Er wordt wel gezegd dat je de kwaliteit van een samenleving aan haar misdadigers kunt beoordelen. Hoewel dat goed bekt, vind ik het quatsch. Er zijn betere graadmeters om te achterhalen hoe het met een maatschappij is gesteld. De programma's bijvoorbeeld, die 's nachts op televisie worden vertoond. Onvoorstelbaar wat je, zo tussen twee en drie met een plaid op je knieën voor de kijkbuis gezeten, aan waanzin voorbij ziet defileren.
...

Er wordt wel gezegd dat je de kwaliteit van een samenleving aan haar misdadigers kunt beoordelen. Hoewel dat goed bekt, vind ik het quatsch. Er zijn betere graadmeters om te achterhalen hoe het met een maatschappij is gesteld. De programma's bijvoorbeeld, die 's nachts op televisie worden vertoond. Onvoorstelbaar wat je, zo tussen twee en drie met een plaid op je knieën voor de kijkbuis gezeten, aan waanzin voorbij ziet defileren. Des nachts openen zich op televisie de poorten van de hel. Dan komen de seksdateprogramma's naar boven gekropen, klapperend met hun pikzwarte vleugeltjes. Vette knipogen maken de dienst uit, lippen waar al te opzichtig aan wordt gelikt door vrouwen met de begeerlijkheid van lasagne die gedurende de tijd van een voetbalmatch in de magnetron heeft staan stoven. "Stoute getrouwde vrouwen", zegt een offscreen stem. "Huisje boompje beestje hebben ze al, maar deze vrouwen willen méér. Misschien moet je het gewoon zelf es proberen. Maak het beest in ze los." Dan verschijnt een secretaressetype met plakkousen en bril. "SMS kantoor naar 7477." Dankbaar ben ik dat ik niet de minste aandrang voel dit te doen. Het idee, hier aan je trekken te moeten komen ! Het "rood harig temperament" waarvan vervolgens sprake is, brengt mij wel aan het lachen, in het bijzonder met die extra spatie. De bevreemdendste van alle nachtelijke uitzendingen vind ik echter de spelletjes. Urenlang kan ik zitten staren naar zo'n huppelkutje dat ze aan elkaar kletst. Je hebt er een speciaal type meisje voor nodig, een girl next door dat de tijd eindeloos weet op te rekken. De oppervlakkige wijze waarop zo'n griet de uren vol lult, vervult me met iets dat het midden houdt tussen bevrediging en walging. De meisjes spelen hun leeghoofdige rol met zoveel overtuiging dat ze overdag wel Houellebecq moeten lezen, of Wittgenstein. Anders zou geen mens dat overleven. Het concept van de spelletjes is altijd hetzelfde. Steevast zijn de vragen simpel, en zijn het Patricks en Wims, Peters en Kevins die bellen. Wat heeft een vliegtuig ? "Vleugels", weet Kevin. Boiiiing. De gong zet hem met beide voetjes terug op de grond. Huppelkutje trekt een spijtig gezicht. "Sorry Kevin, het staat er niet op." Ze zwaait met een bankbiljet ter grootte van een dweil. "Ik heb nog héle mooie prijzen, hoor. Wie gaat ermee naar huis : jij of je buurman ?"Daar komt de buurman uit de kast, dezelfde die volgens de reclame stikjaloers is op je nieuwe Hyundai of zelfs op je garagepoort, die zoveel mooier is dan de zijne. "Je hebt niets te verliezen", zegt huppelkutje nog, "behalve dat ene kleine pietluttige eurootje."Eén keer heb ik mij ertoe laten verlokken te bellen. Niet in de hoop zo'n stomme euroflap te winnen, maar bij wijze van investigative journalism. Om te zien wat er gebeurde. "Wij proberen of we u met de studio kunnen doorverbinden", kreeg ik alras een stem te horen. "Helaas, de lijn staat momenteel niet open. Probeer het nog een keer opnieuw." Zo simpel werkt het dus. Het is een hallucinante gedachte. Op elk moment van de nacht zitten, in treurige woonkamers verspreid over het land (en over heel Europa), honderden Svens en Andy's en Kelly's te bellen. Zij worden niet doorgeschakeld, maar zijn simpelweg hun euro kwijt. In de loop van één nacht moeten dat honderdduizenden, misschien wel miljoenen euro's zijn. Je afkeer wordt verzacht door een soort leedvermaak om deze verworpenen der aarde, die zich door een handvol euro's zo het hoofd op hol laten brengen. Oplichterij is het zeker. Je vraagt je af waarom het toegelaten is. Veel kans zelfs dat de overheid er haar graantje van meepikt. Zelfs om halfvier in de nacht, door aanrollende golven van slaap overmand, vind ik het een vaststelling die kilte en eenzaamheid krijst. Gehypnotiseerd blijf ik kijken, zappend tussen drie kanalen met andere bekjes die altijd weer dezelfde shit uitkramen. "Hallo met wie ?""Met Angelo.""Dag Angelo. Wat zit er in een vliegtuig ?""Een zwarte doos ?"Boiiiiiiiiing ! Megaspijtig smoeltje. "Het staat er niet op. Helaas. Het had gekund ! Wie is er nog wakker ? Wie heeft zin om op dit late uur nog flink wat geld te verdienen zonder er veel voor te doen ?" Reacties : jp.mulders@skynet.beJean-Paul Mulders