Zes jaar woont Joevin met zijn partner, architect Benjamin Marzys, op de bovenste ver- dieping van een jarendertigpand : "Toen ik hier kwam, was de buurt verlaten en vervallen. De wijk is volop aan het veranderen. Het hotel hierachter werd gerenoveerd en de straat autovrij. Er kwamen maar liefst tweehonderd appartementen bij. Ook de Vlaamse Bibliotheek vlakbij werd grondig gerenoveerd en is 's avonds een lichtbaken."
...

Zes jaar woont Joevin met zijn partner, architect Benjamin Marzys, op de bovenste ver- dieping van een jarendertigpand : "Toen ik hier kwam, was de buurt verlaten en vervallen. De wijk is volop aan het veranderen. Het hotel hierachter werd gerenoveerd en de straat autovrij. Er kwamen maar liefst tweehonderd appartementen bij. Ook de Vlaamse Bibliotheek vlakbij werd grondig gerenoveerd en is 's avonds een lichtbaken." Voor hij deze stek vond, was hij al een tijdje intensief aan het zoeken. Van zijn grootmoeder kreeg hij de tip dat dit appartement te koop stond, maar ze vond het te verwaarloosd. "Toen ik de charmante gevel zag, wist ik het meteen : hier wil ik wonen. Ik was zelfs nog niet naar binnen gegaan. Het was dus een koop met coup de foudre." Hij koos meteen voor de bovenste verdieping, die weliswaar in de slechtste staat verkeerde, maar de mogelijkheid bood om een groot dakterras te creëren. Dat is weliswaar nog niet in gebruik. Eerst begon Joevin met het herstellen van de originele decorelementen, zoals het parket met het visgraatmotief, de mooie binnendeuren en de plafondomlijstingen. Op die manier kreeg de flat zijn oude glorie terug en werd ook de originele stijl weer duidelijk. Het appartement heeft de indeling van een typisch Parijse flat, met een lange gang waar alle kamers op uitkomen. Het appartement is 100 m² groot, maar lijkt ruimer, omdat het baadt in een zee van licht. Het licht komt van alle kanten binnen. Om deze lichtvloed wat te temperen schilderde Joevin de wanden donkergrijs, een gedroomd fond voor zijn eclectische collectie. "Ik ben hier zelden overdag. Daarom wens ik een warm interieur, een avondappartement. We ontvangen hier gasten en organiseren af en toe een diner. Ik heb wel enkele aanpassingen gedaan aan de architectuur, in de salon waren er bijvoorbeeld te veel deuren. De keuken vond ik dan weer te groot in verhouding tot de rest. Daarom hebben we de keuken in tweeën verdeeld, voor een keuken en een badkamer. Waar voordien de badkamer was, kwam er ruimte vrij voor een dressing." De meubelen, objecten en kunstwerken zijn niet per se duur. Joevin kiest voor een mengeling van brocante, familiestukken, design en eigen creaties. Veel objecten zijn souvenirs met een geschiedenis. "Die salontafel heb ik samen met mijn vriend gemaakt. Het tafelblad is een mozaïek van glaspasta met een motief erin verwerkt dat verwijst naar het bekende computerspel Space Invaders", legt Joevin uit. "Van het zitobject Living Tower van Verner Panton droomde ik al als kind. Ik zag het ooit met mijn ouders in een winkel staan en dat beeld is me altijd bijgebleven. Het is een vrij zeldzaam designmeubel dat flink wat plaats in beslag neemt, maar heel decoratief en comfortabel is. Je kunt erin slapen en op allerlei manieren in zitten. Het zorgt ook voor leuke situaties. Kinderen zijn niet te houden bij het zien van deze comfortabele kolos. Bij een diner is er altijd minstens één gast die na het eten een hoger plekje opzoekt. Ondertussen lopen de conversaties gewoon door. Dit zitmonument schenkt een ongelooflijke dynamiek aan de leefruimte. De blauwe kleur harmonieert met de donkergrijze achtergrond." Het werk in de eetkamer is van kunstenaar Julien Drapier en geïnspireerd op L'Origine du Monde van Courbet. "Heel wat objecten verkoop ik nooit, want ze hebben een sentimentele waarde. De kolom behoorde toe aan mijn grootouders uit Londen. Ik kreeg hem voor mijn verjaardag. De aap is een carnavalsmasker uit Barcelona, die me doet denken aan King Kong. Ik hou van contrast tussen tijdperken. De lamp boven de tafel is van Tom Dixon en wat verder staat een Lodewijk XV-meubel. De lamp is een reflectie van de huidige tijd. Hier en daar voeg ik er nog een vleugje humor aan toe. Ik omring me met objecten die me amuseren. Dit appartement is het bewijs dat het allemaal niet veel hoeft te kosten om een persoonlijk interieur samen te stellen." "Ik ben geen grote collectioneur. Het enige wat ik heb verzameld zijn die blauwe vaasjes. Op een bepaald ogenblik had ik er wel honderdvijftig. Nu verkoop ik ze ook in de winkel. Het grootste gedeelte zijn Italiaanse vazen uit de jaren vijftig, gemaakt nabij Firenze. Ze zijn handgemaakt en hebben stuk voor stuk een andere vorm. Ze zijn kleurig en elegant. De spiegel komt uit de Ardennen, het vintage tv-meubel dateert uit de jaren zestig en het uurwerk is van Georges Nelson. Het barmeubel was mijn eerste aankoop toen ik achttien was. Zoiets hou je natuurlijk." Joevin is van opleiding stylist en werkte één jaar in Parijs voor modeontwerpster Isabel Marant. De modesector was niet helemaal zijn ding. "Het is een wereld die te snel gaat", vertelt hij. "Nadien vernam ik dat een antiquair iemand zocht om hem te helpen. Hij had een grote galerie waarin verscheidene dealers hun stukken te koop aanboden. Ik heb er drie jaar gewerkt. Het was voor mij de ideale leerschool. Het was ook op dat ogenblik dat ik het appartement kocht en helemaal heb gedecoreerd. Sinds anderhalf jaar heb ik mijn eigen winkel waar ik een eclectische mix van meubelen en objecten breng. Het gaat goed. Eigenlijk ben ik nu meer een decorateur dan een antiquair. Ik verkoop antiek met het oog van een decorateur. Maar het mooiste van dit beroep is het vinden." Galerie Joevin Ortjens, Blaesstraat 23-35, 1000 Brussel, www.joevinortjens.com DOOR INGRID ALLAERTS & FOTO'S GUY OBIJN