De zogeheten pijpsleutel : het is het soort voorwerp waarnaar je met wat gêne informeert bij het meisje van de doe-het-zelf- zaak.
...

De zogeheten pijpsleutel : het is het soort voorwerp waarnaar je met wat gêne informeert bij het meisje van de doe-het-zelf- zaak. Een pijpsleutel nummer tien, meer bepaald, heb ik nodig. Bij een vriendin moet een keukenkraan worden vervangen en dat lukt alleen met dergelijk werktuig. De moertjes zitten diep verzonken in de geheime wereld achter de spoelbakken, tussen weerbarstige leidingen van koud en warm water. Het herstellen van keukenkranen behoort tot de dingen die ik onder de knie heb gekregen de afgelopen maanden. Ook leerde ik de harddisk van een laptop, de accu van een iPhone en de dieselpomp van een gezinswagen vervangen. Het is raar om erachter te komen dat er best wel een handige harry in je zit verborgen. De wasmachine zelf herstellen : ik zal niet beweren dat het beter is dan seks, maar er gaat evengoed een glorieus soort bevrediging van uit. Het is mijn manier om een wereld bijeen te houden waarvan ik de indruk heb dat hij elke dag wat meer met haken en ogen aaneenhangt. Over mijn mislukte reparaties zwijg ik zedig, maar ik glim van trots over de geslaagde interventies. In dit land zijn er nogal wat mensen die een stukje kunnen schrijven, denk ik dan, en wellicht nog een heleboel meer mensen die een nieuwe keukenkraan kunnen monteren. Maar er zijn weinig schrijvers die je met succes in het schemerduister onder de gootsteen ziet opereren. Eat your heart out, Hugo Camps en Marc Didden - om van Kaaiman te zwijgen. Stuk voor stuk twee linkerhanden, dat weet ik zeker, en bij sommigen een derde tepel - de zogenaamde heksenspeen om duivelsgebroed te voeden, volgens legendes die zijn overgeleverd. Toch bekruipt mij soms de twijfel of het waar is van die linkerhanden. Misschien kunnen P.B. Grrronda en Arnon Grrrunberg perfect een woonkamer bevloeren of een nieuw toilet installeren, maar zijn ze zo gewiekst dat voor de buitenwereld stil te houden. Onhandigheid kan een handig excuus zijn. Als je twee keer een barst in de muur slaat bij het ophangen van een kadertje, zal de vrouw van je leven zich ervoor hoeden je dat een derde keer te vragen. Je kop wordt gerust gelaten. "Het werk vloeit altijd naar de domsten", legde mij lang geleden mijn buurman in M. uit, een alcoholicus annex gesjeesde dokter die filosoferend over de straat zwalkte. Alleen een domoor gaat prat op zijn brede scala aan vaardigheden. Dat soort hybris keert zich vroeg of laat tegen je. Je kent geen rust meer ; de wereld puilt immers uit van de dingen - van lekke binnenbanden tot gebroken harten - die aan reparatie toe zijn. Altijd is er wel iemand in je vriendenkring met een lekkende keukenkraan of een telefoon waarvan de homeknop kapot is. Dan komen ze naar jou, want de officiële repair-dienst zegt dat je beter een nieuw toestel kunt kopen. En probeer maar eens een loodgieter te strikken voor van die kleine klussen. Dus bellen we Mulders, met zijn pijpsleutel. Zo komt het dat ik de laatste tijd wel vaker ruggelings in een keukenkast lig te morrelen aan flexibele slangen, mij afvragend of ik niet beter fier rechtop een boek zou zitten schrijven. "Oh ja", zegt mijn vriendin als ik met de pijpsleutel klaar ben. "Mijn wifi werkt niet meer sinds het upgraden naar Kapitein Iglo." Zo noemt ze El Capitan, de recentste versie van het besturingssysteem van haar computer, met onderkoelde humor. Een wifi die niet werkt, dat kan ik vanzelfsprekend niet verdragen. Voor ik het weet, zijn we een uur of drie later. Maar dan verschijnen de headlines van nieuwssites vlot op het scherm en voel ik weer dat weergaloze zelfvertrouwen. 'Pluto heeft drijvende heuvels en mogelijk ook ijsvulkanen.' - 'Terroristen wilden parenclubs aanvallen.' - 'Belgen worden tegelijk ongelukkiger en welvarender. ' Wat een wonderlijk wereldje toch. Ergens vernam ik ook dat we op een doordeweekse dag anno nu evenveel telefoneren als tijdens het hele jaar 1980. Holbewoners waren we. En nog verstaan we elkaar niet. jp.mulders@skynet.be JEAN-PAUL MULDERSAls je twee keer een barst in de muur slaat bij het ophangen van een kadertje, zal de vrouw van je leven zich ervoor hoeden je dat een derde keer te vragen