Reacties : jp.mulders@skynet.be
...

Reacties : jp.mulders@skynet.beJaren geleden, toen ik pas afgestudeerd was en de dieren nog spraken, was ik de eerste om het feminisme dood te verklaren. Het had zijn doel bereikt, vond ik. Vrouwen onderdrukt, in dit land en deze tijd ? Kom nu. Toch niet die vrijgevochten meisjes waarmee ik aan de universiteit had gestudeerd en die ik later aan de balie of in het bedrijfsleven zag evolueren ? Ze reden met motorfietsen, hielden van voetbal, droegen graag pikante lingerie en hadden een stoute tong, die elke man met gretige blikken binnen de kortste keren de mond wist te snoeren. Woman is the nigger of the world was net zo passé als de bed-ins van John Lennon. Een tiental jaren en een handvol slordig vergaarde levenswijsheid verder weet ik wel beter. Waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men mannenclubjes tegen. Je vindt ze bij de vakbonden en in de politiek, in de journalistiek en het bedrijfsleven. "Laatst had ik een ontmoeting met vijftig topmanagers", zei PS-minister van Maatschappelijke Integratie Marie Arena daar onlangs over. "Alle vijftig waren het mannen." Ook de academische wereld blijft niet van dit fenomeen gespaard. De laatste dertig jaar, las ik in het studentenblad Veto, werden in Leuven welgeteld zeven vrouwen tot doctor honoris causa benoemd. Voer in de zoekrobot Google het woord 'mannenclubjes' in en via de ondoorgrondelijke wegen van de ironie beland je pardoes op de site van de VLD-vrouwen. "Sedert 2001 werd de gelijkheid van man en vrouw in de grondwet ingeschreven", lees je daar. "Gelijke rechten en gelijke plichten is ook wat de VLD-vrouwen willen voor vrouwen en mannen." Tragikomisch toch, dit te lezen op de website van een partij waarin twee haantjes elkaar met scheermesjes aan de poten te lijf gingen. Vervolgens werd het hennetje Annemie Neyts, dat te dicht in de buurt was gekomen, met veel misbaar van kammen en veren achteruit gedreven. Dat je de VLD een machokeet mag noemen, daarover zijn vriend en vijand het intussen wel eens. "Ik wacht op een vrouw als eerste minister", was de reactie die De Standaard naar aanleiding van al die heisa mocht optekenen uit de mond van muzikant Axl Peleman. "Ik ben niet van plan om daarvoor straatprotest te organiseren, maar ik vind het niet normaal dat het parlement zo'n slechte weerspiegeling van de samenleving is. De helft vrouwen in het parlement ? Dat zou voor mij gerust mogen." Zo voor de hand liggend, als je het leest. Maar een vrouwelijke eerste minister ? In your dreams. Een vrouwelijke president van de Verenigde Staten ? Ik vermoed dat een sigarenrokende zwarte het nog eerder tot the oval office zal schoppen. Worden vrouwen toch toegelaten in een domein dat mannen graag voor zichzelf reserveren, dan is dat vaak niet met de egards die zij hadden verwacht. Zoals die arme vrouwelijke GI's in Irak, waarvan er tientallen door hun mannelijke collega's seksueel werden misbruikt. "Bij de douches werd ik bewusteloos geslagen", was maar een van de fraaie quotes. "Toen ik bijkwam, was ik vastgebonden en had ik een prop in de mond." De dames kregen het advies toch maar geen klacht in te dienen. Meestal is het gelukkig zo erg niet en bezeren vrouwen gewoon hun hoofd als ze tegen het beruchte glazen plafond botsen. Daarboven bevindt zich het exclusieve terrein van de heren der schepping, dat tot op het hoogste niveau afgebakend wordt door geursporen, vettige moppen, geknijp in konten en borsten, seksistisch gedaas, overmatig gebruik van alcoholische dranken en spelletjes 'wie-er-de-meeste-heeft-gehad'. U wilt de anekdotes niet horen die een beetje journalist daarover uit hoge kantoren en kabinetten opvangt. Ze zouden niet misstaan op een middelbare school, waar puisten regeren en testosteron pril van de banken druipt. Terwijl ik dit zit te schrijven, hoor ik op de radio dat één op de vijf Vlaamse vrouwen geregeld het slachtoffer wordt van partnergeweld. Wereldwijd sterven daar meer vrouwen aan dan aan pakweg verkeersongevallen of kanker. Heel even krijg ik bijna heimwee naar de Dolle Mina's en hun behaverbrandingen. Spontaan dwalen mijn gedachten vervolgens af naar Sam Hashimi, de steenrijke Brit die onlangs de psychiater dagvaardde die hem zijn geslachtsoperatie aangeraden had. "Vrouw zijn is vreselijk", klaagde hij. "Toen ik nog man was en kostwinner voor mijn gezin, heb ik me vaak afgevraagd hoe het zou zijn om als vrouw door het leven te gaan, zonder al die verantwoordelijkheden die ik moest dragen en met alle privileges die vrouwen lijken te hebben. Dat bleek een illusie. Wat ze ook beweren, mannen hebben het veel beter en makkelijker dan vrouwen. En ik kan het weten. Ik heb er een hoge prijs voor betaald." JEAN-PAUL MULDERS