Doug Meyers appartement - niet groter dan 60 m² - in het hart van de New Yorkse kunstenaarswijk Chelsea baadde eerst in helderblauwe en appelgroene tinten. Maar op een avond begon hij op zijn computer grafische motieven te ontwerpen en af te drukken op drie kleurtinten, papierrestjes die hij nog liggen had. Hij maakte de vellen met tape aan elkaar vast en kleefde ze tegen zijn slaapkamermuur. Toen zijn broer Gene enkele dagen later binnenviel, was zijn reactie : ?Wow ! Dit is echt cool !", zo herinnert hij zich. ?Doug was gewoon wat aan het experimenteren, al wist ik niet dat hij toen al overwoog om de hele flat aan te pakken."
...

Doug Meyers appartement - niet groter dan 60 m² - in het hart van de New Yorkse kunstenaarswijk Chelsea baadde eerst in helderblauwe en appelgroene tinten. Maar op een avond begon hij op zijn computer grafische motieven te ontwerpen en af te drukken op drie kleurtinten, papierrestjes die hij nog liggen had. Hij maakte de vellen met tape aan elkaar vast en kleefde ze tegen zijn slaapkamermuur. Toen zijn broer Gene enkele dagen later binnenviel, was zijn reactie : ?Wow ! Dit is echt cool !", zo herinnert hij zich. ?Doug was gewoon wat aan het experimenteren, al wist ik niet dat hij toen al overwoog om de hele flat aan te pakken." De broers besloten er een project mee te starten, gebaseerd op papier. ?Gene en ik hebben veel affiniteit met papier", zegt Doug. ?We houden ook van collages." In de daaropvolgende dagen gingen ze op verkenning in een speciaalzaak bij Fifth Avenue. Uiteindelijk kochten ze drieduizend vellen papier van 21,5 bij 28 centimeter (ongeveer het A4-formaat), in twee uitvoeringen : een dun 'cardstock'-karton en een lichtere papiersoort. In de slaapkamer gebruikten ze ongeveer vijfhonderd motieven. Elk motief werd maximaal driemaal afgedrukt, maar nooit op papier met dezelfde kleur. De broers zien hun project vooral als een improvisatie op het behang uit de vijftiende eeuw. ?Ik las dat het oorspronkelijke behangpapier uit kleine stukjes papier bestond die één voor één werden opgehangen", zegt Gene. Hij was het die op het idee kwam om in de woonkamer met strepen te werken. Van de bijna vijftig tinten die ze in de papierwinkel aantroffen, gebruikten ze er dertien. Hun selectie werd deels beïnvoed door de meubelen van Doug. Ze wilden ook een link met de slaapkamer door blauw erin op te nemen. ?En appelgroen moest er natuurlijk ook bij," voegt Gene eraan toe, ?want daar zijn we dol op." Boven aan de muren kwam nog een boord, waarbij elke kleur één strook leverde. ?Zo leek het gewoon meer áf", aldus Gene. Doug benadrukt nog dat het een hele klus was, maar dat ze heel precies te werk zijn gegaan : ?We gingen aan de slag met linialen, waterpassen en dat soort dingen." Voor de hal en de gang kozen ze vierkanten, aangevuld met een horizontale strook in een wat somberder palet van bruin, zwart en inktblauwe tinten. ?We beseften dat door het gebruik van te felle tinten het hele kleurenschema in de soep zou lopen", zegt Gene. ?En ik hou wel van het idee dat je van een lichte kamer in een donkerder ruimte komt, en daarna weer in een lichtere kamer." De horizontale strook zorgt ook voor een overgang naar de overwegend bruine keuken. Hier kleefden ze papier op de achterkant van het wandrek en op de frontpanelen van de bovenste kasten, hoewel ze hier en daar ook verf gebruikten. Verf leek hun toch iets praktischer. ?Je wilt toch niet dat je papier al meteen vol vieze spatten zit." De hele operatie duurde ongeveer drie weken. Toen alles klaar was, restte hen alleen nog de kunstwerken op te hangen en het meubilair terug te plaatsen. Hun collectie bestaat uit een reeks door Gene gemaakte portretten, een Marilynzeefdruk van Andy Warhol, foto's van Cindy Sherman en Richard Avedon, en schilderijen van Nancy Lorenz en Philip Taaffe. De meeste meubelen had Doug al, zoals de sofa van Florence Knoll en de fauteuils met rieten rug in Lodewijk XV-stijl. De nieuwe toevoegingen komen uit de 'Doug & Gene Meyer'-collectie, met kleurrijke tapijten en bijzettafels van geverfd hout en plexiglas. Als we vragen hoelang deze inrichting zal meegaan, grinnikt Gene. ?O, ik denk dat het al bijna bye-bye is," zegt hij. ?Ik verwacht binnenkort al een remake. Ik ben al aan het nadenken over het gebruik van golfkarton, maar op welke manier weet ik nog niet", zegt Doug. En zal de volgende versie van het appartement net zo kleurig zijn ? ?Vast en zeker niet", antwoordt hij. Dat zou ook bijna onmogelijk zijn.DOOR IAN PHILLIPS ? FOTO'S MARK ROSKAMS/TRIPOD AGENCY