Neem de Calle del Fumo, richting Santa Maria dei Miracoli." Ze had het zo goed uitgelegd, Donna Leon, en toch moet ik hard zoeken naar het smalle steegje waar ze in een oud herenhuis een sfeervolle flat onder de pannen betrekt. Ik zucht, ik vervloek de kille, vochtige wind die door de kanalen blaast en me over glibberige bruggetjes duwt. Dit is het echte Venetië, van San Marco en de Rialtobrug gescheiden door een onzichtbare deur die toeristen zelden openen. Verlaten pleinen, kerken van een verrukkelijke, door de tijd aangevreten schoonheid. Ik word er warempel melancholisch van. Maar Donna Leon is in grote vorm. Haar ogen schitteren, haar wat verweerde wangen vertonen een gezonde blos. "Voor het eerst dit jaar uren in de tuin gewerkt, bij mijn buitenhuis in de Veneto. In de regen, maakt niks uit. Ha, planten zijn zoveel inschikkelijker dan woorden !"
...