Piet Swimberghe / Foto's Jan Verlinde
...

Piet Swimberghe / Foto's Jan VerlindeInterieurarchitect Bert Van Bogaert voelt zich best thuis aan de Waaslandtunnel. Hij komt immers uit Beveren-Waas en vond een riante flat in het eerste gebouw dat je ziet als je vanuit de tunnel Antwerpen inrijdt. Dit driehoekige gebouw ligt daar als een aangemeerd schip. Het heeft nu een onopvallende stijl, maar vroeger had het wellicht een meer uitgesproken art-deco-uitstraling. Het is opgetrokken net voor de Tweede Wereldoorlog, wat meteen de marmerrijke inkomhal met een hoog decogehalte verklaart. Bert vond dit vroeger al een fascinerend gebouw. Toen het te koop kwam, was hij meteen enthousiast. "Ik was al een tijdje op zoek naar een loft, iets met veel ruimte, hoge plafonds en zo'n beetje een ruwe uitstraling. Dit gebouw leek me dus aantrekkelijk, maar aanvankelijk was de vraagprijs veel te hoog. Maar ik had geluk, toen ik na een half jaar de makelaar opnieuw opbelde, bleek het bedrag gehalveerd. Tja, dan heb ik natuurlijk meteen toegehapt."Voor hij het goed en wel besefte, was hij de eigenaar van een volledig flatgebouw. Dat knapte hij gedeeltelijk op, het andere deel kon hij doorverkopen om zijn investering draaglijk te maken. Die opknapbeurt had aardig wat voeten in de aarde, want er moest bijvoorbeeld ook nog een bestemmingswijziging worden aangevraagd, dit was jarenlang kantoorgebouw geweest en had nooit een woonfunctie. "Ook binnenin moest ik grondig sleutelen om het gebouw bewoonbaar te maken," vertelt Bert Van Bogaert, "uiteindelijk heb ik beslist om bijna de gehele interieuraankleding eruit te gooien. Behalve de ronde voorkamer, die nog een art-decokarakter had. De rest was in banale kantoorstijl, architectonisch onbelangrijk. Ik liet alles slopen tot op het ruwe beton en begon dan opnieuw in te delen."Onder de bekleding kwam een aantrekkelijke betonstructuur tevoorschijn, met zuilen voorzien van cannelures. Precies om de ruimtelijkheid van deze 325 vierkante meter grote loft te bewaren, besliste Bert om de meeste functies in dozen onder te brengen. "Zo zitten bijvoorbeeld de slaapkamers, het sanitair en de andere nutsvoorzieningen verpakt in balkvolumen die het plafond niet raken. Je ziet dus de zoldering doorlopen, zodat het ruimtegevoel bewaard blijft en het licht ongehinderd kan invallen. Die volumen heb ik trouwens onderaan geaccentueerd met lichtstrepen in de vloer."Helemaal in het midden vinden we de zithoek met een driehoekig grondplan, gedomineerd door een open haard. "Haarden zijn een grote luxe in flats, vind ik, zeker in een loft zorgen ze voor een rustgevend effect. Daarom suggereer ik de mensen er eentje te bouwen, als het enigszins kan." Op de schouwboezem wordt de televisie geprojecteerd, waardoor deze zithoek 's avonds enorm aan intimiteit wint.De zithoek grenst aan een open keuken met eethoek, waarvoor Bert zelf de lange tafel ontwierp. Hij houdt van een sobere stoffering die de kracht van de architectuur onderstreept. Daarom hangt er ook niets aan de muur en staan er amper meubelen en objecten. Wat er is, heeft een vrij monumentaal karakter. Voor de stoffering deed hij een beroep op Sybille Barsamian van de Antwerpse interieurzaak Enna. Sybille introduceerde hier het strakke meubilair van de Franse ontwerpster Jacqueline Morabito. Zoals de fauteuil in de ronde voorkamer waarvan de lijn minimalistisch is, maar de uitvoering opvallend warm: van hout en linnen. Daarbij horen prachtige lampen van ceramist Jos Devriendt. Dit alles resulteert in een ontspannen en natuurlijk interieur. Wat ook te maken heeft met de sublieme lichtinval door de talrijke vensters. Maar er is meer. De vensters zitten helemaal vooraan in de gevel, waardoor de buitenmuren extra dik lijken. Dat detail dit zorgt voor een geborgen sfeer en verhoogt het contrast tussen dit rustige interieur en de drukke omgeving buiten. Van hieruit, vanaf de boeg, vindt Bert het juist ontspannend om op het verkeersknooppunt neer te kijken, hij heeft toch geen last van straatrumoer. Bert Van Bogaert, 03 289 03 06. Enna, Sybille Barsamian, 03 294 77 17.