Het valt niet mee, eigenaars van een daghotel uit de biecht laten klappen over hun broodwinning. Discretie is het ordewoord in de branche. Onder belofte van onherkenbaarheid wil Luk zijn verhaal doen. Zijn verschijning staat haaks op alle clichés van patsers met gouden kettingen en welig tierend borsthaar. Hij rijdt met een onopvallende gezinswagen en praat zacht en openhartig. "Enkele jaren geleden heb ik de zaak hier overgenomen, maar het huis is al een halve eeuw bar met kamerverhuur."
...

Het valt niet mee, eigenaars van een daghotel uit de biecht laten klappen over hun broodwinning. Discretie is het ordewoord in de branche. Onder belofte van onherkenbaarheid wil Luk zijn verhaal doen. Zijn verschijning staat haaks op alle clichés van patsers met gouden kettingen en welig tierend borsthaar. Hij rijdt met een onopvallende gezinswagen en praat zacht en openhartig. "Enkele jaren geleden heb ik de zaak hier overgenomen, maar het huis is al een halve eeuw bar met kamerverhuur." Luk : Onze klanten krijgen liever niet het gevoel dat ze in een bordeel zijn. Spiegels zijn wél geliefd, hoewel sommigen ook uitdrukkelijk een kamer vragen zonder spiegel. Soms merk je dat ze alle stekkers hebben uitgetrokken, het was dan duidelijk de bedoeling de liefde in het donker te bedrijven. Vooral bij allochtonen lijkt dat nogal de gewoonte. Onlangs had ik hier zelfs een vrouw met een boerka. Dat was... verschietelijk. Alle niveaus. Van mannen in overall die hun camionette - de bedrijfsnaam goed zichtbaar - op de parking parkeren tot echte heren. Advocaten, professoren, alles. Ik heb lang een dokter gehad en een dokteres, die op dezelfde afdeling van het ziekenhuis werkten. Dat was altijd een gebel en geregel, omdat de consultaties uitliepen of ze een spoedoperatie hadden. Veel jonge mensen, soms pas twintig jaar, maar overwegend toch veertigers en vijftigers. Die zijn dikwijls al twintig jaar getrouwd, ze leven op den duur nog als broer en zus. De relatie is uitgeblust, en vooral de mannen hebben dan al eens behoefte aan iets anders. De oudste die hier komt, is diep in de zeventig. We krijgen alle denkbare combinaties over de vloer. Gewone koppels, maar ook twee vrouwen, twee mannen en het meest voorkomende trio : twee mannen met één vrouw. Je hebt er ook die geregeld met iemand anders komen. Ze zeggen dan aan de telefoon : "Ik wil voor straks een kamer boeken, maar je mag vooral niet laten merken dat je mij al kent." Enkele maanden geleden stond er opeens een man aan de deur die pertinent zeker wist dat zijn vrouw hier was. Erg ambetant, die mens was bijzonder opgewonden en we moesten hem proberen te kalmeren. Hij liep de trap op en bonsde op alle deuren en dreigde ermee ze in te beuken. Er kwam zelfs al een potige klant naar buiten om te vragen wat er scheelde. Die andere dreigde dan weer te bellen naar vrienden die de boel zouden verbouwen als ik niet meewerkte. Ik dacht dat het helemaal uit de hand zou lopen. Die kerel heeft dan de kamer van zijn vrouw gevonden doordat ze antwoordde op zijn geroep. Het is ons gelukt hem te kalmeren en ze zijn samen vertrokken. De minnaar durfde eerst niet naar beneden te komen. Hij heeft in de keuken een kop koffie met mij gedronken, bang om naar buiten te gaan, uit schrik dat ze hem zouden staan opwachten. Behalve dat en dat oudere koppel dat eens door een bed is gezakt, heb ik nog geen moeilijkheden gehad. Het laatste wat de mensen hier willen, is opvallen. Het ergste wat mij kan overkomen is dat er een dode zou vallen, van de seksuele inspanning. Dat is dan een hele affaire, het parket zou moet komen en zo. En misschien zou die vrouw er wel stilletjes vandoor gaan. Huisvrouwen zowel als professionele, die als ze binnenkomen al meteen het spel domineren. Een van die vrouwen werkt in de banksector, maar klust bij als escort. Je moet dat kúnnen, denk ik dan. Het is een opgave met wildvreemde mannen mee te gaan. Maar het brengt ook veel op, met relatief weinig inspanningen. De jonge meisjes zijn het meest in trek, en ook het duurst. Dat varieert van honderd tot driehonderd euro per uur. Als die elke dag een uurtje werken, is dat al goed verdiend. Het meest bevreemdend vind ik de gangbangs : één of twee meisjes met soms wel twaalf mannen. Soms komen die meisjes te laat en zitten al die mannen hier te wachten. Een eigenaardige situatie, want die zeggen dan niets tegen elkaar. Zo afstandelijk dat het soms een begrafenis lijkt. Een gangbang is louter op seks gericht, het is duidelijk niet hun bedoeling hier wat over hun leven te komen kletsen. Voor die mannen ziet zo'n gangbang er misschien tof uit, maar voor de meisjes is het hard werken. Opvallend is ook dat het allemaal verschillende types zijn : oude en jonge mannen, knappe en minder knappe, dikke en magere. Die combinatie maakt waarschijnlijk deel uit van de 'charme'. Voor een gangbang moeten ze wel extra betalen. Die kamer ziet meer af. ( lacht) Achteraf moet je ze goed verluchten, dat dampt dan aan alle kanten. Gewone koppels laten de kamer meestal proper achter als ze vertrekken, want we hebben een nette clientèle. Sommige mensen maken het bed zelfs op. Je ziet niet dat ze het bad gebruikt hebben. Maar je hebt er ook die het water niet eens laten weglopen. Stofzuigen moet je sowieso constant doen, want de mensen verliezen altijd veel haren. Vaak vind je op de kamer achteraf geschenkpapier. Of sexy niemendalletjes, die maar voor die ene keer werden meegebracht en dan in de vuilnisbak belanden. Er liggen hier nog zweepjes en dildo's en speciale lingerie. Onlangs hebben ze iets vergeten dat ik nog nooit had gezien. ( toont enkele centimeter tussen duim en wijsvinger) Het was maar zo groot en je kon dat uit elkaar halen en weer ineen schroeven. Het was duidelijk voor vrouwen bestemd. ( lacht) Blijkbaar hadden ze het graag, want ze hebben er speciaal voor teruggebeld. Voor een verjaardag doen we wel eens iets speciaals, een taart brengen of slingers op de kamer hangen en zo. Broodjes halen is ook al gebeurd. Een man vroeg aan het bed te worden vastgeketend tegen dat zijn vriendin kwam. Maar veel speciale verzoeken krijgen we niet. We hebben ook geen sm-kamer, daar heeft nog nooit iemand om gevraagd. Voor 45 euro heb je recht op drie uur, elk uur extra kost tien euro. Er zijn ook klanten die een hele dag samen willen zijn. Die hebben dan een tas mee met eten, of hun laptop. Ze kunnen hier internetten op de kamer, dat is belangrijk voor zakenmensen die tussendoor dringende mails moeten beantwoorden. Als mensen hier acht uur doorbrengen, kan ik me niet voorstellen dat ze heel die tijd in de kroonluchter hangen. Het gaat er dan om dat ze hier veilig zitten, terwijl ze op straat altijd gezien kunnen worden. België is klein. Of je nu naar Brussel gaat of naar de kust : er is altijd wel iemand die je ziet - zeker als je iets doet wat niet mag. Je maakt ook schrijnende verhalen mee. Zoals die jonge gehandicapte man die een escort had besteld. Hij komt hier aan met zijn rolstoel, we krijgen hem met veel moeite op zijn kamer en dan blijkt het meisje te hebben afgehaakt. Ze moet zich bedacht hebben. Terwijl de taxi van die man maar anderhalf uur later terugkwam om hem op te pikken. We hebben een fles champagne gekraakt op de kamer en die man heeft mij zijn leven verteld. Het was een gast van in de twintig die een zwaar ongeval had gehad. Het is nog gezellig geworden, ik heb hem die fles cadeau gedaan. Ik vond het al erg genoeg dat hij al die moeite had gedaan en onverrichter zake terug naar huis moest. Ik heb altijd in de horeca gewerkt en later ook een eigen brasserie gerund. Prettig, maar je hebt nooit gedaan. Ik had amper een privéleven. Toen ben ik in een soort midlifecrisis verzeild. Ik had een klant die zo'n daghotel uitbaatte en ik dacht : dat zou ik ook nog willen. Zo ben ik hierop gevallen. Ik heb nu een normaler, rustiger leven. Ik moet minder hard werken en houd evenveel over. Soms denk ik : ik moest hier tien jaar eerder mee begonnen zijn. Ik ben katholiek en streng opgevoed. Aan de familie heb ik eerst gezegd dat ik een hotelletje had overgenomen, zonder te specificeren wat. Mijn tante nonneke gelooft dat nog altijd. Maar de rest van de familie had het snel door. Mijn broer, die magistraat is, zag dat aanvankelijk niet zitten. Ze draaiden bij toen ze eens kwamen kijken. Dat is hier geen bordeel, hé, maar een gewoon huis waar gewone mensen komen. Eigenlijk valt hier weinig abnormaals te zien. Het heeft natuurlijk wel met seks te maken. Ik kom uit voor wat ik doe, waarom niet ? De reacties van mensen zijn nogal divers. Vrouwen zitten rap op hun paard. Maar er zijn ook veel mensen die vooral curieus zijn. "Vertel eens een beetje", vragen ze dan. Ze fantaseren daar geweldig over. Een vriend van mij wordt al geil door hier gewoon maar rond te lopen en te bedenken wat er in de kamers allemaal gebeurt. Het zal misschien raar klinken, maar voor mij is het soms saai. In de zomer, als het warm wordt, kan het in de namiddag kalm zijn en dan zit je hier te koekeloeren. Vorig jaar op Valentijnsavond dacht ik : ze zijn zich nu allemaal aan het amuseren en ik zit hier in mijn zetel. Vroeger keek ik nooit tv, nu ben ik er verslaafd aan geraakt. Ik heb mij op Prime geabonneerd en zie de ene film na de andere. De geluiden uit de kamers hoor ik zelfs niet meer. Tenzij de kletsen. Dan denken we : die krijgt er weer van langs. Soms zeggen mijn medewerkster en ik tegen elkaar : zijn ze daar nu aan het faken of doet dat écht zoveel deugd ? Of iemand luidruchtig is, zie je niet altijd vooraf. Er komen hier brave madammekes van wie je totaal niet zou verwachten dat ze vreemdgaan, laat staan dat ze zo vreselijk te keer kunnen gaan. Zonder twijfel. We hebben koppels - sommige werken zelfs samen - die al jaren komen. Dat kun je toch geen bevlieging meer noemen ? Soms is de vrouw rijk getrouwd en is de liefde blijkbaar nog niet groot genoeg om van haar man te scheiden. In principe komen hier vier categorieën : mensen die een uitgeblust liefdesleven hebben, mensen die een goede relatie hebben, maar hun fantasieën niet uitgevoerd krijgen, mensen waarvan de partner een probleem heeft en mensen die niet weg durven omwille van de kinderen of de centen. Ik begrijp dat wel, dat sommigen samenblijven voor het geld. Een man loopt meer achter zijn piet, die kan soms alles opgeven voor een vrouw of zijn carrière verbrassen. Een vrouw is daar voorzichtiger in. Toch groeit er af en toe iets moois uit. Zo belde mij een koppel om te zeggen dat ze gingen trouwen, en dat ze hun huwelijksnacht wilden doorbrengen op kamer drie. Ze hadden elkaar daar maandenlang stiekem ontmoet, toen ze nog minnaars waren. Ze wilden hun huwelijksnacht symbolisch doorbrengen op de kamer waar alles begonnen was. Ik heb voor een fles champagne en ontbijt op bed gezorgd. Dat vond ik wel romantisch. Al was ik natuurlijk een klant kwijt, ik heb ze achteraf niet meer gezien. Ik verzucht wel eens tegen mijn medewerkster : mochten we het geld hebben van de auto's die hier nu op de parking staan... Een klant, hij komt met een Lamborghini, wil uitsluitend champagne van het merk Dom Pérignon. "Veuve Clicquot," zegt hij, "da's om de kiekens te drinken te geven." Maar je merkt toch een achteruitgang. Er zijn er nu zelfs die hun eigen champagne meebrengen, en plastic bekertjes. Of een zak van de McDonald's. De room is van de soep, zoals overal elders. Ik ben wel bang voor de crisis, misschien liggen de mensen straks weer in hun auto te vrijen. Van mijn voorgangster hoorde ik nog dat de kreeften over de toog vlogen. Dat was in de jaren zestig en zeventig. Dat moet een gouden tijd geweest zijn. Die madam stopte op haar 55ste, ze was binnen. Die tijden zijn, vrees ik, voorbij. Vriendelijkheid, wat op sommige plaatsen al eens schijnt te ontbreken. Hygiëne is ook erg belangrijk. En je moet wreed kunnen zwijgen. Discreet zijn. Dat begint al bij de zeepjes en de douchegel, die een neutrale geur moeten hebben. Klanten kunnen niet thuiskomen en naar viooltjes en bosanemoontjes ruiken. Het moeilijkste is als ik, in de Colruyt bijvoorbeeld, mensen tegenkom die ik van in het daghotel kent. Het doet dan raar ze met hun 'echte' partner te zien. Ik zeg nooit als eerste goeiedag. Ik kijk de kat uit de boom. Onlangs vroeg een man mij, terwijl zijn vrouw erbij stond : "Ik ken u van ergens. Zit u misschien ook in de bouw ?" Ik antwoordde ontwijkend : "Dat overkomt mij wel vaker, ik zal zo'n universele kop hebben zeker..." Achteraf kwam hij bij mij : "Mijn frank is gevallen. Bedankt, om niets te zeggen waar mijn vrouw bij was." Een andere keer kwam ik een vrouw die ik van hier ken, in een restaurant tegen. Met haar man en twee kindjes. Dat vond ik een beetje triest. ( staart door het raam) Misschien ben ik te braaf voor wat ik hier doe. Ik zie er nog te veel de menselijke kant van. (Omwille van de discretie werden Luks naam en sommige feitelijke details veranderd)Door Jean-Paul Mulders