In de afgelopen dertig jaar lijkt u altijd de juiste zakelijke beslissingen te hebben genomen. Vandaag mag u zich de enige modeontwerper noemen die zijn eigen imperium nog voor honderd procent bezit, zonder aandeelhouders of financiers. Hoe zou u zichzelf omschrijven ? Ontwerper of ondernemer ?

Giorgio Armani : Liever als creatief ondernemer.
...

Giorgio Armani : Liever als creatief ondernemer. De periode na Sergio's dood was hard omdat niemand geloofde dat ik alleen zou slagen. De realiteit was anders. Het was niet zo dat hij zich uitsluitend met de zakelijke aspecten bezighield en ik enkel ontwierp. Maar naar de buitenwereld toe was Sergio wel degene die met de advocaten sprak, terwijl ik de jurken maakte. Toch werd geen enkele beslissing genomen zonder wederzijds akkoord. Zeker, ik heb verschillende lijnen zoals Emporio waarmee ik de massa bereik. In de jaren tachtig lanceerde ik al Armani Jeans. Iedereen verklaarde me voor gek. "Waarom jeans als couture zo goed gaat ?" vroegen ze me. "Je richt je op een te laag segment." Maar waarom zouden mensen met minder geld niet bediend mogen worden ? Ik draag zelf toch ook jeans ? Ik heb mijn defilés altijd afgesloten met avondjurken van coutureniveau, maar vrouwen die het geld hebben om dergelijke creaties te betalen, eisen absolute exclusiviteit. Vandaar Privé, een collectie die niet over heel de wereld verkocht wordt. Eigenlijk gaat het om juist hetzelfde : maatwerk. Niet de manier waarop een jurk gemaakt wordt, maar wel de cliëntèle is veranderd. Het is niet langer de oudere, aristocratische dame met wereldbefaamde familienaam die couture koopt, maar veeleer de echtgenote van een rijke zakenman. Ze circuleert misschien minder in mondaine kringen, maar ze heeft wel geld. Ja en toch was dat niet mijn oorspronkelijk uitgangspunt. Mijn eerste collectie was gericht op de kunstzinnige man, het architectentype. Het soort publiek dat de filosofie achter mijn blazers begreep. In mijn beginperiode was dat nog een heel specifieke groep. Het heeft u geen windeieren gelegd. Armani is de afgelopen dertig jaar uitgegroeid tot een wereldwijd concern dat 4500 mensen tewerk- stelt. Uw persoonlijk vermogen wordt door 'Forbes' geschat op 2,2 miljard dollar. Is het moeilijk om zo rijk te zijn ? Ja, omdat ik er niet in opgegroeid ben. Rijk zijn is een vak op zich. Waarom ? Omdat geld op een goede manier moet worden gebruikt en je in contact brengt met de rijken der aarde. Net als hen beschik ik ook over een groot vermogen en verschillende huizen, anderzijds werk ik even hard als een gewone arbeider. Ik neem wel vakantie, maar veel minder dan mijn medewerkers. Het is daardoor ook moeilijk om vriendschappen te sluiten. Ik heb er de tijd niet voor. 's Avonds hoeven ze mij niet te bellen om eens naar de cinema te gaan. Net zomin voor een lange wereldreis. In tegenstelling tot de echte rijken die pas einde augustus met vakantie gaan, als alle anderen terugkeren naar het werk. Neen, want ik heb verplichtingen ten opzichte van mijn werk, deadlines. Wie dat niet heeft, is een idioot. Dat klopt. Omdat mensen vaak een beroep doen op mijn advies. Ik heb een zekere realiteitszin. Soms kom ik daardoor koud over. Ik toon weinig emoties, maar die kille houding is tegelijkertijd een geruststelling voor anderen. Het maakt me capabel om beslissingen te nemen en taken uit te delen. Dat komt me ook goed van pas in het bedrijf, want elke dag ben ik niet alleen de rechter van mijn eigen werk, maar ook van dat van anderen. In zekere zin betreur ik dat, omdat kinderen continuïteit garanderen, ze zetten de familie verder. Er zijn in het leven momenten van vriendschap en liefde, maar de enige vaste waarde blijft uiteindelijk familie. En dan nog. Ik hou veel van mijn zus, mijn twee nichten en mijn neef, maar dat ben ik niet. Het is niet mijn eigen bloed. Ach, mijn huis loopt vol met poezen en honden, dat is ook iets. Ja, ze zijn mijn referentiekader. Mijn familie controleert me, zelfs van ver. Ze behoedt me ervoor domme dingen te doen. Ze zegt me wanneer ik fout bezig ben. Het is een soort van begrenzing. Familie zorgt ervoor dat je niet gaat zweven en met de voeten op de grond blijft. Neen, omdat mijn familieleden geen mensen zijn met een genie voor mode. Mijn nicht bijvoorbeeld is wel goed in public relations, maar dat maakt van haar nog geen mogelijke opvolger. Bovendien weet ik niet of ze daar wel zin in zou hebben. Het is immers een enorme opdracht en mijn nicht is ondertussen toch ook al vijftig jaar. Ik sta op om zeven uur. Vervolgens doe ik anderhalf uur gymnastiekoefeningen en dan is het werken tot halfnegen 's avonds. En vaak ook op zaterdag en zondag. Fundamenteel. Je moet in de spiegel kunnen kijken. Er wordt me vaak gezegd dat ik veel jonger lijk dan mijn werkelijke leeftijd (71), maar het komt niet uit de hemel, hé. Ik moet daar wel iets voor doen. Integendeel, de mode houdt me jong. Er zijn beroepen waarin mensen afgeschreven zijn op hun vijftigste. In de modewereld verdient men respect door de jaren heen. Zolang je maar jong blijft van geest. Niet zo groot, want ik heb te weinig tijd om er naar te kijken, maar ik hou wel van films omdat ze de maatschappij weerspiegelen. Het is onze enige tijdsreferentie. Er zijn ook wel boeken, maar films laten het je met je eigen ogen zien. Gemaakt niet. De film heeft geparticipeerd aan mijn succes. Er is inderdaad een groot verschil tussen vroeger en nu. Sommige sterren sluiten een contract met een bepaald modehuis. Anderen willen volledige vrijheid behouden, maar die kunnen met eender welk label uitpakken. En dan is er nog een derde categorie celebrity's die trouw zijn aan één bepaalde ontwerper. Het zijn zij die me bellen als de uitreiking van de Oscars nadert, met de vraag : "Giorgio, wat moet ik aantrekken ?" Dat zijn mensen naar mijn hart. Ik sluit geen contracten met sterren omdat er geen eerlijkheid van uitgaat. Ik wil dat ze Armani dragen omdat ze mijn werk mooi vinden. Ze moeten mij ook niet vragen om een turkooizen jurk met volants te maken. Dat is niet mijn ding. En dan is er nog een vierde categorie celebrity's : zij die een eigen collectie lanceren. Zoals Jennifer Lopez, Eve, Beyoncé Knowles binnenkort. Wat denkt u daarvan ? Ridicuul ! Er zijn er al meer die dat geprobeerd hebben, maar mode is een vak op zich. Het is gemakkelijk om een paar T-shirts te maken, maar dat is het niet, hé. Mode is werken. Niet echt. Mijn ouders hadden Duitse roots. ( lacht) Ja, maar anderzijds voel ik me erg mediterraan. Ik hou enorm van het zuiden van Italië. Ik hou van de zon, de zee en de mensen die er zo warm zijn. Neen, maar ik koester wel de magische momenten uit mijn leven. Het kan een herinnering zijn aan iets wat gisteren gebeurde, of vele jaren terug, toen ik een jongen van zeven was. In mijn kindertijd ging iedereen naar de kerk. De geur, de mensen die zongen... het is me altijd bijgebleven. Absoluut. Die periode speelt nog door mijn hoofd. En dan zie ik de jongeren van vandaag. Het is goed dat ze het beter hebben dan wij. Een mens hoeft niet altijd af te zien, maar toch... Inderdaad. Ze zouden de militaire dienstplicht terug moeten invoeren. Soms moet een mens eens afzien om vervolgens te genieten van wat men heeft. Ik was van top tot teen verbrand, zelfs mijn haar was weg. Een monster was ik. En gedurende twintig dagen leefde ik in de onzekerheid of ik ooit nog opnieuw zou zien. Het was de hel. Vanaf mijn acht jaar was ik al geïnteresseerd in de menselijke anatomie. Ik boetseerde kleine popjes die ik vulde met koffiebonen om er vervolgens chirurgische ingrepen op uit te oefenen en ze terug te openen ( lacht). Ja, maar ik hou me nog steeds bezig met het menselijke lichaam. Eerlijkheid in mijn contacten met mensen. Ik speel niet vals. Ja, dat ik te weinig aandacht heb besteed aan mijn omgeving. Mijn werk ging altijd voor, ten koste van mensen. Daardoor heb ik misschien niet alle kansen die het leven me aanbood benut. En toch ben ik geen solitaire. Ik hou niet van alleenzijn. Ik heb angst van de eenzaamheid. Ik zou graag iemand naast mij hebben, in plaats van de eeuwige zoektocht naar eender wie en eender wat. Soms is men geobsedeerd door het zoeken. Misschien heb ik die al gevonden ( lacht breed). Is dat geen mooi einde van dit interview ? n Tekst Pascale Baelden"Rijk zijn is moeilijk voor mij. Omdat ik er niet in opgegroeid ben. Het is een vak apart.""In de modewereld verdient men respect door de jaren heen. Zolang je maar jong blijft van geest.""Ik sluit geen contracten met sterren omdat er geen eerlijkheid van uitgaat. Ik wil dat ze Armani dragen omdat ze mijn werk mooi vinden."