Ik heb op kot gezeten met twee tekenfilmmakers. Uren en uren hingen ze boven een lichtbak, steeds weer dezelfde scène herhalend met telkens een klein verschil : een hand van een ventje dat een tikkeltje meer omhoogging dan op de vorige tekening. En nog hoger op de volgende en nog hoger op de volgende en... Magisch was het om dan uiteindelijk de volle minuut afgespeeld te zien worden.
...

Ik heb op kot gezeten met twee tekenfilmmakers. Uren en uren hingen ze boven een lichtbak, steeds weer dezelfde scène herhalend met telkens een klein verschil : een hand van een ventje dat een tikkeltje meer omhoogging dan op de vorige tekening. En nog hoger op de volgende en nog hoger op de volgende en... Magisch was het om dan uiteindelijk de volle minuut afgespeeld te zien worden. Elke keer moet ik aan hun eindeloze geduld denken als ik in het televisieprogramma ManBijt Hond de rubriek Dag op Dag zie passeren. Daarin schetst een hand letterlijk enkele gebeurtenissen van één bepaalde dag in de geschiedenis. Schitterend vind ik dat onderdeel, omdat het een mix is van een video met een tekenende hand in de hoofdrol en een klassieke stop motion-animatie, waarbij plots personages en voorwerpen in beeld vallen, groeien, krimpen of opschuiven. Op internet duiken dit soort Multi-sketch-filmpjes meer op. Die van het Britse RSA of van Ted bijvoorbeeld. Daarin hoor je een complex thema uitgelegd door een expert terwijl een hand intussen schema's, personen, slogans en verbanden schetst. Het vraagt concentratie om te volgen, maar de informatie blijft wel hangen. Zouden leraren erdoor geïnspireerd raken en de techniek ook af en toe kunnen gebruiken ? Opent het perspectieven voor onlineonderwijs (want geef toe, naar een webcam van een professor in een aula kijken vraagt wel veel engelengeduld) ? En betekent dat dan een plotse massale nood aan goede tekenaars, een beroep waarin weinigen toekomst zagen, tien jaar geleden toen ik op kot zat ? Vinden animatietekenaars hun beroep opnieuw uit zoals bijvoorbeeld postbodes dat doen ? Die hadden wellicht tien jaar geleden ook niet kunnen voorspellen dat hun stoere fietsen met rekken vooraan zo hip zouden worden. Of dat ze dezer dagen vooral pakjes zouden ronddragen die online besteld zijn. Of dat ze hun klanten blij zouden maken met piepkleine sms-kaartjes die drie dagen eerder per sms doorgestuurd werden ? Deze Knack Weekend is de eerste van 2011 en is daarom een vooruitbliknummer. We luisteren en kijken bij modeontwerpers, groendiensten, designers, kappers, koks, mobiliteitsfuturologen en trendwatchers naar hun verwachtingen. Blijkt dat we in paradoxale tijden leven : nostalgisch en futuristisch tegelijk. Vroeger, straks en nu lopen door elkaar. We willen supersnel én supertraag tegelijkertijd. Soms zelfs allebei, zoals de animaties en het sms-kaartje bewijzen. Of zoals de talloze pop-ups bewijzen. Online creëren de initiatiefnemers buzz om dan tijdelijk hét evenement van de stad te zijn. In mijn buurt popte vorige week nog een restaurant op. Dat was, zo zag ik op foto's op hun Facebookpagina, retro en eenvoudig ingericht. Als een volkse Vlaamse brasserie uit lang vervlogen tijden. Maar als het adres amper tien dagen open is, is dat dan niet een beetje absurd ? Dan is die nostalgie toch vals en niet meer dan een oppervlakkig decor ? Is onze hang naar traag, naar lokaal, naar handgemaakt en zelfgekweekt ook oppervlakkig ? Of is het gewoon een manier om evenwicht te vinden in stresstijden ? Ik sprak met de Britse filosoof Simon Critchley over onze relatie met tijd. Hij vindt dat we als maatschappij collectief aan geheugenverlies lijden en dat we ook het heden compleet negeren. "Het meest revolutionaire dat iemand nu kan doen," zegt hij, "is zichzelf tijd geven." Critchley vindt dat we geobsedeerd zijn door de toekomst en wat hij noemt onze blinde hoop in vooruitgang. Hij stelt meer historisch bewustzijn voor als oplossing. Albert Einstein zou ooit gezegd hebben : "Het leven is als fietsen. Om in evenwicht te blijven, moet je blijven bewegen." Hij heeft er alleen niet bijgezegd hoe hard we daarvoor moeten trappen. Misschien is een combinatie wel een oplossing : snel genoeg fietsen om genoeg te zien passeren, maar af en toe toch eens rebels remmen. Een mix van stop-motion en video, zoals in Man Bijt Hond. leen.creve@knack.be Leen Creve, redacteur WonenALBERT EINSTEIN ZOU OOIT GEZEGD HEBBEN : "HET LEVEN IS ALS FIETSEN. OM IN EVENWICHT TE BLIJVEN, MOET JE BLIJVEN BEWEGEN."