde is - zoals Pat Benatar wist - een slagveld. Niet voor iedereen, uiteraard. Er zijn koppels die harmonieus samenleven, schijnbaar vrij van banale irritatie en ernstig conflict. In mijn bescheiden mening hebben die koppels ofwel drie keer geluk gehad bij het vinden van hun geliefde, ofwel zijn ze hyperkieskeurig geweest. Wil je een echt goed lief, dan moet je om te beginnen het geluk hebben dat de persoon van wie jij helemaal hoteldebotel bent, dat ook van jou is. Die prille verliefdheid is natuurlijk heerlijk. Die ander is het he-le-maal, perfect van kruin tot teentoppen, en je wil de rest van je lange leven samen doorbrengen. Als je dat ook effectief gaat doen, is het toch handig als die Romeo of Julia op min of meer dezelfde manier naar de wereld kijkt als jij. Eens de hormonen gekalmeerd zijn, kan het namelijk wel eens tegenvallen als jij een 'eerst de mensen, niet de winst'-aanhanger bent, en je geliefde blijkt een 'eigen volk eerst'-mens. Niet dat je het over alles honderd procent eens moet zijn, empathie en wederzijds begrip temperen mogelijke meningsverschillen. Maar als jij eventueel lottogeld aan drie-sterrendiners, kunst en verre reizen wilt uitgeven, en je geliefde stort alles meteen door naar Artsen Zonder Grenzen, dan zullen er regelmatig harde woorden vallen. Je hebt dus een tweede keer geluk als jullie allebei geitenwollensok, agnost of yup blijken. En dan gaan jullie, helemaal blij met de goede match, samenwonen. Je bent dan wel allebei lid van Greenpeace of de Rotary Club, maar eentje blijkt een huismus en de ander wil geen enkel evenement missen. Eentje ruimt maniakaal alles op en de ander laat alles slingeren. Of eentje wil drie keer per week bij zijn moeder op bezoek en de ander niet. Dat soort details zou de Ware Liefde niet in de weg mogen zitten, maar als ik een euro kreeg voor alle samenlevende koppels die me de afgelopen 47 jaar over dit soort dagelijkse ergernissen de oren van het hoofd hebben gezeurd, of die op basis van 'onmogelijk-om-mee-samen-te-leven' gaan scheiden, dan was ik nu rijker dan Bill en Melinda Gates. En soms denk ik bij het aanzien van zo veel hartenpijn : waren ze maar wat realistischer geweest. Dus ja, ik ben kieskeurig, want ik wil een aangenaam bestaan met een minimum aan conflict en ergernis. Of hij een voorkeur heeft voor lelijke truien doet er niet toe, maar iemand die de charme van enthousiasme niet begrijpt, zijn politieke hart rechts draagt of racistische grapjes maakt, mag meteen inpakken. Als avondmens zou een vroege vogel geen goed idee zijn, en van het type 'stille waters diepe gronden' word ik nerveus. Hm. Misschien moet ik toch maar net als kunstenares Mary Stephenson (te zien op onze cover) mijn eigen Ideale Man boetseren. nathalie.le.blanc@knack.be NATHALIE LE BLANC Van bijna onhoorbare zuchten en subtiel opgetrokken wenkbrauwen tot slaande ruzies over heel fundamentele onderwerpen, liefde is - zoals Pat Benatar wist - een slagveld