De grote plaag bij witte wijn in het algemeen zijn de grote hectarerendementen. Dat Duitsland als wijnland in bepaalde kringen een kwalijke reputatie blijft behouden, komt door tafelwijnachtige producten zoals Liebfraumilch, die het resultaat zijn van enorme rendementen, ver boven de 100 hectoliter per hectare. In Duitsland ligt het gemiddelde rendement trouwens rond 100 hectoliter. Om een idee te geven : bordeaux wordt gemaakt met ongeveer 50 hectoliter per hectare.
...

De grote plaag bij witte wijn in het algemeen zijn de grote hectarerendementen. Dat Duitsland als wijnland in bepaalde kringen een kwalijke reputatie blijft behouden, komt door tafelwijnachtige producten zoals Liebfraumilch, die het resultaat zijn van enorme rendementen, ver boven de 100 hectoliter per hectare. In Duitsland ligt het gemiddelde rendement trouwens rond 100 hectoliter. Om een idee te geven : bordeaux wordt gemaakt met ongeveer 50 hectoliter per hectare. De vele flauwe witte wijntjes uit Chili, met hun simpele zoet-zuurbalans, komen eveneens van hoge rendementen in de Casablancavallei. En ook Luxemburg, dat nochtans beschikt over een van de mooiste wijngebieden van Europa, met name de Moezel, gaat dood aan grote rendementen. Resultaat is zure middelmatigheid, waarvan men dan maar smaakloze schuimwijn maakt. Een tweede probleem in de wereld van de droge witte wijn is de wereldwijde obsessie met de aanplant van chardonnay en sauvignon blanc. Alle nieuwe wijnlanden bezondigen zich eraan. Sauvignonwijn is populair en gemakkelijk te herkennen en verdraagt zuurheid erg goed. Men zegt dan dat hij 'levendig' smaakt. Hij past evengoed aan tafel als op het terras. Met chardonnay liggen de zaken ietsje anders. De chardonnaywijnen van Bourgogne hebben een wereldreputatie, de naam 'Montrachet' doet wijnliefhebbers watertanden en dromen. Van deze excellentie willen de aanplanters van chardonnay overal ter wereld een graantje meepikken. Dat is mislukt. In Californië bijvoorbeeld wordt chardonnaywijn, op enkele uitzonderingen na, erg boterachtig. En in de Nieuwe Wereld met zijn grote rendementen smaakt hij dikwijls vreemd exotisch : zesty en met tropisch fruit. Allemaal erg ver weg van het Montrachettype. Er speelt voor witte wijn nog een derde element, maar dat geeft hoop. In de meeste niet-Franse wijnlanden is er namelijk een trend op gang gekomen om de eigen originele wijnstoksoorten in ere te herstellen. Daarom proeven we vandaag Spaanse viura en verdejo, Toscaanse vernaccia en Argentijnse torrontes. Het resultaat valt goed mee. Alle vermelde wijnen vertonen een correcte, bleke, geelgroene kleur. Gemaakt van viuradruiven, de originele witte druiven-soort van Rioja. Stevige neus met een hint van hout en groene appel. De smaak is fris en droog. Moet passen bij schelpdieren, kreeft en licht geroosterde vis. (Colruyt : 4,84 euro). Iets meer kleurconcentratie dan de andere. De neus is stevig en rijp, ook de smaak is van het kaliber van een lichte bourgogne. Moet passen bij koude visschotels en bij vis in zoutkorst. (Delhaize : 6,89 euro). Discrete neus van muskaat maar ook rijp. De smaak is gedegen. Moet passen als aperitief en als eerste witte wijn bij koude voorgerechten. (GB/Carrefour : 5,40 euro). Gemaakt van viura- en verdejodruiven. Lichte, elegante neus. Frisse, droge smaak. Goed als aperitief en bij schelpdieren. (GB/Carrefour : 4,65 euro). Eveneens gemaakt van viura- en verdejodruiven. Licht en elegant in neus en smaak. Geschikt als aperitief en bij schelpdieren. (Delhaize : 5,29 euro). Gemaakt van torrontes-druiven, de witte druivensoort van Argentinië. Exotische neus met groene appel en muskaat. De smaak is droog en fris. Ideaal als aperitief en als eerste wijn bij een Chinese maaltijd. (Colruyt : 4,85 euro). Door Herwig Van Hove