Rond 11 uur drinken we onze eerste wodka van de dag. Dat komt zo : iemand geeft bij het ontbijt een stuk Belgische chocolade aan een medereiziger op de trein van Moskou naar Vladivostok. Uit dankbaarheid opent de Rus een van de flessen die hij meezeult om 9000 kilometer monotonie te verlichten. Een tunnel van eindeloze berken- en dennenbossen, met hier en daar een ondergesneeuwd dorp van enkele huizen, vormen zeven dagen lang het decor. In dit blanke niets is het al een belevenis als aan de rand van een stad torenflats opdoemen, als voorbodes van grauwe spoorwegemplacementen. Voor buitenlandse bezoekers maakt de trans-Siberiëreiziger dus graag tijd. Slapen, eten en drinken - in willekeurige volgorde - zijn de bondgenoten van de Rossiya-reiziger. En omdat weigeren onbeleefd is, maken we binnen de kortste keren een fles wodka soldaat met de grensbewaker op verlof. Onze kameraad spreekt slechts enkele woorden Duits, maar kent de internationale gebarentaal der drinkebroers : enthousiast klinken, snel drinken, voldaan met de lippen smakken, zeggen hoe lekker dat toch is en bijvullen.
...