Het moest een goed functionerende gezinswoning worden. Geen architectuur om de architectuur. Hilde Daem, Paul Robbrecht en Sofie Delaere ontwierpen een open huis waar het licht doorstroomt.
...

Het moest een goed functionerende gezinswoning worden. Geen architectuur om de architectuur. Hilde Daem, Paul Robbrecht en Sofie Delaere ontwierpen een open huis waar het licht doorstroomt. HILDE BOUCHEZ / FOTO'S : VERNE / STYLING : MARC HELDENSDe bewoners wilden geen strak vormelijk concept dat totaal voorbijgaat aan het familieleven, maar een woning met open ruimtes en heel veel licht. En dat bleek net de sterkte van de architecten. Hilde Daem, Paul Robbrecht en Sofie Delaere ontwierpen een groot langwerpig huis. Dwars op het terrein ingeplant, met een voorhof en een achterhof. Het huis kreeg een klassieke indeling : van woonkamer over eetkamer naar televisiekamer en keuken, met daarboven de slaapkamers en badkamers. Met uitzondering van de gastenkamer zijn alle ruimtes naar de achtertuin en de omliggende weilanden georiënteerd. Op de gelijkvloerse verdieping kregen de kamers enorme raampartijen. Doordat de doorgangen zich ook langs de raamzijde bevinden, ontstaat een soort continue blik op het landschap. ?Zoals in een klassieke paleizenstructuur. Zo kan men, terwijl men de kamers doorloopt, langs de tuin blijven wandelen. Dit lateraal perspectief wordt achter de keuken bewust vernauwd door de aanwezigheid van de fontein", verduidelijkt Paul Robbrecht. ?We hebben het strakke plan van de leefruimte, die als een suite is opgebouwd, als het ware omkapseld. Aan de ene kant door de omringende muur van de zitkamer. Tegen deze gebogen lijn hebben we een zitbank uitgewerkt, die de lijn blijft volgen tot op het terras. Aan de andere kant door de fontein, die het perspectief langs de keuken inklemt. We hebben ook bewust gekozen voor de groene mozaïek die de omsluiting iets heel fris geeft en een rustpunt vormt voor de geest. Bovendien ontstaat er door het groen een zekere vluchtigheid."Naast de openheid naar buiten toe, hebben de architecten ook binnen een ruimtegevoel gecreëerd. De opeenvolgende plaatsen zijn van elkaar gescheiden door wanden die niet alleen verplaatsbaar zijn, maar die ook niet helemaal doorlopen tot aan de zoldering. Zo wordt de openheid gevisualiseerd. ?Het was de bedoeling om in het huis veranderingsmogelijkheden in te bouwen, zowel boven als beneden. Het is namelijk een woning voor mensen die veel vrienden ontvangen, en die hun huis voor verschillende doeleinden gebruiken. Een optimale flexibiliteit is hier dus belangrijk."Aansluitend op de typische situatie van de bewoners, paalt de kantoorruimte aan de zitkamer. De opdrachtgeefster werkt vooral thuis en ontvangt er ook klanten. Voor haar bezoekers heeft ze een aparte ingang, naast de privé-ingang. Maar vanuit het bureau kan ze rechtstreeks, via een grote doorgang, in de zitkamer terecht. Zo kan ze makkelijk tussendoor huishoudelijke taken verrichten. Een leuke vondst in het bureau is het langwerpige horizontale raam dat uitkijkt op de parking. Wanneer je rechtopstaat, zie je alleen de kiezeltjes buiten. Zittend achter de werktafel heb je wel een goed zicht op wie de parking oprijdt. Een truc om het werken te stimuleren ! Tegen de achterwand ontwierpen de architecten een bibliotheekkast. Ze leunt aan tegen een complexe ?stam", die tegelijk steun en scheidingswand vormt met de zitkamer die er vlak achter ligt. Langs deze kant van de ontdubbelde ruimte is de steun duidelijk geaffirmeerd. De architecten voorzagen er een technische koker, een door hen ontworpen schoorsteenmantel en een nis. Boven de stam zit een raam naar de gastenkamer op de tweede verdieping. ?Als een aankondiging van de bovenverdieping. Een vista naar de private zone. Het maakt de doorstroming binnen deze architectuur wat duidelijker." In de dubbelhoge zitkamer kreeg de zoldering een speelse gebogen lijn. ?Dit is niet zozeer een vormelijk element, maar onze manier om licht te geleiden. Wij beschouwen licht als een soort materie. Iets als stof, dust. We kunnen zelf bepalen hoeveel licht we willen binnenlaten. Je kan het uitstrooien of over de wanden laten vloeien. Wij beschouwen onze gebouwen als ruimtes waarin een bepaalde hoeveelheid licht toegelaten wordt. Daarbij is de zoldering het enige exclusieve territorium van de architect. Onze taak bestaat er immers in om muren en vloeren uit te tekenen, die door anderen verder worden ingevuld. De bewoners bepalen wat ze er zullen hangen of leggen. Hier in deze woning dient de gebogen lijn van de zoldering om het minimale lichtpunt, het kleine raam in de gebogen buitenmuur, te verbinden met het maximale lichtpunt, het dubbelhoge raam naar de tuin toe." Robbrecht en Daem benadrukken hun technische ingrepen vormelijk, zowel in het interieur als in de gevels. Elk detail heeft een duidelijke reden van bestaan, vormelijke elementen staan nooit op zich : zoals de speelse lijn van de zoldering in de zitkamer, de niet op het plafond aansluitende tussenwanden, de fontein, de zitbank... Zo heeft ook de donkere vloer in Zuid-Amerikaanse notelaar een functie. Hij is niet alleen mooi en warm, maar geeft ook een dieptegevoel. ?Zodat je niet gaat floaten tussen de witte wanden." Wanneer je langs de voordeur binnenkomt, heb je onmiddellijk rechts de trap naar de slaapkamers. De vaste drempel is gemaakt in hetzelfde materiaal als de vloer, zodat je letterlijk een drempel moet nemen voor je de zwevende houten trap opgaat. Het esthetisch benadrukken van technische aspecten is ook duidelijk in de buitengevel. De woning bestaat uit twee compartimenten. Het woongedeelte is met sierpleister bezet. Het dienstgedeelte met de sanitaire ruimte, de bergplaats en de toegangszone, is uitgewerkt in grijze steen. Het is opgebouwd uit kleine ruimtes om voor het woongedeelte een zo groot mogelijke openheid te behouden. Doordat de service-?plaat" zich hoofdzakelijk langs de voorgevel bevindt, is de voorkant van het huis overwegend donker en de achtergevel met de woonplaatsen, overwegend wit. ?In de voortuin zijn ook lange rijen bomen aangeplant, die met de tijd een grote laan zullen worden. Dan zal de gevel een donkere fond vormen tegen de groene bomenrij."Het witte vlak van de achtergevel wordt doorbroken door de aluminium rasters. Witte doeken zijn eraan bevestigd als zonnewering. De beweging van de doeken, en het patchwork van de ramen op de eerste verdieping, verzachten het strakke karakter van dit witte monument. De leefruimte is als een suite opgevat. Doordat de doorgangen langs de raamzijde liggen, kan men langs de tuin blijven wandelen.Het huis zit ingekapseld tussen de fontein achter de keuken en de gebogen lijn van de muur in de zitkamer. Een centrale stam scheidt living en bureau. Verplaatsbare wanden die niet helemaal aansluiten op de zoldering, creëren een extra ruimte-effect. Technische ingrepen zijn esthetisch benut, zoals de drempel onderaan de trap. De strakke lijn van de achtergevel wordt verzacht door de beweging van de doeken die dienen als zonnewering.