Ze hebben bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen gestemd op een burgemeester die zei dat 't Stad van iedereen is. Dat laatste vinden zij maar normaal, want ze zijn hier geboren, hebben hier school gelopen, hebben hier gestudeerd, werken aan de universiteit of bijvoorbeeld als informaticus op een dienst die hoofdzakelijk door mannen bevolkt wordt. Ze waren content dat het eindelijk zo ver was in Antwerpen. Maar na de klinkende overwinning van de burgemeester, van wie iedereen dacht dat hij progressief was, werden ze al snel ontgoocheld.

Ze zijn intelligent, strijdbaar, geëmancipeerd, feministisch. Ze dragen een hoofddoek omdat ze moslima zijn. Er zijn ook die andere Saïda, Dikhra en Hayat. Die leven ook in die stad, ze hebben een job met verantwoordelijkheid of ze studeren nog en zij dragen geen hoofddoek, maar ook zij zijn moslima's. Buiten dat lapje stof is er maar weinig verschil tussen al die vrouwen die ik ken en van wie ik weet dat geen van hen zich laat onderdrukken. Niet door hun vaders, niet door hun broers, niet door hun echtgenoten, niet door imams, maar ook niet door mannelijke én vrouwelijke politici die nog steeds niet weten om te gaan met de diversiteit die er al lang daadwerkelijk is. Politici die het populisme van een uiterst rechtse partij menen te kunnen bestrijden door de zichtbare tekens van diversiteit aan hun loketten weg te halen.

Omdat de overheid neutraal moet zijn ? Met dat laatste kan een mens het natuurlijk alleen maar eens zijn. Maar die neutraliteit zit echt niet in een lap stof om een vrouwenhoofd. De hoofddoek is in de ogen van te veel mensen symbool geworden van de islam als bedreigende aanwezigheid in onze maatschappij. Hoe haalt een schepen van Sociale Zaken en Diversiteit het overigens in haar hoofd om, als het over de volgens haar achter het loket onaanvaardbare hoofddoek gaat, hardop een vergelijking te maken met een zwaar negatief beladen symbool als het hakenkruis, dat zij evenmin zou tolereren op die plek ? Hakima, Laila, Saïda en de anderen voelen zich vernederd door het verbod en door dergelijke uitspraken. Bovendien schept de stad een precedent voor privé-werkgevers. Voor al die winkeliers en horecazaken die zo klagen over een tekort aan personeel bijvoorbeeld.

Om al die redenen hebben die vrouwen samen met vrouwengroepen van Vlaamse afkomst de "Boeh !"-campagne gelanceerd. Die gaat over vrijheid. Over de vrijheid om de hoofddoek te dragen of niet te dragen, naar eigen inzicht, ook in dienst van de overheid. Baas over eigen hoofd is hier synoniem met baas over eigen leven.

Neutraliteit uit zich in een houding van respect tegenover een andersdenkende. Zijn en blijven wie je bent, maar tegelijk de andere ruimte geven zoals hij is. Dat is gelijkheid die vrijheid schept en levensruimte voor iedereen. Is de overheid in Gent, waar hoofddoeken aan het loket niet verboden zijn, niet neutraal dan ? Het is natuurlijk gemakkelijker uiterlijke tekenen van een filosofische overtuiging te verbieden (overigens wat hebben een rood aidslintje of de kleuren van een voetbalploeg daarmee te maken ?) dan personeel een doorgedreven training te geven die uitmondt in een respectvolle houding tegenover iedereen, ook tegen- over wie anders is, en die houding permanent te blijven evalueren. Door wie bang is voor diversiteit te bevestigen in zijn angst, geef je toe zelf bang te zijn voor een stad vol verschillen. 't Stad is helaas nog steeds geen metropool, ook al wapperen er sinds jaar en dag tientallen vlaggen van over de hele wereld aan de gevel van het stadhuis.

Toch telt Antwerpen volgens zijn eigen databank sociale planning 172 nationaliteiten. Volgens de registratie van het Huis van het Nederlands heeft men te maken met 111 thuistalen. Eén op de vier Antwerpenaren is van een andere culturele en/of etnische achtergrond dan de Vlaamse Antwerpenaar. Omdat 't Stad, en niet alleen het stad maar Vlaanderen, van iedereen moet zijn, steun ik die Boeh !-campagne van Hakima, Laila, Saïda en de anderen.

Tessa blogt ! Op www.knack.be

Reacties : tessa.vermeiren@knack.be

Tessa Vermeiren