"Als ik eerlijk moet zijn, het lijkt nu zelfs nog niet helemaal tot me door te dringen dat ik dagelijks, in mijn eigen museum, naar een werk van Tintoretto kan gaan kijken. Zomaar een kamer binnenstappen en ziedaar! Dat is als kunsthistoricus zo opwindend. Ik voel daardoor Rubens weer tot leven komen en stel me voor hoe hij zelf in zijn...

"Als ik eerlijk moet zijn, het lijkt nu zelfs nog niet helemaal tot me door te dringen dat ik dagelijks, in mijn eigen museum, naar een werk van Tintoretto kan gaan kijken. Zomaar een kamer binnenstappen en ziedaar! Dat is als kunsthistoricus zo opwindend. Ik voel daardoor Rubens weer tot leven komen en stel me voor hoe hij zelf in zijn woning rondloopt om er zelf een glimp van op te vangen. Het is een van de twee bijzondere dromen die dit jaar in vervulling gingen: op 26 juni hingen we de Tintoretto uit de verzameling van David Bowie aan de muur en op 20 november een bijzonder portret van Titiaan. Droomt niet elk museum daarvan? Deze werken zijn zo kostbaar en onvindbaar. Toen ze eenmaal aan de muur hingen, was het alsof ik uit de teletijdmachine van professor Barabas stapte. Ik dacht in een flits: zo moet het er hier destijds ooit hebben uitgezien. Even stapte ik door het verleden en er kwam van alles in me naar boven. Ik dacht bijvoorbeeld aan al wie hier destijds over de vloer kwam om Rubens zijn collectie antieke en Venetiaanse kunst te bewonderen. Nu besef ik pas goed wat voor ontdekking het voor hem was toen hij in Venetië die bijzonder kleurrijke en beweeglijke schilderkunst van Tintoretto en Titiaan voor het eerst in het echt zag. In Antwerpen had hij wellicht slechts zwart-witprenten gezien. Wij leven in het digitale tijdperk, waardoor we de kracht van dergelijke ervaringen missen. Toen ik beide werken voor het eerst zag, stond ik er likkebaardend naar te kijken: ik droomde ervan ze hier te kunnen ophangen, maar dacht dat dat niet zou kunnen. En goed anderhalf jaar later hangen ze hier! Dankzij de bruikleengever. Laat iedereen hier maar van genieten."