Eva Maes (34)

Besliste na tien jaar in de culturele sector en de media dat ze ook iets met haar handen wou doen. Volgt sinds twee jaar een VDAB-opleiding Confectie.
...

Besliste na tien jaar in de culturele sector en de media dat ze ook iets met haar handen wou doen. Volgt sinds twee jaar een VDAB-opleiding Confectie."Ik ben al heel mijn leven met kleren bezig. Toen ik klein was, schuimden mijn moeder en ik samen rommelmarkten af op zoek naar iets leuks voor weinig geld. Lang voor er sprake was van die costumizing-trend zag ik haar al tweedehandse spullen aanpassen, maar ook verrijken met een persoonlijke touch. Dat is ook wat ik nu doe. Ik vergelijk het graag met woningrenovatie : je kunt een oud gebouw 'gewoon' renoveren, maar met enkele slimme ingrepen kun je het ook nóg mooier maken. Zelf kleren ontwerpen zegt me nu nog niet veel. Ik wil de technische kant van de zaak zo goed mogelijk onder de knie krijgen. Twee jaar geleden begon ik aan een voltijdse opleiding Confectie bij de VDAB, een beroepsopleiding waar weinig of geen creatieve vorming bij komt kijken. Precies wat ik wou. Ik wéét wat ik mooi vind, het leek me interessanter om te leren hoe een broek of een hoed in elkaar zit. Een van de eerste oefeningen was een tochthond. Ik weet nog dat ik tegen vrienden zei : 'Kijk eens wat ik nu moet doen !' Maar zij vonden zo'n tochthond net grappig. Ondertussen heb ik er al een paar gemaakt, in verschillende kleuren en stoffen. Door de opleiding ben ik een beetje in het kledingcircuit beland : ik werkte al voor Marina Yee, en op Couleur Café was ik de kleedster van Jane Birkin. Maar voorlopig naai ik alleen voor mezelf en af en toe voor vrienden. Ik wil nog een tijdje doorgaan met de lessen, en ben nu ook een cursus woningdecoratie begonnen." Werkt in de horeca. Begon tijdens haar zwangerschap van dochter Billie (3) kinderkleertjes ineen te steken en heeft sindsdien het naai- en ontwerpvirus te pakken. "Mijn tante had een naaiatelier in Brugge. Als ik er met mijn moeder op theevisite kwam en die twee wilden even van me af, dan zei mijn tante : 'Ga jij maar het atelier opruimen'. Voor mij was dat een droomwereld : die gigantische machines, die rollen stof, die grote werktafels en daartussen al die lapjes stof en die veelkleurige knoopjes... Mijn tantes speldenkussen was haar boezem. Ze stak haar spelden vast in haar bh. Na de scheiding van mijn ouders maakte mijn vader kleren voor ons. Uit geldgebrek. Versleten kleren haalde hij uit elkaar, hij tekende er een patroon van en hij voerde dat uit in een nieuwe stof. Ik weet nog dat ik toen dacht : aha, zo zit dat in elkaar. Maar het duurde tot mijn zwangerschap eer ik er zelf aan begon. Ik had veel tijd en mooie kinderkleren zijn duur. Het eerste wat ik maakte, was een jurkje. Met een Burda-patroon, op een plastic machientje van mijn moeder. Het naaien heb ik op mezelf geleerd, maar de knepen van het vak bracht een professionele naaister me bij. Gaandeweg verzon ik zelf ontwerpen, en op wandel met Billie door de stad kreeg ik steeds meer complimenten over wat ze droeg. Gevolg : ik maak nu ook kleren voor de kinderen van vrienden en kennissen. Ik naai er een label in - Poppemie -, maar het is allemaal heel kleinschalig. In winkels hoef ik niet per se te liggen, met de website www.poppemie.com ben ik al dik tevreden." Werkt in een kringloopcentrum als begeleidster van kansarmen, volgt sinds een jaar naailes in avondonderwijs."Na vijftien jaar hard werken bij de televisie hakte ik vorig jaar de knoop door : gedaan met altijd stand-by te zijn, weg met rinkelende gsm's, vanaf nu ging ik halftijds werken en mijn vrije tijd spenderen aan leuke dingen. De dag van mijn ontslag heb ik me ingeschreven voor de naaicursus bij ons in het dorp. Mooie, aparte kinderoutfits zijn duur en met het oog op een gehalveerd inkomen leek het me ook verstandig om zelf kleren te kunnen maken. Als kind maakte ik weleens rokjes voor mijn Barbie - een gat in een zakdoek en klaar - en op de nonnenschool was handwerk mijn favoriete vak, maar echt goed heb ik nooit kunnen naaien. Ik haakte en borduurde wel, maar als er machines aan te pas komen, dreigt het mis te gaan. Onlangs nog in de les. Ik had een rok af en wou die door de overlock-naaimachine halen, die naden afwerkt. In mijn enthousiasme liet ik die machine een gat in de rok knippen, pal op mijn achterste (lacht). Tot nu toe ben ik het meest trots op mijn ovenwanten, ons eerste werkje. Ik ben vastbesloten de vierjarige opleiding af te maken, en ik zou ook graag een cursus vilten volgen, want ik ben gek op vilten corsages en versieringen. De jongste op de naailes is 17, de oudste zou mijn grootmoeder kunnen zijn. Het is een bont allegaartje van vrouwen, met opvallend veel hoogopgeleiden. We vinden het allemaal leuk om creatief bezig te zijn." Is net afgestudeerd als regentes, maar geeft al jaren dansles. Een jaar geleden vroeg ze haar grootmoeders stikmachine te leen om een danspakje te maken, nu droomt ze van een eigen boetiek."Ik heb mijn grootmoeder altijd zien naaien. Toen ik klein was, zei ze : 'Jij moet dat ook kunnen hè, voor als ik er niet meer ben. ' (lacht) En dan leerde ze me een knikkerzakje te maken. Maar het is pas sinds een jaar dat ik me écht op het naaien heb gestort. Omdat ik mijn zin niet vond in de winkels. Ik ben een fervente danser, acrobatische rock-'n-roll : ik neem deel aan competities en ik geef les. Voor een wedstrijd had ik een wijde fiftiesbroek in gedachten, maar ik vond die nergens. Dus ben ik aan de slag gegaan met een patroon uit de naaiwinkel. Ik vervormde het wat en kwam tot mijn eerste eigen creatie. Het naaien heb ik op mezelf geleerd, met mijn grootmoeders machine. Ze legde me uit hoe je een draad moet rijgen en ik was vertrokken. Ik ben vrij handig, denk ik. Van een van mijn favoriete bloesjes maakte ik een kopie door het op papier te leggen, over te tekenen en het patroon uit te voeren in een ander stofje. In drie weken tijd maakte ik ook tien kostuums voor mijn dansformatie. Mijn plan is nu een tweejarige modeopleiding te volgen aan de hogeschool in Antwerpen. Nadien wil ik halftijds lesgeven en een winkeltje beginnen met zelfontworpen danskledij op maat. Ik denk dat daar vraag naar is, want ik moet altijd naar Duitsland om flashy spulletjes te vinden. Of preciezer : moest, want nu maak ik alles zelf." n Katia Vlerick