L ola rende door Berlijn, Rosetta zwoegt door het troosteloze Seraing, als een verbeten guerrillera in haar strijd voor werk en waardigheid. Rosetta vecht! Met meelzakken die veel te zwaar zijn voor haar, met een baas die haar op straat wil zetten, maar ook met de jonge Riquet die het goed met haar meent. De camera zit haar op de hielen. Hij kleeft als het ware op haar huid en registreert genadeloos elke oogopslag, elke zenuwtrilling, elke emotie: van rauwe woede tot schaamte die haar tot in haar haarwortels doet blozen. Ik bedoel maar: Rosetta is een intense film. Na de persvisie in Cannes was ik het liefst een kwartiertje gaan liggen. En toen ik bijgekomen was, verklaarde ik aan iedereen die het horen wilde dat ze "dat kind dat Rosetta speelt" meteen maar de onderscheiding voor de beste actrice moesten geven. De internationale jury onder voorzitterschap van David Cronenberg was het met me eens, en de volgende dag al nam "dat kind" stralend en snotterend tegelijk haar prijs in ontvangst. Die moest ze wel delen met de Française Séverine Caneele, maar dat deed niets af aan haar prestatie.
...